PLEASURE SEEKER (TAGALOG, FILIPINO)

THE DAMSEL MET THE SEEKER

Sa loob ng limang taong lumipas, malaki na rin ang nabago kay Raymund pero hindi naging dahilan iyon para hindi ko siya makilala. Maigsi na ang may kahabaan niyang brown na buhok noon na madalas lang niyang suklayin ng kamay. Lalong gumanda ang katawan niya na mukhang alaga sa gym. He still possessed those brown eyes. Tisoy na tisoy pa rin at laging mukhang mabango.

Nanigas na ako sa kinatatayuan ng hanapin ni Raymund ang tumawag sa kanya hanggang sa napako ang tingin niya sa akin. The moment our gazes locked, everything seemed to stop. My heart was beating so damn wild. Wala akong ibang maisip gawin. Dapat ay nagtago ako pero hindi ko magawang kumilos. Nanigas na ako dahil nalulong na naman sa mga matang iyon. Mga matang laging nagbibigay init sa bawat sulok ng katawan ko at puso...

"Raymund, what are you still doing in here? Vien assured me that everything is okay na." coñong saad ng isang magandang babaeng sumulpot sa kung saan at humawak sa braso ni Raymund.

Doon kami parehong nagising hanggang sa napalunok ako nang makita kong nagdilim ang mukha ni Raymund. My heart broke that moment. Hindi ko iyon inaasahan. Ang inaasahan ko, magkukumahog si Raymund na lapitan ako.

Pero hindi. After that, he ignore me and headed out. Basag na basag ang pakiramdam ko. Gusto ko siyang habulin at kausapin hanggang sa naisip ko, para ano pa? Iniwan ko si Raymund. Nasiraan siya ng ulo kakahanap sa akin. May karapatan siyang magalit dahil iniwanan ko siya sa ere...

"Ellaine? Are you okay?" untag ni Efren.

Tumango ako. Wala pa rin ako sa sarili. Hindi ko na nga alam kung papaano ako nakabili ng kotse dahil hanggang ngayon, si Raymund pa rin ang laman ng isip ko. Sino ang magandang babaeng kasama niya? Ah, mukhang girlfriend niya. Mukhang mayroon ng ibang babae ang nagpapaligaya kay Raymund.

Malamang ay pinaliligaya din ni Raymund ang babaeng iyon. I instantly remember how Raymund f**k me and oh so damn. That woman was so lucky. Nararanasan niya kung papaano mamatay sa sarap!

At hindi lang basta mind blowing s*x ang kayang ibigay ni Raymund. Siguradong aalagaan niya ang babaeng iyon kagaya ng ginawa niyang pagaalaga sa akin. The idea hurts me more. It broke my heart into tiny little pieces...

At kasabay ng sakit, hindi rin ako mapakali. Nalilito ako. Humihiyaw ang puso kong puntahan si Raymund pero ang utak ko ay binabawalan ako. I am so damned...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Napabalikwas ako ng bangon at napahawak sa ulo dahil sa hilo. Nanaginip na naman ako. Gabi-gabi na akong nagkakaroon ng wet dreams dahil kakaisip kay Raymund. Magmula nang makita ko siyang may kasamang iba isang linggo ng nakaraan, mas lalo akong hindi matahimik. Maraming beses din akong nagtangkang puntahan siya sa bar pero sa huli ay hindi ako tumutuloy.

Aaminin ko, natatakot ako sa sasabihin niya. Hindi ko makalimutan ang mukha ni Raymund noong makita ako. Alam kong galit siya at iyon ang ikinababahala ko. Siguradong susumbatan niya ako...

Napabuntong hininga ako at kinapa ang p********e ko. Napalunok ako ng makapang basang-basa ang panty ko. Iba pa rin ang pakiramdam ko. Nagiinit pa rin. Si Raymund pa rin ang isinisigaw ng katawan ko at nasisiguro ko, kundi ko ito ilalabas ay hindi gagaan ang pakiramdam ko.

And I started to close my eyes and touch my body. Si Raymund ang laman ng pantasya ko. Si Raymund ang iniisip kong humahaplos ng katawan ko. I imagined his warm palms massaging my boobs. I groaned in pleasure while pinching my n*****s. I licked my fingers and touched them again, imagining Raymund licking them. I sighed in delight...

Lalong naginit ang pakiramdam ko. Naginit na rin ang buong paligid. Pinagpawisan ako. Bumilis din ang paghinga at t***k ng puso ko. Memories keep flashing inside my mind, memories of Raymund f*****g me behind...

I penetrated my glorious wet hole using my fingers. Yes. Fingers. Pakiramdam ko, sa ganoong paraan ay matitighaw ang uhaw ko kay Raymund. Sa imahinasyon ko, ang dalawang daliring bumabaon sa p********e ko ay ang p*********i ni Raymund. I felt hot. I craved for him even more...

"Raymund..." naliliyong ungol ko at pinaghiwalay maigi ang dalawang hita ko. Sinagad ko nang ipasok ang dalawang daliri ko sa basang-basa kong p********e hanggang sa tuluyang marating ang rurok.

"Raymund!" sigaw ko habang nilalabasan. Mariin kong nakagat ang ibabang labi habang hinahayaang bumaba ang init. Nang mahimasmasan ako, napahinga na lang ako ng malalim. The emptiness was still there and I want to erase that kind of feeling.

Doon ako nakabuo ng desisyon. Ayoko ng maging alipin ng takot. Ayoko ng maranasan araw-araw ang emptiness na iyon. Kagaya ng napanaginipan ko, kailangan ko ng kumilos. Panahon na para harapin ko ang mga kinatatakutan ko. Saka ko na lang iisipin ang consequences. Ang mahalaga, magawa ko ang mga bagay na hindi ko nagawa noon...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"Hi! Nandyan ba si Raymund? Puwede ko ba siyang kausapin?" nakangiting tanong ko sa isang waitress ng Raymund's Nest. Honestly, kinakabahan ako at nilalakasan lang ang loob. Naisip ko na kung matatakot lang ako, hindi na ako sasaya. Habang buhay na lang akong dadalawin ni Raymund sa panaginip at magigising na lang na hungkag na hungkag ang pakiramdam.

Ilang beses ko pa ring pinagisipan ang lahat hanggang sa nag-desisyon akong ituloy na ito. Tumupad naman ako sa usapan naming magama noon. Nagaral ako. Tinalikuran ko si Raymund. Nag-abroad ako. Sinunod ko ang bilin ni tatay na huwag paikutin ang mundo kay Raymund. Napatunayan ko na sa loob ng limang taong iyon ay nanatiling hawak ni Raymund ang puso ko. Panahon na para harapin ko siya.

Kaya hayun ako. Kinakabahan. Pagkatapos ng out ko sa trabaho, doon ako dumiretso. Nagdasal pa ako bago ako nagpunta doon na sana, harapin ako ni Raymund. Madudurog ng husto ang puso ko kapag hindi.

"Wala po siya dito, Ma'am. Nasa kabilang branch po siya sa Eastwood. Madalang na lang ho siyang magpunta dito. Doon po siya madalas kasi kabubukas lang noon. Iyon ang tinututukan niya." imporma niya.

Napatango ako at lihim na natuwa. Mukhang marami na ring nagbago kay Raymund. Mukhang bagong renovate din ang bar niya kung saan ako dating nagtrabaho. Bukod doon ay mayroon ng ibang branch. Siguradong maganda ang kita noon kaya nakapag-expand.

"Ganoon ba? Sige salamat, ha." nakangiting sagot ko saka umalis na. Agad na akong sumakay sa kotse at nagpunta ng Eastwood. Hindi naman ako nahirapang hanapin ang bar ni Raymund dahil kilala na iyon doon.

Nang makita ko ang signage, kinabahan na naman ako. Pagkaparada ko sa tapat ng bar, napalunok ako. Ilang beses kong kinalma ang sarili bago bumaba. Agad akong nginitian at binati ng guard pagpasok ko. Hindi na rin ako nagpaligoy noon. Napatikhim ako at hinarap ang matandang guard.

"I came here to meet Mr. Forth. Nandito na ba siya?"

Agad tumango ang guard at nagtawag ng waitress. "Samahan mo si Ma'am kay Sir." bilin niya at tinanguan na ako.

Kinabahan na naman ako. Inaya na ako ng waitress at pinaghintay sa waiting area ng bar. Umalis na siya para puntahan si Raymund. Makalipas ang ilang minuto, bumalik ulit siya at ngumiti.

"Ma'am, sabi ho ni sir bumalik na lang kayo bukas. Aalis daw ho kasi siya ngayon. Hindi niya kayo mahaharap." aniya saka umalis na.

Nadismaya ako. Nawala ang kaba ko. Mayroon akong pakiramdam na sinadya ni Raymund ito pero naisip ko, siguro ay talagang busy siya at hindi niya ako mahaharap ngayon.

Umalis na ako at bumalik kinabukasan. Pero kinabahan na ako ng ganoon ulit ang sinabi ng waitress: aalis ulit si Raymund at pinababalik ako kinabukasan!

Sumama ang loob ko pero naisip ko, galit talaga si Raymund. Ginagawa niya ito para gantihan ako kaya naisip ko, hindi ito puwede. Nagpunta nga ako sa kanya para makipagliwanagan. Hindi niya malalaman ang totoo kung hindi kami maguusap.

Naghintay ako sa kotse. Wala na akong pakialam kahit na amagin doon. Hinding-hindi ko na palalampasin iyon. Once and for all, maghaharap na kami. Hindi ba't iyon din naman ang gusto niya? Bakit ngayon ay umaayaw na siya?

Tumalon ang puso ko ng makita ko si Raymund na lumabas ng bar at naglakad papunta sa bagong itim na kotse na two seater. Doon ko naalala ang pagtatagpo namin sa dealer ng sasakyan. Mukhang binili ni Raymund iyon.

Agad na akong lumabas at nilapitan siya. Papabukas na siya ng pinto nang mapalingon sa akin at natulala siya! Hindi nakatakas sa paningin ko ang bahagyang paghagod niya sa katawan ko. Hindi ko siya masisisi. I am wearing my power suit. Fitted iyon sa katawan ko. New Yorker ang dating. Nakalugay naman ang hanggang balikat at alun-alon kong buhok. Nasa uso ang trim kaya magandang tingnan. I am also wearing light make up. Ibang-iba sa dating Ellaine na nakilala niya.

Hinagod ko rin siya ng tingin. Simpleng light blue long sleeves polo ang suot niya at nakarolyo iyon hanggang siko. Hapit iyon sa katawan niya. Malinis ang pagkaka-gel ng buhok ni Raymund. Bagong ahit din. He looked... yummy.

And I felt the urged to hug this man. Agad kong naalala ang pakiramdam ng nakaunan sa matipuno niyang dibdib. Masarap. Parang heaven. I also remember how I kissed his chest. He was moaning everytime I does that. Lalong lumalakas ang ungol niya sa tuwing dinidilaan ko rin ang u***g niya...

Agad kong ipinilig ang ulo ko para makapag-focus kay Raymund. Damn. Thinking those mind blowing f***s made me feel so hot. At hindi iyon ang oras para maginit. Iyon ang oras ng pagtutuos namin...

"Finally. Lumabas ka rin," basag ko sa katahimikan. Gusto kong palakpakan ang sarili ko. Kahit kinakabahan, nakuha ko pa ring magsalita ng hindi nagi-stammer. And hell! Kaharap ko na si Raymund! Kinakabahan na ako pero hindi ko pinahahalata!

"What do you want?" malaming na tanong niya. Wala na ang dating mainit at masuyong Raymund. It seems that those five long years changed him too. It made me sad... I want to erase his coldness too...

"Gusto kong sabihin sa'yo ang lahat kung bakit bigla akong nawala." lakas loob kong sagot. Napabuga ng hangin si Raymund. Seeing him not interested made me want to cry.

"You're five years late." matabang niyang sagot.

Nanikip ang dibdib ko pero ang sabi ng puso ko 'Kaya pa. Kapit lang. Huwag kang mawalan ng pagasa. Nandyan ka na. Gamitin mo na ang pagkakataong ito para sabihin ang mga bagay na matagal mo ng kinikimkim at itinatago...'

"Kahit na. Sasabihin ko pa rin." giit ko. Naisip kong tama ang puso ko. Ang tagal kong itinago ito. Nandito na ako kaya sasabihin ko na.

"Fine. Say it." napipilitang sagot ni Raymund at nababagot na napatingin sa relo. "You have five minutes. Paki-dalian lang dahil hinihintay na ako ni Trina."

His last sentence broke my heart. Someone was waiting for Raymund at isa na lang akong dakilang istorbo sa buhay niya.

Saklap.

"N-Nagpunta ang parents mo sa bahay namin noon. Nalaman ni tatay ang lahat at muntik na siyang mamatay..." panimula ko at sinabi ang buong pangyayari. Wala akong itinago sa kanya. All out na ito. Doon na ako naiyak dahil masakit pa rin sa parte ko na maala ang kabanatang iyon ng buhay namin. Kaya ng matapos akong magkwento, sobrang bigat pa rin ng puso ko.

"Okay. Your time is up." malamig na sagot ni Raymund. Sa lahat ng sinabi ko, iyon lang ang sagot niya!

"R-Raymund..." hindi makapaniwalang anas ko.

Bumalatay ang matinding hinanakit ni Raymund sa mga mata. Napalunok ako. His pains... damn it. I could feel it. Right there and then, I realized how much I hurt him. Sa sobrang pananakit ko sa kanya, nagalit siya sa akin. Sagad hanggang buto at sumisingaw iyon sa mga mata niya...

"Ano ba'ng inaasahan mo? Makikipagbalikan pa rin ako sa'yo?" nagtitimping anas ni Raymund. Ni hindi man lang naapektuhan sa pagiyak ko. Hindi na talaga siya kagaya noon na isang hikbi ko lang, natuturete na. Ngayon ay mukhang gigil na gigil na siya sa akin.

"Raymund, I'm sorry..." umiiyak na anas ko. Ang bigat-bigat sa kaloobang makitaan ng ganoon si Raymund. Pakiramdam ko, ako na ang pinakamasamang tao sa buong mundo...

Naglapat ang labi niya. "Nahanap kita two years ago. Nasa Dubai ka. Maganda na ang buhay. Malaki na rin ang ipinagbago ng estado. Gusto kitang lapitan at kausapin pero naisip ko, para saan pa? You are very much taken! May boyfriend ka na!" gigil niyang asik.

Luhaang napailing ako. "I'm sorry... hindi kami nagtagal noon. Hindi ko kayang magmahal ng iba dahil ikaw pa rin ang gusto ko!"

"Shut up!" inis na bulalas ni Raymund at napasinghap ako ng haklitin niya sa braso. Nagbabaga sa galit ang mga mata niyang tinitigan niya ako. "Alam mo ba kung ano ang nasa isip ko noon? Kinalimutan mo ako! Nagpakalayo-layo ka. Nilayuan mo ako. Naisip ko na anuman ang mga dahilan mo, hindi pa rin tama na basta mo na lang ako iniwanan. Sana, sinabihan mo man lang ako. Sana, hindi mo ako pinagmukhang tanga!" gigil niyang asik at namula. Nangilid na rin ang luha ni Raymund pero napakurapkurap siya para pigilan ang sariling maiyak sa sitwasyon.

"R-Raymund..."

"Bumalik ako ng Pilipinas. Galit na galit at sobrang sama ng loob ko. Naisip ko na dapat na rin kitang kalimutan. Nagawa ko naman kaya nakikita mo ngayon na maayos na ako. So please, go now. Hindi na kita kailangan. Wala ka nang lugar sa buhay ko!" asik niya saka ako padarag na binitawan at tuluyang sumakay sa kotse.

Napahagulgol ako. Ni hindi ko magawang habulin ang sasakyan ni Raymund dahil hirap akong makahuma. Hindi ko basta matanggap na ganoon na lang. Wala na akong lugar sa buhay niya? Hindi iyon puwede!

Lalo akong natakot sa kinalabasan ng usapan naming at naisip ko, kung wala na akong lugar sa buhay niya ay dapat akong gumawa mismo ng lugar. Mariin kong naikuyom ang kamao ko. Luhaang lihim na nanumpa na hindi ko siya basta isusuko. Isinuko ko siya agad noon, ngayon ay hindi ko iyon gagawin.

Napatango ako sa naisip.