Sophie’s POV
"Austin," Tawag ko sa kanyang pangalan, hindi ko alam pero kailangan ko nang masasandigan. Hindi ko napigilan ang aking sarili. Agad ko nang niyakap si Austin. Hindi ko na alam kung bakit nag kakaganito pa rin ako. Hindi mapigilan nang luha ko na tumulo pero, kailangan kong itago ito.
"Sophie… look at me. huwag ka nang umiyak, tama na Sophie. Halika ka na, pumunta muna tayo sa canteen, tutal mukhang hindi naman mag kakaroon nang flag ceremony dito ngayon." Tinanggal ni Austin Yung pagkakayakap ko sa kanya at saka tiningnan niya ako nang diretcho sa aking mga mata. Nahihiya pa akong tumimngin sa kanya dahil ang panget ko pa naman pag umiiyak. Ayoko rin naman makita niya na nasasaktan ako sa isang walang kwentang bagay.
"So-sory talaga Austin, hindi ko naman gusto ito na m
