TAHIMIK ang umaga habang nagmamaneho si Lissandro.
Nakatanaw lamang si Kira sa bintana ngunit hindi lang basta nakatingin. Pinagmamasdan niya ang paligid, sinusubukang buuin sa isip ang mga detalyeng hindi niya nakita kagabi.
Nakapunta na siya dito kagabi ngunit hindi masyadong nakilatis ang paligid.
Everything was a blur that time, takot, pagod, at pagkalunod sa sariling isip. Hindi niya napansin ang lugar, hindi niya naintindihan kung saan siya dinala. Ang tanging malinaw lang sa kanya ng mga oras na iyon ay... si Lissandro.
Na siyang nakapagpabalik sa kaniya sa pagkatulala.
Unti-unting naging pamilyar ang daan. Mas tahimik na bahagi ng lungsod. Halos walang katao-tao. Mas ramdam niya ang distansya sa nakasanayan niyang mundo, tila ba bawat metro na tinatahak nila, mas inilalayo siy
