“Are you sure your parents are not coming?” tanong ko kay Chris na katabi ko sa loob ng sasakyan.
“Hindi na ako bata Ven and besides, they will be there for not less than a year. Sinabihan na ako ni mama na susunod sila sa akin doon kapag naayos na ang lahat dito sa Pilipinas. Alam mo naman ang mga iyon, hindi talaga iiwan ang trabaho.” saad niya at kinuha ang baon niyang chips.
Binigay niya sa akin ang bottled juice at chocolate.
“Kain ka muna, baka umiyak ka pag-alis ko.” saad niya at ngumiti ng nakakaloko.
Ngayon ang alis ni Chris. Nasa iisang van lang kami dahil tinamad ang mga mokong na mag drive sa mga sasakyan nila. Hindi ko nga maintindihan kung anong na naman ang napasok sa utak nila kagabi at nagpakalasing. Buti na lang talaga at hapon pa ang schedule sa flight ni Chris. Kung
