Be My Wife

Chapter 5

"Sir Ford, kain po tayo." Narinig kong sabi ni Rico sa dumating. Lumingon ako sa kanila at tama ang hinala ko. Si James nga. Nakita ko siyang nilampasan lang si Rico ay agad na dumeretso sa lugar kung saan ako tahimik na nakaupo habang pinagmamasdan ko ang cellphone na ibinigay niya. Hanggang ngayon hindi ko pa rin nakakalimutan ang mga sinabi niya sakin kaninang umaga. Mukhang pera. 

"Let's talk," Basag niya sa katahimikan. "Rico, leave," He said and Rico obliged and smiled at me. Ano na naman ba ang pag-uusapan namin?

"What?" I asked him when I noticed that he is staring at me. I blushed.

"We have to act like we are madly inlove with each other," Napakunot-noo ako. Hindi ba nasabi na niya to nung nag-usap kami? Paulit-ulit lang?

"Alam ko...dahil may kalakip yun na kabayaran. Alam ko yun, James," Tumayo ako pero hinawakan niya ang braso ko at pilit na pinaharap sa kanya.

"Just don't screw this up, Venice. Tandaan mo na ang mga bata ang nakasalalay dito. Just do your part as my damn wife and you'll get what you want," Mariin niyang sabi. Gusto ko siyang hampasin ngayon din dahil sa sinasabi niya. Totoo talaga ang mga sinabi ni Rico na bipolar ang lalaking to.

"Alam ko yun. At pwede ba wag mo akong tingnan na para bang ikaw ang nagmamay-ari sa sarili ko. Kung hindi lang dahil sa deal na yun ay hindi ako papayag na maging asawa mo kuno!" Sigaw ko sa kanya at agad na nagtatakbo sa kwarto. 

Agad kong ibinagsak ang sarili ko sa kama at pumikit. Bakit ganyan na lang kasama ang mga ugali ng mga mayayaman? Mayaman lang sila pero hindi nila pag-aari ang mundo. At lalong-lalo na hindi nila pag-aari ang ibang tao. Agad akong napabuntong-hininga. Hindi ko namalayan at unti-unti na pala akong nilunod ng antok.

Napabalikwas ako ng mat marinig akong ingay mula sa labas. Parang mga katok.

"Venice ano ba. Damn it, open this damn door o gigibain ko to," Bigla akong tumakbo papunta sa pinto at binuksan ito. There he is... Kunot na kunot ang noo niya at nasa likod niya si Rico, Orlando at si Manang. Ano ba ang nagyayari? 

"Ano'ng nangyayari?" Tanong ko. Kita ko naman na halos mabasag na ang basong ngayon ay hawak niya. Wala pa ring sumasagot sa tanong ko kaya inulit ko to pero wala pa rin. Pati ba naman sila binayaran ni James para hindi magsalita?

"Just hand the papers to Rico, Carla. Yes, I will take the day off. Yes," He said while he's writing something on a piece of paper on his work desk. Kanina ko pa siya tinitingnan mula sa likod. He has a perfect body at ang gwapo pa niya. I can't believe why he asked me for this job, I know there are a lot of women who will agree to this set-up for free. I shook my head. Naiiisip ko na naman ang mga sinabi niya sakin kagabi at noong isang araw. 

"Yes and please update me if Mr. Arnejo signed the deal," He then ended the call and put it on the table. I just stared at his back for a couple of minutes before deciding to stood up. Nagugutom na rin ako, isa pa parang ang bigat ng pakiramdam ko at parang anytime ay matutumba ako. I just ignored my body and continued walking silently. Busy pa rin siya sa kung anuman ang ginagawa niya kaya maingat akong naglakad papunta sa pinto and since hindi naman niya ako makikita ay nagti-tip-toe ako while walking. Maingat akong naglakad hanggang nakarating ako sa pintuan. I was about to open it when someone grabbed me on my waist.

"Goodness gracious!" I uttered when he pulled me closer to his body. I was stunned. Hindi ako halos makahinga.

"What are you doing?" He asked me unsmilingly.

Nautal ako. I don't know what to say or I am just too scared to say something that will make him angry. I am sure he will belittle me again. "I just wanna go out," I struggled from his embrace but he just tightened the grip. "Ano ba!" I grumbled.

He sighed. "Fine," Bigla niyang linuwagan ang yakap niya but he did not release me. "Are you hungry?" He asked. I lift my brows.

"Why?"

"What why?"

"Nevermind. Just let go of me," 

"No. I am you husband,"

Oh really? Para akong binuhusan ng malamig na tubig the moment I heard him. Kung maka-husband kala mo totoo. 

"You are just paying me to be your wife. Wag mo naman masyadong seryosohin," I scorned. I tried to make my facial expressions firm but when I saw how serious he was, biglang nawala lahat. 

"I am sorry for what happened last night," He held my hand and brought it to his nape. Goodness! Ano ba ang gagawin niya sakin? "I was too worried when I saw you at the floor, crying and you were so wet," It was merely a whisper and I felt like I was hypnotised. Bakit ngayon ko lang narealize na napaka-attractive pala ng lalaking to? If it's not because of his rudeness ay siguro magugustuhan ko siya. He's handsome, attractive and he's very composed everytime na para bang isang Demi-God. Bonus na lang ang pagiging mayaman nito. 

"Just forget it. Now, I wanna go out and eat," I disregard his confessions because I don't want to think anything about this man but purely business. Afterall, ayoko sa mga taong walang ibang alam kundi ang manakit ng feelings ng iba, lalong-lalo na sa mga mahihirap na gaya ko.

"It's good to hear that you want to eat but I am sorry to tell you but you can't go out in my room. I'll tell manang to bring foods here," He pressed a button on his iPHONE na nasa kamay na pala niya. 

"Kaya kong lumabas at kumain mag-isa," Bubuksan ko nasa ang pinto when he stopped me again. Ano ba ang problema ng lalaking to? He can't just control my life! Yes, he will pay me for this but I won't let anybody demand me to do this and that.

"Just stay here. Baka nakakalimutan mong mataas ang lagnat mo?" I automatically placed my palm on my forehead. Kaya pala kanina ko pa napapansin na parang hindi ako okay. Mabigat ang pakiramdam ko at parang sisipunin ako anytime.

"See? You did not even know that you're sick," He shook his head and pulled me to his bed and he placed his palm on my forehead. "Doctore Ariel went here when you were sleeping and he said you need rest and since I am your husband and you are in my place, I will make sure that everything will be fine," 

"And because you are paying me," I said out of nowhere.

"I am sorry about that, Venice," He sat beside. He paused for a while. Magsasalita na sana siya when someone knocked on the door. "Pasok," 

Iniluwa nun si manang na may dalang isang tray na puno ng pagkain. Bigla na naman akong nagutom.

"Okay ka na ba, Ecia?" Nilagay na niya ang tray sa mesang malapit sa kama at agad namang lumapit doon si James.

"Opo. Maraming salamat po," Ngumiti ako sa kanya na agad naman niyang sinuklian ng ngiti. Nang makalabas na ang matanda ay bigla naman siyang lumapit dala-dala ang isang bowl ng pagkain. 

"You have to eat this," Inilapit niya sakin ang kutsara na bigla ko namang ikinagulat. This man really has an effect to me. Hindi ko maintindihan pero bakit ako naiilang?

"Kaya ko na yan. Akin na," Akmang kukuhanin ko ang kutsara pero bigla niya itong inilayo.

"No. Just please stop complaining. Just eat," I looked at his face and I noticed na para bang wala siyang tulog. Siguro ay busy sa trabaho niya. 

"No, ako na," 

"If you will complain again, I swear hindi kita palalabasin ng kwartong to," He sounded so firm. Bigla na naman akong nanlumo. Ganito ba ka-dominante ang lalaking to? Bakit kailangan dapat kung sundin? 

"Fine!" Dahil sa ayokong makipagtalo at baka mauwian sa sakitan ay pumayag na lang akong subuan niya. Naiilang ako pero dahil sa kanina pa nagrereklamo ang mga bituka ko kaya kumain na lang ako. I tried to ignore his stared pero sa tuwing gagawin ko yun ay napapabuntong-hininga na lang siya. 

 "Good girl," He said smiling when I took the last spoon of chicken soup. Busog na busog ako. Sobrang sarap ng soup na niluto ni manang. "You love it?" Inaayos na niya ang mga plato ko. I just looked at him. Nakatalikod na siya sakin kaya hindi niya makita ang pagngisi ko.

"Yes. Thank you. Sobrang sarap ng luto ni manang," I said. Totoo namen eh. Masarap talaga. Noon kase, bumibili lang ako ng isang gramong manok at broth sa palengke. Yun lang. Sinasarapan ko na lang ang timpla pero kanina, sobrang sarap. Talagang mamahalin ang sangkap. Kahit nga ang mga kubyertos ay halatang mamahalin.

"I actually cooked it for you," 

Did I hear it right?

"What?"

"Yes. I slept late because you were so cold you were shaking and I woke up early to prepare you breakfast that's why I look haggard. I know kanina mo pa napapansin," He chuckled. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Bakit ba bigla na lang nag-iba ang pakikitungo niya sakin? Parang kahapon lang ay kung anu-anong masasamang salita ang sinabi niya sakin. Bipolar ba talaga tong taong to? Sayang naman kung totoo.

"Why?" It was too late to realize that I asked a stupid question.

He laughed. Oh jeez. Kahit ang tawa niya ay ang sarap pakinggan. "Because I am your husband?" He raised a brow and smiled.

"We're not," I said unconsciously. Bigla namang nagbago ang timpla ng mukha niya. Bigla siyang sumeryoso and he stepped closer. Bigla akong napaatras but he's just too fast. His hands snaked on my waist and I was left dumbfounded. 

"That's why you have to follow me so that you'll get well as soon as possible and we can have the wedding ceremony," 

Lahat na yata ng buhok sa katawan ko ay tumayo. Like seriously? Wedding ceremony? Bakit hindi ko naisip yun. Stupid me! Kaya nga sinabi niyang "Be my wife" diba kasi magiging asawa kayo? Kastigo ko sa sarili ko. I thought magpapanggap lang kami. Totoo pala. Oh no. Ano na lang ang sasabihin ko kina Sister? I told them na tutulungan ko sila, kapalit noon ay ang pagtatrabaho ko kay James. They did not know that I will enter a contract ... a wedding contract. 

"Hindi," 

"Anong hindi, sweetheart?" He whispered to my ears. I automatically closed my eyes because of the tingling sensation that I am feeling right now. 

"Hindi tayo pwedeng magpakasal," Nauutal kong sabi.

"And why not?" Batid ko ang pagngisi niya.

"Because marriage will only happen to those people who are madly inlove with each other," mahina pero mariin kong sabi. 

"We can be madly inlove with each other," 

"What?" Bigla akong napasigaw dahil sa sinabi niya. I pushed him away and I saw how he struggled dahil na-out balance siya and one wronf move ay babagsak siya sa floor. Serves him right. This man needs a serious medication. He really knows when to play someone's emotions. Playboy! 

"Mag-aaway na naman ba tayo, sweetheart? Hindi ka pa magaling!" He sounded like a puppy looking so scared na mapagalitan ng amo.

Inismiran ko lang siya. He's really getting in my nerves. "Sorry na," Lalapitan na niya sana ako when we heard knocks on the door.

"What?" He shouted. Si manang siguro at kukunin ang pinagkainan ko.

"Sir Rico, andito po sina Sir Jayden," Pahayag ni Rico mula sa labas. Nagtaka naman ako sa biglang pagbago ng ekspresyon niya. He looks distracted? 

"s**t," He cussed. Tiningnan ko na lang siya with a confuse look. Sino sina Jayden? Kapatid ba niya? Papa niya? Uncle kaya?

"Papa mo?" I asked. He just smiled. I sighed. 

"No, honey. Just friends and I'm gonna kill them for not telling me that they will come here," Kinuha niya muna ang tray at dinala ito sa labas ng pinto. There I saw Rico seriously standing outside na para bang alam niya na may iuutos si James. I wonder how they communicate using their eyes. 

"Pwede na bang lumipat sa kwarto ko?" I asked. I just want to sleep again. Ayoko naman na isipin niya na nagpapaka-prinsesa ako dito sa kwarto niya. He's just paying me anyway. 

"If you are ready to crossed the receiving room and ready to be seen by my friends then why not? Afterall you are wearing my shirt and a very short shorts," Ewan ko ba pero parang may iba sa boses niya. He's cool with it but when he said na I am wearing short shorts ay parang may nag-iba. Bigla namang namula ang pisngi dahil sa sinabi niya. I forgot that I am wearing his boxers and shirt na hindi umabot sa tuhod. May print itong Calabasas. Mabuti na lang at may suot akong bra kundi kanina pa ako nagsisisigaw sa sobrang hiya. 

"Eh ano kase.." Hindi ko alam ang sasabihin ko. Hindi ba pwedeng magpalit muna ng damit? Pero this is not my room and my things are on the other room. Ano ba ang gagawin ko? Will someone help me? "Can you ask manang to get something for me? Or dito na lang ako sa loob. Mamaya na lang ako lalabas. Or you can tell me na nabasa ang damit ko and-"

"And I let you stay on my room?" He teased. The nerve. 

"Pwede ba, tulungan mo na lang ako!"

"They already know that you will be my wife. No worries about that. What I am worrying is that you are wearing that damn boxers of mine and they might see what I am seeing," He grinned. Napakabastos talaga. 

May kumatok na naman. Bakit ba uso ngayong araw ang katok? Binuksan niya ito at may ibinigay si manang sa kanya. Wala naman akong narinig na may iniutos siya ah.

"Wear this," He hands me a pajama and I wonder how did he do it. "What?"

"Paano nalaman ni manang na kailangan ko nito?"

"I told her," He said proudly.

"Hindi ko narinig,"

" I used this," He showd me his iPHONE at may nakalagay doon na Kitchen. Ano naman ngayon kung may kitchen?

I frowned. 

"May receiver sa kusina. Isang pindot ko lang nito ay malalaman na nila kung may iuutos ako. Meron din sa kwarto mo, hindi mo lang siguro napansin. Meron din sa sala, sa pool sa---"

"Fine! Mayaman ka na!" 

"Tayo baby. You will be my wife soon," He said and winked.  

Iniwan ko na lang siyang nakatunganga. Bipolar talaga. 

I am now wearing my pajama pero tshirt pa rin niya ang upper ko. I sighed. Kanina pa ako hindi mapakali dito. Nasa labas siya at chineck and mga kaibigan niya. He said babalik agad siya. 

"Bakit ba ako kinakabahan?" I whispered to myself. "Alam na man nila eh," Bigla akong natigilan. Does it mean na alam din nila na binayaran lang ako ni James? Hindi naman siguro. I gathered myself. Hindi ko alam kung bakit pero tense na tense ako. 

"Hey!"

"Jesus!" napasigaw ako when he talked behind my back. Andito na pala ang bruho hindi ko man lang napansin.

"Sorry," He laughed. "You okay? Namumutla ka," Sinipat niya ang sarili ko and even felt my forehead. "Better. Let's go," He held my hand and entertwined our fingers. Nagulat man ay hinayaan ko na lang siyang hilahin ako palabas.

"Hey guys," Tawag niya sa apat na lalaking nakaupo sa sofa. "Meet my fiance," Pakilala niya.

Parang naubos lahat ang dugo ko. Bakit ba ang gagandang lalaki nila? At bakit nakangisi sila sakin? What's wrong? May nakakatuwa ba?

"Kung ganyan naman kaganda ang pakakasalan ko ay okay lang. Hi, I am Jayden. Nice to meet you baby," Someone stepped closer to me and grabbed my hand. Hahalikan niya sana ito when someone spoke that made us all stop.

"Damn, Jayden, back off!"

He pulled me closer and the boys laughed.

 -------------------------

Please vote and comment. Thank you!

"Iwan niyo na kami," I looked at him. His eyes are burning na para bang anytime ay makakapatay siya ng tao. Hawak pa rin niya ang baso na may lamang tubig pero hindi pa rin siya umiimik. Tumahimik na naman siya at nakakunot ang kanyang noo habang nakakuyom ang kamao. What on earth is happening?

"Ano bang nagyayari sayo?" Tanong ko sa marahang tono. Pinilit kong hindi mapiyok dahil ayokong mahalata niya na takot ako sa kanya.

Ilang segundo na ang lumipas pero hindi pa rin siya nagsasalita. "Bingi ka ba? Nagtatanong ako sayo," Mariing sabi ko. 

Nakita kong mas humigpit pa ang hawak niya sa baso kaya napaatras ako.

"Damn it, Venecia!" Napasigaw ako ng ihampas niya ang baso sa sahig. Nabasag ito at nabasa ang bahagi ng sahig dahil sa natapong tubig. Narinig ko ang pagsigaw rin ni Rico sa kanyang likod. Bakit ba bigla-bigla na lang silang sumusulpot?

"Sir Ford, okay lang po kayo?" 

"Damn it, I said iwan niyo kami!" Sigaw niya. Umalingawngaw ang boses niya sa buong silid na mas lalong ikinatakot ko. Ito na ba ang sinasabi ni Rico na parang taong mangangain ng buhay si James kapag galit? Napaatras na naman ako dahil sa takot. Gusto kong tumakbo at magtago. Gusto kong umalis. Ayokong nakakakita ng mga taong bayolente. Ayoko... Ayoko...

"James..." Tawag ko sa kanya pero hindi niya ako sinagot. Patuloy pa rin sa pagtagis ang mga bagang niya.

"Damn it damn it! Kanina pa ako katok ng katok sa pinto ng silid mo, Venecia! Damn it. Why didn't you open that f*****g door?" Sigaw niya. Sa sobrang takot ko ay hindi ko siya magawang pagmasdan. Yumuko na lang ako at naramdaman kong biglang uminit ang mga mata ko. 

"s**t," He cursed. 

"I was asleep," Heck, Venice, yan lang ba ang masasabi mo?

All my life I was used to hear people judge me.. yung mga taong sinasabihan ako ng gold digger sa tuwing may makikipag-usap sa akin na mga lalaking may sasakyan. Sinasabihan nila ako na ginagamit ko ang kagandahan ko para makabingwit ng isda. Yung mga taong nagsasabi sa akin na kasinglansa ko ang mga paninda ko. Nung mawala si mama, doon nagsimulang magbago ang buhay ko. Hindi ko man sinasabi pero sobrang nasasaktan ako. Ginagawa ko lang silang inspirasyon para hindi ako sumuko.

"Damn, Venice. I thought you committed something inside your f*****g room!" Patuloy pa rin siya sa pagsigaw. Sige lang, pare-pareho naman kayo eh.

Para sa mga bata...

Para sa mga bata...

"Sorry, nakatulog ako eh," Hinging-paumanhin ko sa kanya habang pinupunasan ang mga luha ko. Damn it. Simula ng makilala ko siya, palagi na lang akong umiiyak.

"Sorry? Wala ka na bang ibang alam na sabihin kundi sorry?"

"Bakit ka ba nagagalit ha? Sorry kung natakot ko man kayo. Napagod ako sa byahe kaya nakatulog ako," Pinilit kong tatagan ang boses ko kahit ang totoo ay gusto ko nang lumubog dahil sa mga titig niya sakin.

"Nagagalit ako dahil kanina pa kita tinatawag pero hindi ka sumasagot. You're just my hired wife, Venecia. You will do anything I say!" Yung lang at iniwan na niya akong nakatingin sa kawalan. 

Ano ba tong napasukan ko? Bakit ganito? Akala ko simpleng pagpapanggap lang ang gagawin ko pero hindi pala. Parte rin pala dito ang pagtanggap ko sa mga masasamang salita. 

"Sorry Lola but we can't come. Masama ang pakiramdam ni Venicia," James Tyler explained to his grandmother when the latter called him.

"Why? What happened iho?" 

"Don't worry Lola, just a headached. Ayoko naman siyang pilitin at baka lumala pa. I'm sorry, babawi kami next time," He assured and ended the call.

"Anong sabi, Ma?" James Ford asked his mother as soon as she ended the call.

"Hindi raw makakapunta dahil masakit ang ulo ni, Venecia," 

"Tyler is really a pain. Dinadamay pa ang ibang tao para makuha ang gusto niya," James shook his head.

"Pinaimbestigahan ko si Venecia,"

"What?" Nagulat ito dahil na narinig mula sa mama nito. 

"I just wanna make sure kung anong klase babae ba ang iniuuwi ni Tyler sa bahay niya," Ngumiti ang matanda at nagsalin ng wine sa wine glass.

"Ma! Iniuuwi?" Tanong naman ng mama ni James Tyler.

"Didn't I tell you na nasa penthouse ni Tyler ang babae?" Ngising sabi nito. Napasapo naman ang ginang sa kanyang noo dahil sa narinig. 

"Mama! Bakit hinayaan niyo lang?" 

"Bakit? Para maturuan ng leksiyon, Amelia. Trust me, this time Tyler will cry because of his own foolishness," The old woman smiled to the couple. Hindi na lang umimik ang dalawa and they just prayed na sana this time, Tyler will become a responsible partner.

"Eat," Kanina pa niya ako sinasabihan sa kung ano ang dapat kung gawin. Sit. Eat. Damn it. 

"Will you stop telling me what to do?" Mariin kong sabi sa kanya. Kami lang dalawa ang nasa hapag dahil hindi naman sumasabay ang tatlo sa pagkain niya.

"I just want you to eat, Venice," Kumuha siya ng pagkain at inilagay sa plato ko. Nagpupuyos ang kalooban ko dahil sa lalaking to. Walang ibang alam gawin kundi iparamdam sa ibang tao kung gaano sila kamalas dahil ipinanganak silang mahirap. 

"I can do it," Inirapan ko na lang siya at nagsimulang kumain pero parang wala akong gana. Pinilit ko ang sarili kong lunukin ang mga pagkain na nasa harapan ko. Masarap ang mga naakahain pero sayang lang at kasama ko ang lalaking to. Nawalan na ako ng gana.

"Why are you so grumpy?" At talagang nagawa pa niyang magtanong despite of what happened earlier. Such a douche.

"Why you annoying?" Tanong ko sa kanya at bigla siyang natigilan. Huh, kala mo ikaw lang ang marunong mangbadtrip ha.

"Damn it, Venecia, stop it,"

"Stop what?"

"Stop being bitchy!" f**k! Para akong sinilaban dahil sa narinig ko. Ako, bitchy? Alam ba niya ang sinasabi niya? Eh kung bitchy ako, ano siya? Devil?

"Then stop being so arrogant!" I stood up and throw the table napkin on the floor. Galit na galit na galit ako sa'yo! Sigaw ng isip ko.

"I am not arrogant and watch your actions, Venice. You are here in my territory," His gaze is burning I can feel the heat on my spine.

"Then let me go! Tigilan na natin to dahil napapaso ako sa pagkaselfish mo!" I ran to my room and locked it. At dahil alam kong mabubuksan ito ng mar-ariay inilagay ko ang upuan para maharangan ang kung sinuman ang magtangkang pumasok sa silid ko. I rest myself to the bed and breathe heavily. Kinagat ko ang mga labi ko para hindi ako maiyak. I don't need these tears right now. What I need is the courage to face that bastard again tomorrow and act like nothing happened.

"Open this door, Venice," narinig ko ang mga mahinag katok mula sa labas. 

Mag-usap kayo ng lolo ko, I thought. Tinakpan ko ng unan ang mga tenga ko at nagpatuloy sa pagpikit habang patuloy rin siyang kumakatok.

"Let's talk ano ba," Mas lalong lumakas pa ang pagkatok niya sa pinto. I finally stood up and went to the bathroom. I locked myself there. Finally wala nang maingay. 

I opened the shower and sat at the floor. Itinaas ko ang mga tuhod ko at pinilit kong mag-isip ng mga bagay na makapagpapasaya sakin. Yung mama ko... Yung mga bata... Sina Sisters... Ramdam na ramdan ko ang lamig ng tubig sa likod ko pero hindi ako nagaksya ng panahon para patayin ang shower. Gustong-gusto ko ang lamig nito. Parang nawawala lahat ng mga problema ko. Unti-unti na akong nasasanay sa mumunting butil ng tubig na dumadampi sa katawan ko ng biglang uminit ang sulok ng mga mata ko.

"Mama, simula bukas magiging mas matatag ako at hindi na ako iiyak," Bulong ko sa hangin. Sana marinig yun ni mama... sana iparamdam niya sakin na hindi ako nag-iisa. Sana andito siya at kayakap niya ako. Sana andito siya para maramdaman ko ang mga bisig niya. Gusto ko na siyang makita pero alam ko hindi pa pwede dahil hindi ko pa nagagawa ang mga gusto ko. Hindi pa ako nakapagpapatayo ng charity para sa mag batang maagang naulila. 

"Mama, pagod na po ako," Nag-uunahan sa pagtulo ang mga luha. Ibinuhos ko lahat ng sakit na nararamdaman ko. Siguro bukas maayos din ang lahat. Para sa mga bata..

"Venice," narinig ko ang isang masuyong boses na tumawag sa pangalan ko. Sana si mama na yun. Andito ba siya para sunduin ako? Pero bakit parang iba ang tono ng pananalita? Bakit parang lalaki? "Stand up, love," Unti-unti akong tumingin sa pinanggalingan ng nagsalita nakita ko kung kanino nanggaling yun. 

James...

"Umalis ka muna," sabi ko sa kanya sa mahinahong boses. Hindi ko na kaya ang makipag-argumento. Gusto ko lang matulog at magpahinga.

"Sorry," Yung lang at bigla kong naramdaman ang init ng mga bisig niya sa katawan ko. Niyakap niya ako ng sobrang higpit na para bang ayaw niya akong mawala sa buhay niya. Nakakatawa dahil ang lalaking nakayakap sakin ay siya rin ang lalaking nanakit sakin. 

"Gusto kong matulog," Bulong ko sa kanya. Naramdaman ko ang paghinga ng tubig, siguro ay pinahinaan na niya ito. I closed my eyes.

"I will take you to your bed," Ganting bulong niya sakin. Kailan kaya ako makakatagpo ng lalaking magpapadama sakin ng pagmamahal? Yung lalaking hindi ako iiwan at papanindigan ako. Hindi katulad ni papa na pera lang ang katapat at iniwan ang pamilya niya.

Gusto kong magprotesta pero sadyang hindi na kaya ng katawan ko ang magsalta. Ipinilig ko na lang ang ulo ko sa dibdib niya habang yakap niya ako. 

"Diyos ko, okay ka lang ba iha?" Dinig ko na sa likod ko. Siguro si manang yun. 

"Sir, ipapatawag ko ba si Doc Ariel?" Sabi naman ng isang lalaki. Siguro si Rico yun.

"Please, Rico,"

"Ako na ang bahala dito iho," Sabi ng boses babae.

"Call me immediately kapag nabihisan na siya manang," Dinig ko ang concern sa boses niya. Gusto kong matawa. Napakagaling talagang umarte. Parang kanina lang kung anu-anong salita ang namutawi sa bibig niya.

"Sige," Naradaman ko ang mahinang pagpunas ni manang sa katawan ko. Rinig na rinig ko rin kung paano siya mag-alala sakin. Parang si lola lang. Tumulo na naman ang luha ko dahil sa alaalang yun. "Iha," Tawag niya sakin. 

"Manang, pagod na po ako," bulong ko.

"Naku naman iha, sobrang pinag-alala mo si Tyler," Maingat niya akong binihisan. Biglang uminit ang pisngi ko dahil sa hiya. 

"Manang ako na po," Agaw ko sa damit na hawak niya. 

"Ay naku tong bata to. Wag nang mahiya at magkakasakit ka," 

Inilalayan niya akong makabihis. Nahihiya man ay nagbihis na lang ako kesa naman mas lalong bumigat ang pakiramdam ko dahil sa sakit ko kung sakali. Binigyan naman ako ni manang ng ilang minuto para makapagpalit ako ng underwear. 

"Tapos na po manang," Sabi ko at agad siyang ngumiti. 

"Nag-alala kami," Kinumutan niya ako at inayos ang buhok ko. Napapikit ako dahil sa ginawa niya. Parang gusto kong yakapin si manang dahil dun. Naaalala ko si lola, ang taong nag-aruga sakin noong panahong muntik na akong mamatay dahil sa gutom.

"Maraming salamat po,"

"Walang anuman iha. Lahat ng taong mahalaga kay Tyler ay mahalaga na rin sakin. Tatawagin ko lang siya," Naguguluhan ako sa sinabi niya pero hindi ko na lang yun inisip. Tumango ako ng marahan at inayos ang sarili ko sa pagkakahiga.

"You scared me," Bungad niya sakin ng makapasok na siya sa silid ko. Tiningnan ko lang siya at hindi nagsalita.

"Venecia, I am so sorry," Kinuha niya ang kamay ko pero agad ko itong iwinaksi. 

"Lumabas ka na please. Ayos lang ako. Salamat," Pumikit ako para isipin niyang inaantok na talaga ako at kailangan kong magpahinga. Akala ko lalabas na siya pero naramdaman ko ang paglundo ng kama, hudyat na may umupo doon.

"I know I am the reason why that thing happened," Gusto kong tingnan ang mukha niya pero sa tuwing ginagawa ko yun ay naaalala ko kung paano niya ako pinagmukhang pera.

"Please...get out," Mahina pero mariin ang pagkakasabi ko nun. I hope he will get out of my room and let me sleep peacefully.

What the heck! Agad akong napamulat dahil naramdaman ko ang mga braso niya sa likod at sa may tuhod ko.

"You will sleep in our room," Napasigaw ako dahil sa gulat ng buhatin niya ako na para bang bagong kasal kami. 

"No, ibaba mo'ko please," I begged pero hindi siya nakinig.

"Orlando, open the door," Narinig kong sabi niya at biglang bumukas ang pintuan.

So all these time nasa labas lang ang dalawang to? Nakita ko sila at agad silang tumango sakin. Ano bang klaseng mga tao meron dito!

Mabilis kaming nakapunta sa kwarto niya at maingat niya akong inihiga sa kama niya. "What are you doing?" I hissed but he just stared at me intently na para bang may gusto siyang sabihin.

"Please this time just do as I say," He begged. Yung boses niya ay parang hirap na hirap. I stared at his blue eyes.

"What are you doing?" I whispered. He kissed my forehead and cupped my face.

"I am doing what I am supposed to be doing,"

I was confused dahil sa sinabi niya. I was about to ask him what he is talking about when he kissed me on my lips. Ilang segundo lang yun pero pakiramdam ko ay tumigil ang mundo.