I left the house at 5 am para maaga akong makarating sa orphanage. I need to talk to the sisters and explain to them everything. I want to iron my shits. Gusto ko ring humingi ng tawad sa pagsisinungaling ko.
I arrived at the orphanage at exactly 6:13 dahil na rin sa hindi traffic. It was Sunday and I grabbed the opportunity to talk to the people dear to Venice. Isusunod ko na ring ang pamilya ko.
"Iho,"Bati sakin ni Sister Lucia. "Ang aga mo naman. San si Ecia?" Tiningnan pa niya kung may tao ba sa likod ko.
"Pasenysa na po. Ako lang po mag-isa. Gusto ko po sanang makipag-usap sa inyo," I can't explain how nervous I am right now. Gusto kong tumakbo palayo pero kasabay nito ay ang matinding boses na nagsasabing kailangan ko nang tapusin ang kasinungalingang sinimulan ko at magsimula sa
