“Ready ka ba pakasalan ako?” inilibot ko ang aking paningin sa kabuuan ng kaniyang office. Wala pa rin si Marie at feeling ko ay nag-picture-picture pa iyon sa banyo.
“Bakit hindi,” sagot niya, habang ang kamay niya ay nakahawak sa mesa. Naka sandal siya sa kaniyang mesa at nakatingin naman sa akin na patuloy na pinagmamasdan ang ang office nito.
“Bakit naman ganito kalaki ang office mo?”
“Bawal ba? Hindi mo ba gusto?”
“H-hindi naman! Ang ibig ko lang naman sabihin ay kung bakit ganito kalaki. Parang kasing laki ng isang condominium.” tinawanan niya ang sinabi ko. Ano kaya ang nakakatawa? “Hindi ako sanay sa maliit na bagay.” nang sabihin niya iyon ay nakagat ko ang aking labi.
Unti-unti akong napatingin aking dibdib.
Hindi naman kasi iyon kalakihan. Napasinghap ako at naisip na
