My Professor is my Husband

Chapter 21

Akira's POV.

Hinawakan ko yung ulo ko dahil pakiramdam ko ay mananakit na naman ito. Naalala ko na naman ang sinabi nung doktor.

Flashback

"Mrs. Montenegro, you're six weeks pregnant" sabi nung doktor.

I refused to believe it, bakit ngayon pa? Hindi sa hindi ako masaya pero nanganganib na mawalan sya ng isang ama. At ang tanong is tatanggapin nga ba sya ni Thunder?

"I am what? No you're kidding right?" sabi ko.

"No, you're pregnancy test shows positive. I am an OB-Gyne. Aren't you happy. You have a blessing on the way. I'm sure your husband will also be glad on this news"

No. I am definitely sure, he would not be happy. Dahil si Ella ang gusto nya. Si Ella ang gusto nyang makasama habang buhay at kay Ella nya gustong magka anak at hindi sakin.

Natatakot ako, dumoble ang takot ko. Ilang rejection na ba ang natanggap ko mula kay Thunder? What if he also rejects our baby? Kakayanin ko pa ba?

"Doc, pwede po bang atin na muna tong result at wag nyo na muna sabihin sa kanila? Gusto ko po kasing ako ang magsasabi sa kanila specially sa asawa ko"

Ang tanong kaya ko bang sabihin?

Ngumiti sya at tumango tango

"Sure Akira, mas maganda kung sayo manggagaling ang balita. Pero advice ko lang ha? Muntik ka ng makunan dahil sa accident. Pinaka crucial kasi talaga yang first trimester kaya mag iingat ka palagi. Iwasan mo ang stress at mga incident na babagsak or madudulas ka or what dahil masama sa baby yun"

"Sige po. Salamat po" sabi ko.

Nag iwan sya ng mga gamot at reseta para sa mga injury ko.

I don't know what to do.

But I want to give my child a family he/she deserves

End of Flashback

"Aki, are you okay? May masakit ba sayo?" nabalik ako sa realidad ng hawakan ako ni Cloud.

Lumingon ako sa kanya at nagtama ang paningin namin.

I realized something, pag nalaman ni Cloud na buntis ako. I would hurt him even more. It would totally break him. And I don't want to see it. Cloud is such a nice guy that I don't want him to get hurt because of me.

"Hey Aki? Are you feeling ill?" tanong nya ulit.

"I'm sorry" hindi ko alam kung bakit ko nasabi yun pero parang kailangan.

He smiled and that ached my heart.

"For what reason are you apologizing?" tanong nya sakin. Hindi pa rin napalis ang ngiti sa labi nya.

Umiling na lang ako. Hinawakan nya ang ulo ko at ginulo yun.

"Pwede na ba kong umuwi?" tanong ko.

"Hoy! Hindi ka pa magaling!" sigaw sakin ni Sanya.

"Oo nga Akira, magpagaling ka muna ha?" dagdag ni Josh.

"Ayoko na dito. Okay na ko. Galos lang naman. Sa bahay na ko magpapahinga. Please?" kay Cloud ako tumingin at binigyan sya ng begging eyes.

Kailangan kong umuwi. Gusto kong makausap si Thunder.

"Aki, dito ka muna? Baka mapano ka e" nag aalalang sagot sakin ni Cloud.

"Pero okay na ko. Promise. Gusto ko ng umuwi" sabi ko.

"Okay sige. Ipagpapaalam ka muna namin sa doktor ha?" sabi ni Cloud.

Kaya ngumiti na ko. Hindi nya talaga ako matiis.

"Hay naku! Pag ikaw napano Akira. Napakatigas ng ulo mo" sabi sakin ni Sanya na mukhang konsimidong konsimido.

Luckily pinayagan naman ako ng doktor kaya umuwi na ko. Si Cloud na ang naghatid sakin sa bahay.

Bumaba na ko ng sasakyan nya.

"Bye Cloud. Thank you ha?" sabi ko.

Binigyan nya lang ako ng ngiti.

"Basta pag may problema or your feeling unwell just call me. Kahit anong oras pupuntahan kita" sabi nito.

"Yep. Ingat ka ha" sagot ko.

Tumango sya at sumakay na ng sasakyan at pinaandar na yun. Pumasok na ko ng mawala na sa paningin ko ang sinasakyan nya.

Mukhang wala pa si Thunder. Wala pa kasi ang sasakyan nya. Tsk. Mag se 7pm na kasi.

Pumasok ako sa loob.

"Ma'am Aki! Hala bat umuwi na po kayo agad. Ang sabi sakin ni Sir Thunder e sa ospital po kayo?" bungad sakin ni Yaya Minda.

"Ayoko dun yaya. Mas makakapagpahinga ako dito"

"Pero okay na po ba kayo ma'am?" worried nyang tanong.

"Yes yaya. Pahanda na lang po ng hapunan. Nagugutom kasi ako" sabi ko.

"O sige ma'am. Maghintay na lang kayo sa kwarto nyo o dito sa sala" sabi nito sakin at umalis na.

Naupo na lang ako sa sala at nanood ng tv.

Pinapanood ko si Chowder. Tuwang tuwa ako sa cartoons na to. Kaso biglang pakiramdam ko ay nahilo ako sa mabahong amoy.

Tumayo ako at pumunta ng kusina.

"Yaya, ano ba yang niluluto nyo? Ang baho naman" sabi ko habang tinatakpan ang ilong ko.

"Ma'am Aki, naggigisa pa lang po ako ng bawang" sagot nito. Kaya lumapit ako sa niluluto nya at 

"Manang bawang yan? Ang baho. Nakakahilo yung amoy" sabi ko. Pakiramdam ko ay masusuka na talaga ako pero wala akong maisuka dahil hindi pa ko kumakain. "Ayoko ng magluluto na may bawang please. Yuck" sabi ko.

Bumalik ako sa sala at nagtakip ng ilong. Bawang ba talaga yun? Ang baho naman. Buti na lang maya maya lang ay nawala na ang amoy. Nagbukas na siguro ng exhaust pan si yaya sa kusina.

Nagising ako ng makaramdam ako ng tapik sa balikat ko.

"Yes yaya"

"Nakatulog ka na ng nakaupo, luto na ang pagkain. Kumain ka na" sabi sakin ni Yaya Minda.

"Ayy pasensya na po. Sige sunod na lang ako sa dining yaya. Salamat po"

Nakaidlip pala ako. Hala. Napa antukin at tulugin ko naman.

Tumayo na ko dahil nagugutom pa din ako.

"Yaya. Patimpla naman po ng kape" sabi ko kay yaya.

"Sige magpapainit lang ako ng tubig, kumain ka na dyan at dadalhin ko na lang dyan" sabi nito.

"Sige po salamat" sabi ko.

Nagsimula na kong kumain. Gutom na gutom ata ako at ang dami kong nakain.

"Ma'am Aki, ito na yung kape nyo" sabi ni yaya tas naglapag ng mug sa tabi ko.

Kaso pagka amoy ko nun ay hindi ko napigilan ang sarili ko kaya napahawak ako sa bibig ko at tumakbo sa cr at sumuka ng sumuka. 

Bakit ang baho ng kape? 

Pinagtitripan ba ko ni yaya minda?

Nakaramdam ako ng humahagod sa likod ko.

"Okay ka lang ba Ma'am Aki? Baka may sakit pa kayo" sabi ni Yaya.

"Sige na yaya, kaya ko na po. Patapon na lang ng kape. Ang baho sobra" sabi ko.

Hindi na sumagot si yaya at lumabas na. Inayos ko muna ang sarili ko bago bumalik sa dining. Umupo ako sa table dahil balak ko sanang kumain pa pero nawalan na pala ako ng gana.

Nakita kong nakatingin sakin si yaya as if ino observe ako.

Nginitian ko sya.

"Yaya. Aakyat na muna ako sa kwarto ko. Salamat po" sabi ko. Ngumiti din sya at tumango.

Umakyat na ko sa kwarto ko at nahiga sa kama.

Bakit? Wala pa din kaya si Thunder ngayon? Kasama pa din kaya nya si Ella. That thought pained my heart. Parang tinutusok tusok ng milyong karayom.

Thunder's POV.

I got homed at 10 in the evening. I had a late dinner business meeting with a potential investor. But I wasn't able to eat dinner because I don't like to food that is being serve there. Pagka park ko ng kotse sa garahe ay pumasok na ko sa bahay.

"Good evening Sir Thunder" yaya minda greeted me.

She is a 48 year old yaya. She's been my yaya since childhood. So I kinda treat her like a mother because she treated me and Akira like her own children although she won't drop the Ma'am and Sir thing even though we asked her to just call us by our names.

"Good evening yaya" I greeted her back. I put down my bag on the couch. "Ano nga palang niluto nyo para sa hapunan yaya? Dadalhan ko na lang kasi si Akira sa hospital"

After I have dinner, I am planning to go to Akira. I haven't seen her all day because I am so busy at work. Being a professor and a business man is a tough work. I wanted to check if she's okay.

"Nandito na si Ma'am Akira. Umuwi na sya galing ospital. Nagulat nga din ako" sagot naman ng matanda kaya kumunot ang noo ko.

"Really? That hard headed girl. Nasa kwarto ba sya? Kakausapin ko nga" I said. Aakyat na sana ako ng pigilan ako ni yaya minda.

"Maghapunan ka muna Sir, at may gusto din akong sabihin"

I stopped and just followed her in the dining room. Magre resign na ba sya? Aish if yes. Mahihirapan akong makahanap ng kapalit nya. Yaya minda is trustworthy.

Umupo na ko sa dining table at pinaghainan nya na ko ng makakain.

Yaya minda is a very caring person kaya hindi na iba ang trato namin sa kanya ni Akira.

Kumakain na ko ng magsimula ng magsalita si Yaya.

"Sir Thunder, wala ka bang napapansing kakaiba kay Ma'am Akira?" she asked. I shook my head. 

"Wala naman yaya. Bakit may problema ba?" I asked her. Tapos na kong kumain at umiinom na ng tubig.

"Sa tingin ko kasi buntis ang asawa mo Thunder"

Dahil sa sinabi nya ay nasamid ako. Mabilis namang tumayo si Yaya at tinapik ang likod ko. 

When he calls us by our first name dropping the formality it means it's a serious topic.

Nung maging okay na ko ay umupo na ulit si Yaya.

"Pano nyo naman po nasabi?" I asked.

I remained calmed even though nervousness in already eating me up.

"Eh kasi, kanina nababahuan ba naman sya sa bawang at kape. Nagsuka pa. Itong buwan na to. Laging tulog at inaatok. Babae ako hijo kaya alam ko yan" yaya said.

And I remained speechless.

"Pero hindi pa din naman ako sigurado, pero i check mo na lang hijo, diba ang mommy ni Akira ay may history na sensitive magbuntis kaya nga wala syang kapatid e, baka kasi mamana nya yun. Mabuti ng mapangalagaan natin sya" dagdag pa nito.

"Salamat po yaya" yun na lang ang sinagot ko.

I walked out of the kitchen and walked back in forth in the front of the television.

Is it possible?

Aish! I didn't use any protection what am I thinking?

But what if she is really pregnant?

I don't know why but I smiled when I imagined Akira carrying our baby but it immediately faded away when my phone beeped.

From: Dani

Babe! I miss you already! That's why I hated weekend. Can you come over? I really wish we're married already so that I can have you all day and night. I love you so much babe! Goodnight!

I just can't leave Daniella just like that. I love her and I don't know what I feel for Akira. I am not sure about her.

But I know what to do, I must know the truth if she's really pregnant then I will make the decision.

Akira's POV.

I was awakened by the sound of knock on my door. Tiningnan ko ang orasan ko. 11:23pm na pala. Binuksan ko yun and I am shock to see Thunder.

"We need to talk" emotionless nyang sabi kaya binuksan ko ang pinto ko at pumasok na ko sa loob, ganun din sya.

"Ano namang pag uusapan natin?" I asked him. Naka cross arm pa ko.

"I want to know something, and you must use this" sabi nya na may inabot sakin na box kaya kinuha ko yun.

Nanlaki ang mata ko ng makitang pregnancy test yun.

Omo How did he know? 

Sabi ko na nga ba kaya ako ino obserbahan ni yaya kanina e.

Malamang sya ang nagsabi kay Thunder. I cleared my throat.

Kinakabahan ako.

"Para san to at bakit kailangan nito?" matapang kong tanong.

"Obviously Akira to know if you're pregnant or not, so just please use it, so that I can know the result?" sabi nya.

"Ayoko. Susundin lang kita if sasagutin mo ang mga tanong ko"

"And what are those?"

Pinigilan kong tumulo ang luha ko.

"Why didn't you tell me about Ella?"

He looked at me seriously. I am doing my best to hold back my tears.

"Am I supposed to tell you about her. Ikaw ang nagpumilit ng kasal and girlfriend ko na sya even before we got married"

Lumunok ako.

"So you simply didn't care about me right?" I faked a laugh. "Do you love her?" lakas loob kong tanong sa kanya.

He sighed.

"Of course I do"

And that broke my heart into million of pieces. Hindi ko na napigilan ang pagluha ko.

"And how about me? Hindi mo ba ko minahal kahit konti?" I asked him.

"You know the answer to that question"  he answered.

Fck. Obviously the answer is no.

A big fat NO.

Why am I hoping anyway that he would say na mahal nya ko. Sino bang niloloko at pinapaasa ko rito?

"Kaya ka ba kating kating hiwalayan ako dahil kay Ella! Kasi sya yung mahal mo, sya yung gusto mong dalhin sa altar at makasama habang buhay pero ito ako, umepal ako kaya nasira lahat!"

Hindi sya sumagot.

"I am really a fool for making myself believe that this marriage could work"

Tuloy tuloy pa din ang pag agos ng luha ko. Ang sakit sakit.

Kinuha ko yung pregnancy test na nilagay ko sa side table at pumasok sa banyo.

Ilang minuto lang din ay lumabas ako at inabot sa kanya yun.

Nakita kong nanlaki ang mga mata nya.

"O-one line?" he asked.

"Negative" I answered. My hand is trembling. "Hindi ako buntis, mali ang iniisip mo"

"Aki-"

"Are you disappointed?" I asked him.

Please say yes. Please say yes.

"No" and that hurted me even more. Hindi nya gustong magka anak sakin.

"Actually I am relieved to know at least walang magiging problema kapag naghiwalay na tayo"

After he said that. Lumabas na sya ng kwarto at dun na ko nag iiyak.

I knew it, tama ang desisyong ginawa ko. He will just definitely reject the child I am carrying.

If only he said yes, maybe he would know that I am carrying his baby.

And I don't know if he will ever know about our baby cause I am so close to giving up on him.

I just cried and cried till I fell asleep.