‘Life is like a coin. You can spend it any way you wish, but you only spend it once.’ – Lillian Dickson
-Scarlett’s POV-
Nang makarating ako sa apartment ay kaagad akong dumiretso sa unit na tinutuluyan ko. Mabuti na lang at hindi ito naka-lock kaya naman pumasok kaagad ako. Hanggang ngayon ay wala pa ring nakatira rito kaya naman bakante pa rin ang kwarto.
Hindi na ako nagsayang pa ng oras at kaagad na dumiretso sa kwarto ko para tignan kung nando’n ba sila pero wala, wala akong nakita. Ilang beses ko pang nilibot ang buong apartment kahit na maliit lang naman ang lugar pero hindi ko sila nakita.
Hindi ko tuloy mapigilan maluha dahil pakiramdam ko ay sinayang ko ang pagkakataon na dapat ay nakasama ko sila. Bukod sa masasayang alaala ay bumalik din sa akin kung paano ko sila ipagtabuy
