Pagkatapos kong sabihin ang mga paghihinagpis ko kay Lucho ay tila nabunutan ako ng malaking tinik sa aking dibdib. Hindi ko lubos akalain na masasabi ko lahat ng mga kinikimkim kong sama ng loob sa kanya sa loob ng apat na taon. At mas lalong hindi ko inasahang na sa ganitong paraan pa, kung hindi pa ako nalasing hindi pa ako nagkaroon ng lakas na loob na sabihin lahat iyon sa kanya.
Ngunit ang ipinagtatak ko lang ay nung sinabi niyang he was there, pero paano kung sa loob ng apat na taon ay hindi ko nakita ni anino niya. Ayaw ko sanang maniwala sa sinabi niya ngunit nakita ko ang katapatan sa kanyang mga mata. Kaya naman nagdadalawang isip na ako ngayon kung tatagpuin ko ba siya bukas.
Umabot na lang ang ala dos ng madaling araw pero wala pa rin akong tulog tamang pagulong-gulong lang
