[Erich’s Point of View]
Death anniversary ngayon ng mommy ni Xander kaya naisipan kong dumalaw sa puntod niya. Huminga ako ng malalim bago ipinatong ang bulaklak na dala ko. Kung nabubuhay ka pa sana mommy, tiyak hindi ganito ang kinahantungan namin ni Xander. But don’t worry, ibibigay ko ang hustisya sa pagkamatay mo. Isisiwalat ko ang matagal ng lihim ni Isabel, I’m just waiting for the right time.
“You’re here!” Nabigla ako nang may yumakap sa;kin bigla mula sa likuran ko. He hugged me tightly like there is no tomorrow. It was Xander. I felt his tears falling into my shoulders. He is crying.
“don’t hug me, baka makita ka ni Isabel,” wika ko at kumalas sa yakap niya.
“Wala siyang paki. Erich, isn’t it clear na ikaw talaga ang kailangan ko?” Hinawakan niya ang kamay ko at tinitigan ak
