Everything is now back to normal na parang walang nangyari, wala ring nakakaalam ng pagkakakidnap ko siguro ay masyadong silang busy.
Even though I don't want to go to school I have no choice dahil tapos na ang palugit na binigay saakin ni Sato para mabantayan ang tatay ko na hindi pa rin nagigising hanggang ngayon.
Naglalakad ako sa hallway late na akong nakapasok dahil ayoko pang makita nila ako in this state. Walang tulog, stress maraming iniisip ayokong makialam pa sila sa problema ko.
I felt relieve na parang walang nangyaring awayan dito noon dahil hindi na ako nakakatanggap ng mga mapanghusgang mga tingin.
They are just normally chitchatting with each other na parang walang nangyari. Hindi ko pa nakikita ang S-10 simple lang dahil iniiwasan ko sila.
Hanggang ngayon hindi pa rin
