SA IBABAW NI KUYA

KABANATA 8: KUYA TYRONE

“BALIW KA NA nga,” sabi ni Eros, ang kanyang boses ay puno ng disapproval at pagkabigla. Hindi ko alam kung paano ito tatanggapin, pero alam ko na may mga bagay na hindi ko kayang baguhin.

Napailing-iling si Xienna, tila nagtatangka pa ring paliwanagan ang sitwasyon. “Hindi nga nakabuntis. Pero paano kung ikaw ang una? As long as gagawin ninyo iyon, kung papatulan ka ni Kuya, malaki ang posibilidad na mabuntis ka nga.”

Ang mga salita ni Xienna ay parang biglaang dagok sa aking isipan. Nais ko sanang magtanggol, ngunit alam ko na may punto siya. Tinitigan ko si Astro, na may seryosong mukha, na para bang hindi ko na kayang magtago pa.

“Mangingialam talaga kami sa iyo, Niana, kasi kaibigan ka namin,” sabi ni Astro, ang mga mata niyang puno ng alalahanin. “Okay sana kung makabubuti sa iyo ang gusto mong mangyari, pero hindi. Isang kahibangan.”

Napabuntonghininga ako, ramdam ko ang kabigatan ng bawat salita nila. “I appreciate your concern for me,” sagot ko, ang boses ko ay puno ng determinasyon. “Pero promise, kung papatulan man ako ni Kuya, mag-iingat kami.”

Nagtinginan silang tatlo, at alam ko, ang tingin nila ay hindi lang basta pagkabigla. Isa itong uri ng pagkawala ng pag-asa na hindi ko kayang ipaliwanag.

“Magpapatira nga ang gaga,” sabi ni Xienna, ang tono niya ay may halong pangungutya at pagkabigla.

“Dream ko iyon,” sagot ko, ang puso ko ay tila lumilipad sa mga salitang iyon. “Guys, please understand my situation.”

At si Eros, na hindi makapaniwala sa mga narinig, tanging nakatitig sa akin. “W-Wow,” ang nasabi na lamang niya, ang boses ay halatang hindi kayang ipaliwanag ang lahat ng nararamdaman sa oras na iyon.

“Guys, promise. Kung may mangyari man sa akin, kasalanan ko lahat ng ito,” ang sabi ko, ang boses ko ay puno ng determinasyon at pananampalataya sa aking sarili. “Alam ko na gusto ninyo lang ang ikabubuti sa akin, pero buo na ang desisyon ko. Ipagpapatuloy ko pa rin na akitin si Kuya. Gutom na gutom na ako sa kanya.”

Hinawakan ni Eros ang pagkain at inabot sa akin. “Gutom ka na nga. Kumain ka na nang mahismasan ka,” ang sabi niya, sabay pinakita ang kanyang kilay at pinaikot ang hintuturo sa gilid ng ulo niya, tanda ng pagkadismaya. “Siraulo na talaga.”

Tinutok ko ang mga mata ko sa pagkain, hindi ko kayang pagtuunan pa ng pansin ang mga sinabi niya. Si Xienna naman, tila nawalan na rin ng saloobin. “Wala na akong masabi,” ang kanyang sabi, na para bang sumuko na rin.

“Hindi ninyo kasi ako maintindihan dahil hindi kayo ako,” sagot ko, hindi ko kayang magtago ng nararamdaman.

Napailing si Astro, ang mukha niya ay puno ng inis at hindi maintindihang pagkapagod. “Nagsalita pa talaga. Mas mabuti pang itikom mo na iyang bibig mo at kumain ka na. Gutom lang iyan.”

Hindi na ako sumagot at inubos ko na lang ang pagkain na iniabot ni Eros. Alam kong wala rin namang magandang patutunguhan kung mag-uusap kami nang mas matagal pa. Wala rin naman akong plano na makinig. Magpapatuloy ako sa kung anong nararamdaman ko, kahit pa sila’y magtangkang pigilan ako. Buo na ang desisyon ko, at walang sinuman ang makakapagpabago niyon. May mangyayari sa amin ni Kuya. Period.

Nang natapos na kaming kumain, parang wala lang nangyari. Wala ni isang salita mula sa kanila, at alam kong hindi na nila kailangang magsalita pa. Sigurado ako na sumuko na sila sa akin. Kilala nila ako, kaya alam ko na alam nilang hindi ko rin sila pakikinggan. Ang bawat galak, sama ng loob, at mga pangarap ko ay hindi nila kayang baguhin—hindi sa ngayon.

Lumabas kami ng cafeteria at nagsimula kaming maglibot sa campus. Karaniwan na sa amin ito—ginagawa namin ito upang matunaw ang mga kinain namin at upang mawalan ng kunting kabusugan. Tinatanggal nito ang pakiramdam ng kabigatan sa tiyan at binibigyan kami ng pagkakataon para mag-usap, kahit na minsan, wala kaming napapag-usapan na makabuluhan.

Habang naglalakad kami, napansin ko ang isang pamilyar na mukha na papalapit. Si Captain Ball ng basketball team ng university—isang taong hindi ko na kailanman makalilimutan. Nang makita kami, dumistansya nang kunti ang mga kaibigan ko, tulad ng dati. Palagi nila akong tinutukso rito sa tuwing magkakasama kami, at sa pagkakataong ito, hindi pa rin nila ako pinatawad. Palagi na lang akong target ng biro nila, lalo na tuwing andiyan siya.

Kahit pa gwapo siya, hindi ko na kailangang magbago ng nararamdaman. Hindi ko ipagpapalit si Kuya Liam para sa kanya. Kung tutuusin, mas bagay nga siya kay Xienna. Ngunit hindi siya matutukso kay Xienna, kaya ako na lang palagi ang pinupuntirya. Mataray kasi ang kaibigan ko kaya hindi magagalaw nina Eros at Astro. Pero wala naman akong problema na tinutukso nila ako sa captain ball na iyon dahil wala naman akong malisya room. He was not my type. Kahit maghubad pa siya sa harapan ako, pipikitan ko lang siya. Period.

“Nagsimula na naman kayo, ha?” Inis na sabi ko, tumutok sa kanila ang mga mata ko.

Pagdaan ni Tyrone, ang captain ball ng basketball team ng university, bigla silang napatigil. Tanging mga kaibigan ko lang yata ang may ganitong reaksiyon. Mga siraulo talaga! Mabuti na lang at wala akong nararamdaman para sa lalaking iyon. Kung nagkataon, ang awkward niyon sa akin.

Habang naglalakad si Tyrone palayo sa amin, nagsimula na silang magtawanan, pero hindi ko na sila pinansin. Nilapitan na nila ako at tinulak-tulak pa ako, para bang may nangyaring malaking kaganapan. Tawa pa sila nang tawa, parang may narinig silang hindi ko nararamdaman.

“Ang babaw ninyo, ha!? Kinilig na kayo roon? Ni hindi nga namamansin!” inis na sabi ko.

“Ngumiti naman siya,” sagot ni Xienna, parang sinadyang magpahiwatig na may ibig sabihin.

Nagtaas ako ng kilay at nilingon siya. “Baka bet mo. Ikaw na lang sa kanya.”

Nakita ko ang pagtaas ng kilay ni Xienna. Ang tingin ko pa lang sa kanya, kitang-kita na ang inis. Kung ganito siya kabigla, paano na lang kung tutuksuhin ko siya kay Tyrone sa harap nito mismo? May pagkakaibigan talagang magwakas.

“Salamat na lang,” sagot ni Xienna, mataray na parang ayaw ng pag-usapan pa.

“May Kuya Liam na ako, okay? Kaya hindi ninyo ako mapipilit sa Tyrone na ‘yon,” sabi ko, tiningnan sila isa-isa.

“No comment,” sabay na sagot nina Eros at Astro, na hindi na nagbigay ng pagkakataon na magtuloy pa sa usapan.

Hinawakan ni Xienna ang kamay ko. “Mas mabuti pang bumalik na lang tayo sa classroom.”

Napangiti na lang ako. Tama nga ang hinala ko—iniiwasan nilang pag-usapan si Kuya Liam para hindi na sila mainis sa akin. Mas mabuti na ganito ang ginawa nila, kaysa magkapikunan kami.

“Mas mabuti pa,” pagsang-ayon ko.

•••

Hapon na at nakatanggap ako ng mensahe mula kay Kuya Liam. Nasa loob na siya ng unibersidad, naghihintay para sunduin ako. Nilapitan ko ang mga kaibigan ko at napaismid na lang sila nang makitang nakangiti ako habang tinitingnan ang phone ko. Alam kong alam nila kung sino ang dahilan ng ngiti ko.

“Baka bukas, pagpasok mo, tabingi ka na ng maglakad,” sabi ni Eros, natatawa.

Napairap ako at hindi ko napigilan na mapangiti. Pwede bang humiling na sana? Sana nga ay mangyari na iyon. Ako lang siguro ang mapilayan, pero labis ang saya.

“Kakaiba talaga ang gaga,” sabi ni Xienna. Tinulak niya ako nang magaan. “Umalis ka na nga. Ang creepy ng ngiti mo.”

Napangiti na lang ako, hindi ko na lang pinansin ang mga biro nila. “Oo na. Bye, guys! Ingat kayo sa pag-uwi. Mauna na ang inyong lingkod.”

Natapos kong magpaalam, mabilis na akong naglakad palayo sa kanila. Nasasabik lang akong makita si Kuya Liam. Ilang oras din ako rito sa unibersidad, kaya tuwing sinusundo na niya ako, labis ang saya ko. Hindi ko maipagkakaila na abalang tao si Kuya, pero pagdating sa akin, palagi siyang may oras. Kaya naman alam ko na kung sino ang nasa kalagayan ko, magkakagusto talaga nang hindi sinasadya. Kahit sariling kapatid mo pa siya. He was almost perfect.

Pagdating ko sa tapat ng elevator, pinindot ko na ang button papunta sa huling palapag. Habang hinihintay kong bumukas ang pinto ng elevator, kinuha ko ang pagkakataon na mag-ayos gamit ang repleksyon sa phone ko. Gusto ko lang na maayos ang itsura ko kapag makita ako ni Kuya.

Pagbukas ng pinto ng elevator, napanguso ako nang makita si Tyrone at ang mga kaibigan niya. Pumasok pa rin ako nang may ganda. Hindi naman ako nahihiya sa kanya.

Pagsara ng pinto, napanganga ako nang biglang dumikit sa likuran ko si Tyrone. Narinig kong sinaway ni Tyrone ang mga kaibigan niya. Tiningnan ko ang repleksyon sa elevator at nakita ko na napangiti silang magkakaibigan, na para bang may pinagtatawanan.

“Mahilig ka pala sa atabs, Tyrone. Huwag po, Kuya,” pang-aasar ng isa sa mga kaibigan niya.

Nagsitayuan ang mga balahibo ko. Kahit wala akong nararamdaman para kay Tyrone, naiilang na ako. Hindi ako sanay na tinutuksu-tukso siya sa akin.

“Kayo talaga,” sabi ni Tyrone sabay halakhak.

“Huwag po riyan, Kuya Tyrone,” natatawang wika ng isa niyang kaibigan.

“Ang cringe nila,” sabi ko sa aking isipan, habang pilit na pinapakita ang hindi pag-aalala. Pero sa loob-loob ko, hindi ko talaga alam kung paano tutugon sa mga biro nila.

“Bata, anong name mo?” tanong ng isa sa mga kaibigan ni Tyrone.

Nagkasalubong ang mga kilay ko. Pwede na ba akong mainis sa mga kaibigan ko? Sila kasi ang dahilan kung bakit binigyan na ako ng pansin ng grupo ni Tyrone.

“A-Ako?” tanong ko, hindi ko kayang lingunin sila. Nahihiya na ako.

“O, ikaw nga. Gusto mo si Kuya Tyrone, ’di ba?” aniya, na may kalokohang tono.

Nilingon ko sila nang mabilis. “Hindi, ah.”

Napatawa silang lahat. Kahit si Tyrone, hindi napigilan ang pagtawa. Halatang sanay na siya sa ganitong klaseng pangyayari. Hindi na rin ako dapat magtaka roon—heartthrob siya ng unibersidad. Lahat ng mata, laging nakatutok sa kanya.

“Bakit ka nahihiya sa akin?” tanong ni Tyrone, na may kaunting paghanga sa boses.

Napatikhim ang isa sa mga kaibigan ni Tyrone. “Lagot. Gumalaw na si Kuya Tyrone.”

Muling nagtawanan ang lahat. Hindi ko maiwasang magtaka kung bakit parang ang saya-saya nila, pero sa totoo lang, nakaiilang naman! Parang isang malaking biro lang ang lahat ng ito. Kung may kasalanan man sa lahat ng ito, mga kaibigan ko ang may sala.

Napailing ako. “Hindi ako nahihiya sa iyo, Kuya.”

Napatawa ang lahat...

“Kuya Tyrone,” panunukso ng nga kaibigan ni Tyrone.

Napakunot ang noo ko. Ewan ko sa kumag na ito! Totoo naman talagang Kuya si Tyrone. Sa pagkakaalam ko, graduating student na siya.

~~~