CHAPTER 157
BREIGH’s POV
Hindi ko alam kung ilang beses tumunog ang cellphone ko habang natutulog ako. Basta ang alam ko lang ay hindi ko mapilit ang sarili ko na imulat ang mga mata ko para kunin yun at tingnan. Alam ko naman na hindi yun tawag dahil mga message lang yun.
Sobrang ina-antok pa kasi ako dahil halos hindi ako masyadong nakatulog kagabi dahil sa mga pinag usapan namin ni Lee. Naaalala ko din kasi yung mga mata niya kung paano siya tumingin sa akin, para bang may mas malalim pa yun na sinasabi at hindi ko lang alam kung ano ba yun.
Nang halos ilang minuto nang hindi tumunog ang phone ko ay doon ko pa lang pinilit ang sarili ko na bumangon na. Kaya naman dahan-dahan ko nang minulat ang mga mata ko at inalis ang naka balot na kumot sa katawan ko tsaka ko sinimulang abutin an
