ISAIAH'S POV
Naramdaman kong umiiyak siya habang magkalapat ang aming mga labi. Agad akong napatigil.
"Annie…? Are you okay?"
Bahagya siyang tumango, nakapikit pa rin ang kaniyang mga mata. Hinawakan niya ang aking pisngi, hinaplos nang marahan, bago muling inilapit ang kaniyang labi sa akin.
Muling naglapat ang aming mga labi—mas mapusok, mas puno ng pananabik. May kung anong kirot sa dibdib ko habang nalalasahan ko ang alat ng kaniyang luha, pero hindi ko na iyon alintana.
Lalong uminit ang paligid. Parang bawat sandali ay nag-aapoy sa pagitan namin. Dahan-dahan kong hinubad ang pang-itaas kong damit, hindi pinuputol ang pagkakalapat ng aming mga labi.
Hanggang sa sandaling naghiwalay ang aming halik.
Huminga siya nang malalim, tila ninanamnam ang bawat segundo. Tinitigan ko siya,
