Chapter 8
688 Words
Jake's POV
*FLASHBACK*
"W-wag kang mag alala. Mula ngayon di na kita lalapitan, d-dina kita papansinin. La-layuan na kita.. D-dimo na kailangang pagtiisan ang mukha ko..k-kasi di mo na makikita ang mukhang toh.."
Napatulala ako habang tinitingnan siyang paalis..
I was supposed to be happy kasi finally nasaktan ko na sya..
Magiging kami na ni Angel, the first girl I admired pero bakit ganito yung nararamdaman ko??
Para akong sinasaksak habang unti unti syang lumalakad paaalis..
Nakatulala kang ako ng maramdaman kong nakayakap na sakin si Angel..
"Thank you Jake..and sinasagot na kita.."
Gusto kong ngumiti kasi finally ang babaeng pinangarap ko napasaakin na pero nasasaktan ako..
Is it because of guiltiness?
Yeah baka nga guilty lang ako..
***
It's been a week pero hindi ko na nakita si Shane..
"Babe!!"
Napabalik ako sa huwisyo ng tawagin ako ni Angel.
"Di ka naman nakikinig eh!! Ano bang problema? Lagi ka na lang tulala!!" Naiiritang sabi ni Angel sakin at iniwan ako dito sa rooftop ng school.
Angel is right, simula nung nangyari noong nakaraang linggo ay hindi na ko makausap ng matino..
Akala ko guilty lang ako kaya sinubukan kong kausapin si Shane pero hindi ko na sya nakita pa..
I even talk with her friends pero sampal ang natanggap ko sa kanila.
"Jake!! Ano ba?? hindi ka ba papasok??"sigaw ni Angel na binalikan pala ako..
Pumasok kami sa last subject namin this day.
Hindi ko napigilang tanungin ang prof namin ng tawagin nya kaming lahat for attendance pero di nya tinawag ang pangalan ni Shane.
Ewan ko pero parang nakaramdam ako ng kirot ng marinig ko ang sagot ng prof.
"Ms. Sanchez already drop!!"
It f*cking hurts!! Why??
***
It's ten in evening but I'm still awake.
Hindi mawala sa isip ko ang sinabi ng prof namin..
Bakit sya nag dropped?? Tinotoo ba nya yung sinabi niyang di na sya magpapakita?
I looked for my phone para subukang tawagan sya ulit pero wala..patay ang phone nya.
Ibinalik ko ang phone ko sa table na malapit sa kama ko ng makita ko ang scrapbook na bigay nya..
I took and open it..
Napangiti ako ng makitang may nakasulat sa front page na 'UGLY GIRL LOVE CAMPUS PRINCE'
I scan it at bumalik lahat ng alaala naming dalawa..
May pic kung saan nakaupo kami sa bench, nakahiga ako sa hita nya, naka piggyback sya sakin, kumakain kami ng street foods, naglalaro kami a sa mall at park.
I don't know kung bakit di ko man lang napansin na sa likod ng malaking salamin, pimples at mga pang manang nyang damit ay may napaka gandang mukha na nakatago dito..
Maganda pala talaga sya...inside and out.
Nabaling ang atensyon ko sa last page dahil meron itong letter na nakalagay.
'Hello boyfriend!! I hope nagustuhan mo tong gift ko, I know it simple pero ito yung naisip kong ibigay kasi di mo naman kailangang bigyan pa eh kasi you can afford anything but this scrapbook is exempted.
Thank you for accepting me despite of my ugly face. Ang totoo nyan boyfriend di pa rin ako makapaniwala na mahal mo ko at boyfriend kita. Sino ba namang maniniwala eh ito lang ako. But then thank you because you made me feel how to love and to be loved.
I love you boyfriend and I can accept everything. Kahit magkaroon ako ng maraming kaaway sa school because of you then I'll still fight and I won't give up on you, and I hope you feel and do the same boyfriend because you are my world now and I can't take it if tatalikuran mo ko.. I love you boyfriend!!'
Para akong sinasaksak ngayon lalo na ng mabasa ko ang last part ng letter nya, she can take it pag tinalikuran ko sya.
I'm fully aware this time na hindi ko na talaga sya makikita..
Yung mga tawa nya, mga kalokohan, mga panlalambing nya, yung boses at yung mga ngiti niya...lahat nun hindi ko na makikita pa!!
Napakagag* ko para saktan sya at paglaruan lang..
At napakagag* ko dahil ngayon ko lang napagtanto na mahal ko na sya..
I already love that ugly girl...
***
- Writer
