CHAPTER 27 For years When I opened my eyes, a tear automatically trickled down my cheek. Pagmulat pa lang ng mga mata ko, sakit ang una kong naramdaman. I was hoping to wake up in Kuya Danny’s house, that what happened was just a nightmare. Pero parang pinagsakluban kaagad ako ng langit at lupa nang magising sa isang hindi pamilyar na lugar. “Ria, you’re awake! Call the doctor, Drayven!” dinig kong sambit ni Tita Monic. I stayed lying on the bed, looking at the ceiling with tears kept falling from my eyes. I could feel how my heart breaks but still, I cried silently. The scene in our house kept on playing in my mind. Kung paano matupok ng apoy ang bahay namin, kung paano ko nakitang walang buhay ang mga mahal ko, at kung paano ako humagulhol sa sakit. No one was there for me. Not

