CHAPTER 59
RIEUKA
Nakayuko akong naglalakad papasok ng building. Para akong allergic ngayon sa mga tao. Takot na takot akong mapansin nila dahil baka lamunin ako ng lupa dahil sa kahihiyan.
Hindi ako makapaniwalang hinimatay ako kahapon. Ayos lang sana kung sa ibang lugar ako hinimatay. Ang kaso ay sa lugar pa kung saan ako nagtratrabaho.
Nahinto ako sa paglalakad ng may humarang sa aking daraanan. Ang suot lamang nitong beige sandals ang nakikita ko dahil nakayuko ako.
Gumilid ako pakanan para padaanin siya at nang makadaan na rin ako. Paggilid ko ay sakto namang gumilid din siya.
Gumilid ako pakaliwa, pero gumilid din siya pakaliwa. Kumunot ang aking noo. Nananadya ba ito?
Nakailang gilid pa ako para makadaan at nakailang gilid din siya para humarang sa akin. Para tuloy kaming n
