[Book 3. A Friendship Circle] Seducing Mr. Wohley Gifford

KABANATA 1.

SOPHIE MAE

May ngiti sa labi akong lumabas mula sa bathroom sout ang pinaka sexy na nighties. Sumilay ang makinis at maputi kong hita dahil sa suot.

I know his waiting for me.

Lumingon siya sa akin mula sa kama at ngumiti nang may pagnanasa. Kinagat niya ang mapulang labi habang pinagsasawang titigan ang katawan ko.

May saplot pa ako ngunit sa uri ng titig niya, para na akong nahubuan. Sinalubong niya ako sa paglalakad at sinunggaban ng halik.

"You're so sexy Love." He whispered.

I smiled at nakipag labanan sa malalim at mapusok niyang halik.

We both moaning.

Mabilis niya akong dinala sa kama at pinahiga. Nakikitaan ko ang nasasabik niyang maangkin ako.

Hinubad ko ang suot at ang natitirang underwear. Naging sunod-sunod ang paglunok niya ng laway sa nakita. Nagniningning ang mata at tuwang tuwa sa basang-basa kong p********e.

Inalis niya ang lahat saplot sa katawan. Napalunok ako ng laway nang makita ang mahaba at mataba niyang p*********i. Kumakawala, matigas at nakatutok sa akin.

"You see that my love?" anito sa alaga at tinuro. "He's ready for you."

"I'm ready too Love," malanding sagot ko.

Binuka ko sarili at nasasabik sa pagpasok niya.

He smirk. "Good girl."

Hinawakan niya ang kaliwang tuhod ko at ang isang kamay ay abala sa pagbati nang kahabaan niya.

Ngumiti siya akin bago tinutok ang p*********i sa hiwa ko.

"Ahhhhhh!" Hiyaw naming dalawa nang maipasok nang sagad ang matigas niyang p*********i sa loob ko.

Pikit mata kong dinadama ang sarap ng bawat galaw niya. Banayad ngunit may diin at pananabik.

"Ms. Calliste...."

"Hmmmm!?" Nasasarapan kong sagot

"Ms. Sophie Mae Calliste?"

Naimulat ko bigla ang mata nang marinig ang sigaw ni sir Wohley. Pinagpapawisan ako bago inayos ang sarili at agad tumayo para maharap siya.

"S-sir?" Sagot ko habang nakayuko ang ulo at nanginginig.

Ramdam ko rin ang pagkabasa ng kasilan ko dahil sa panaginip o imagination ko.

"The hell Ms. Calliste what are you doing? You're moaning is fvcking loud na umaabot sa loob. I have a visitor inside at sa halip na ipagtimpla mo nang kape inuuna mo pa ang pagsasampatiya. Are you out of your mind?"

Bulyaw niya at halata ang inis at galit.

Kinagat ko ang ibabang labi at agad humingi ng tawad.

."S-sorry sir." Sagot ko sa kaba.

"Ayosin mo ang trabaho mo Ms. Calliste."

"Opo sir!" agarang sagot ko.

Mabilis niyang inikot ang sarili para talikuran ako.

Bumuga ako ng isang malalim na pag-hinga nang makarating sa coffee counter.

"Ano kasi ang nasa utak mo Sophie Mae? Nakakahiya ka nakakahiya! Kainis ka." Kausap at reklamo ko sa sarili.

Talaga namang nakakahiya, dahil ang pinag sisimpatiyahan ko siya pa. Tapos nakikipag s*x pa sa kanya. Hayyy ano ba itong ginagawa ko? Nasubrahan na yata ang pagkagusto ko kay Sir Wohley.

Aba sino ba naman ang hindi magkakagusto sa kan'ya. Gwapo, matcho, matangos ang ilong, matangkad, mapula ang labi isabay mo pa ang mahahaba niyang pilik mata. Tapos napaka bango ni sir Wohley at masarap papakin. Halos lahat yata ng kababaihan na nandito sa kompanya n'ya gusto siya. Saan ko na lang ilulugar ang sarili ko?

But No!... It's a big, big NO! I'm his secretary kaya ako ang mas lamang sa iba. Ako dapat ang magustuhan niya at wala nang iba.

Bumuntong hininga muna ako saka kumatok sa pinto para ipamahagi ang kaping na timpala. Ngumiti ako sa mga ka meeting ni sir Wohley at agad binigay ang kape sa kanila, at saka naupo sa tabi niya.

He look at me and shook his head, while the other people here is smirking at him. Hindi ko alam kung bakit ngunit pinagkibit balikat ko na lang kahit alam ko ang sagot.

They talk all about the business, and blaaa, blaaa, blaaa. At ako? Hito at pana'y lang ang sulat sa maaring schedule niya sa kanila.

"What my schedule now?" He asked me when his visitors left.

Naiwan kaming dalawa sa loob ng office. Nakatitig ako sa kanya habang siya ay busy dumotdot sa laptop.

"You need to check the new building sir! Sa Tatay Rizal po." I said.

Umangat ang ulo niya sa akin, at agad tinanggal ang plain eye glasses na lagi niyang suot kapag narito sa office.

"Okay then let's go!"

Mabilis niyang sinara ang laptop, at iniwan ang salamin sa mata sa kung saan na lang.

Muli akong bumuntong hininga sa mabilis niyang paghakbang.

Bakit ba ang haba ng binti niya? Kung hindi ko lang siya crush, I mean mahal baka matagal na akong nagreklamo.

"Sir hintay naman po!" Pagmamaktol ko at ngumuso pa.

He stopped and look back at me seriously. "Your walking is like a turtle, wala na bang mas ibibilis yan?"

"Ayy sorry naman sir, ang haba kaya ng binti n'yo."

Kung pwedi nga lang mag taray tinarayan ko na siya. Pasalamat talaga s'ya mahal ko.

"It's not my fault if you are short." Aniya sa paraang pangiinsulto.

"Hindi ko po kasalan, si Mama at Papa talaga ang may kasalan kaya kapag nakauwi talaga ako ng Cagayan pagsasabihan ko sila."

"WHAT!?" he said curiously and confused.

"E, kasi po inanak nila akong maganda pero putot!"

"Putot what?" Naguguluhan muli niyang tanong.

"Pandak sir, ito naman!" Biro ko at agad kong pinagkross ang braso namin para maka hokage moves o para-paraan para maka chansing sa kanya.

Dinaig ko pa yata ang mga lalaking kanto sa mga galawan para lang mahawakan ang kamay niya kung minsan.

Iniling niya ang ulo at hinayaan ang ginawa ko bago naglakad. Ito ang gusto ko sa kanya minsan. Parang natural lang sa'min ang ganito kapag may pupuntahan o baka nasanay lang siya sa kakulitan ko with extra landi.

Ewan basta masaya na ako kahit ganito.

Ilang beses ko nang pinakita at pinadama sa kanya ang pagkagusto at nararamdaman ko para sa kanya, at hindi ko alam kung manhid pa siya o binabaliwala lang niya ako?

Napapasinghap ang mga nakakakita sa amin pero dedma lang. Dahil wala siyang pakialam sa paligid at ganon din ako. Matagal na nilang nakikita na ganito kami kaya minsan na tse-tsesmis ako na kesyo ganito ganyan na baka may relasyon kami ni sir Wohley.

Aba..... Kung pwedi nga lang na maging totoo ang tsesmis tatanggi pa ba ako?

Bumitaw ako sa braso niya nang makarating sa parking area at narating ang kotse niya para sana pagbukas siya ng pinto, ngunit agad niya akong pinigilan at siya ang kusang nagbukas ng pinto.

Napangiti ako at agad pumasok sa loob ng kotse niya at naupo.

"What are you doing?"

Lumingon ako sa kanya ngunit ang itsura ay hindi maipinta. Kunot ang noo at taas ang isang kilay.

Nawala ang ngiti ko at napalitan ng pagtataka. "Bakit sir ayaw mo bang sumakay?"

Bumuntong hininga siya nang malalim at suminyas na umurong ako sa dulo ng upuan. Nagtataka akong sumunod at ngumuso ng hindi niya nakikita.

He sighed again. "I open the door for me, not for you Ms. Calliste. Pinagbigyan na kitang humawak sa braso ko kanina pero huwag kang umasa na pagsisilbihan kita ng higit pa."

"Oo na binibiro ka lang naman sir. Malay mo naman para sa akin ang pagbukas ng pinto mo. Aba, hindi na ako papalag kung ang crush ko na ang nagbukas ng pinto para sa akin." Banat ko sa kanya kahit may nararamdaman akong kirot sa puso.

Oo malaya kong nahahawakan siya, pero laging may kapalit iyon. I like him, but he treat me like as an employee. Yes iyon naman talaga I'm his secretary at the same time his employee. Sa apat na taon ko nang nagtatrabaho sa company niya bilang secretary mas lumalalim ang nararamdaman ko para sa kanya. Noong una crush lang pero nang tumagal, napagtanto kong higit pa sa crush ang nararamdaman ko. Mahal ko na siya kahit alam kong may mahal siyang iba.

Ilang beses ko na siyang nakitang umiyak nang dahil sa namayapang kasintahan. Naglalasing at kung minsan tatlo o limang oras niyang tinitingnan ang larawan nila.

I know and I witness how he love her so much, na kung minsan humihiling ako na sana, ako na lang siya. Hindi patay, ngunit buhay para samahan siya sa lahat.

Hanggang kailan kaya niya ikukulong ang sarili, at kailan kaya ang pagkakataong maka move on siya para may space ako sa puso niya?

Tahimik ang loob ng kotse at tanging paghinga ko o paghinga niya ang maririnig. Hindi rin umiimik si Mang Eping, na driver niya, nagsasalita lang kapag tinatanong siya tapos tahimik uli.

"Mang Eping saan po ang probinsya n'yo?" Tanong ko sa koryosidad dahil ang tagal na niyang driver ni sir Wohley pero hindi ko alam kung tagasaan siya.

"Sa Lipa lang po ako Ma'am, Lipa Batangas po." Aniya.

"Mang Eping naman lakas maka señorita ang tawag nyo sa'kin tapos si sir Wohley ang señorito bakit hindi." Masayang sambit ko para naman umingay kami kahit papaano. Mabibingi ako sa katahimikan e.

Tumawa ng nahina si Mang Eping at sumilip kay sir Wohley sa salamin na nasa uluhan lang niya.

"You're talking nonsense Ms. Calliste."

Tumingin ako sa kanya at nagpacute. "Alam mo sir, tatanda ka kaagad kapag laging tahimik, hindi pa Mang Eping?!"

Hindi siya sumang ayon pero hindi niya napigilang tumawa ng nahina.

"I don't care!" sagot niya at muling inabala ang sarili sa hawak niyang cellphone.

"Sa bagay, kahit magmukha ka nang matanda mamahalin parin kita sir. No matter what." Muling pasada ko kahit kabado.

"I always told you Ms Calliste, preclude your feelings on me. I have no time for that."

"Ayaw ko nga! Gusto kita at hindi mo mapipigalan yon po sir." Nakangiti kong sagot kahit hindi niya ako nilingon. Bumaling ako kay Mang Eping. "Siya nga pala Mang Eping, tawagin nyo na lang po akong Sophie at huwag nang Ma'am."

Tumutol pa siya nong una pero kalauna'y napilit ko rin. Mas okay, sa'kin na tawagin ang pangalan ko kapag nakakatanda ang tatawag.

"We're here sir," sambit ko ng huminto ang sasakyan sa gate ng construction site.

"I know." Walang emosyon niyang aniya.

Agad niyang binuksan ang pinto ng sasakay at lumabas. Bumababa na rin ako bago pa niya ako iwanan dito.

Bago tuluyang pumasok sa loob, nagsuot kami pang safety para iwas sa ano mang mangyayari hindi inaasahan sa loob ng site.

Nauna ako sa kanyang umalis at sumunod kay Engr. Soles.

"Where's is he?" He asked me at tinutukoy yata ang boss ko.

Napalingon ako bigla sa likod ko dahil sa tanong niya. Wala si sir Wohley sa likod naroon pa siya sa guard house at nakapamiwangan pang nakatingin sa amin.

Nagtataka akong lumapit sa kanya, dahil naka kunot uli ang noo.

"Sir, tara na po," anyaya ko dahil naghihintay si Engr. Soles sa unahan.

Nagulat ako sa galit niyang titig sa akin. Ang bilis ng pagpintig ng puso ko, dahil sa kilig. Wait, is he jealous or what? Sana nagseselos na lang para may pag-asa ako.

"Don't you dare doing that again Ms. Calliste."

Hindi parin nagbago ang galit niyang itsura, at bahagya pang umigting ang panga.

Sahalip na matakot lintik, kinikilig pa ako.

"Ang alin po ba?" Pigil na pigil ako huwag tumili, kahit tuwang-tuwa ang puso ko.

"You don't have to go first. Unless you wait me first before you go, what if napaano ka?"

"Ayy concerned lang sir!?" kinikilig kong bigkas at hindi na napigilan.

"Of course, your my employee and responsibility." He said.

Nalusaw bigla ang saya at kilig ko, napalitan ng inis.

"Alam mo sir panira ka!"

"What!?"

"Wala tara na nga po... bago pa kita sipain d'yan!" aniya ko sa mahinang tuno para sa huling nasabi.

Tatalikuran ko na sana siya nang agad niyang hinila ang braso ko at naunang lumakad sa akin papunta sa kinaruroan ni Engr. Soles.

"Let's go!" turan niya kay Engr.

Nag-uusap sila habang ako ay nakikinig o kung minsan naka tingin lang sa mga construction workers. Alas diez pa lang ng umaga pero tirik na tirik na ang araw. Grabi din ang sakripisyo nila para magtrabaho at may ipadala sa pamilya. Yung iba ang babata pa.

"Ms. Calliste?"

Nawala ng pagmumuni ko dahil sa pagtawag ni sir Wohley.

Lumingon ako sa kanya at biglang na umpog ang noo ko sa likod niya.

"Ayyy sorry po Sir!" agad kong paumanhin.

He sigh and turn back to look at me. Kunot nanaman ang noo niya.

"We have to go, your not listening. Tulala ka habang nakatingin sa mga construction workers, kesa gawin ang trabaho mo."

Engr. Soles laugh in a low voice and shook his head.

What's funny? Na appreciate ko lang ang kasipagan nila. Hindi ba niya naiisip kung wala ang mga trabahador hindi nila mapapatayo ang isang building. Useless ang plano at pinag aralan nila kung wala ang mga construction workers to build this kind of building. Sila ang nagpaplano pero ang mga construction workers ang mas maraming ginagawa tssk.

"I'm just appreciating their work sir, ang sisipag po kasi nila." Sagot ko.

Hindi niya ako sinagot at agad akong tinalikuran. Hahakbang na sana ako nang naramdaman ko ang pagyanig ng inaapakan ako at bigla na lang gumuho kasabay ako.

Himiyaw ako ng malakas pikit ang mata kasabay ng takot at kaba. Dito pa yata ako mamatay.

"Damn, Sophie Mae open your eyes and hold my hands tight."

Naimulat ko ang mata at nakita siyang hawak ang kamay ko.

Buhay pa ako? Oo buhay pa dahil kapit niya ang kanang kamay ko. Naka dapa siya, pinagpapawisan ang noo, namumula ang mukha at lumalabas ang mga ugat sa leeg sa pagsalo at pwersahan niyang kapitan ako para hindi mahulog.

Ang bilis nang t***k ng puso ko hindi sa kilig, dahil sa takot na baka tuluyan akong mahulog at mamatay na lang. Napaluha ako bigla, nararamdaman ko ang hangin sa paahan ko kaya na pasilip ako roon.

"Mama, Papa!" takot na takot kong bigkas nang makita kung gaano kataas ang babagsakan ko. Fifth floor kami at sure akong hindi ako bubuhayin kung mahuhulog.

"Fvck, huwag kang tumingin sa baba Sophie, look me.... Just looked at me, damn it!" Aniya.

Sinunod ko ang sinabi niya, ngunit ng pagtingala ko siya ring pagdulas ng kamay ko sa kamay niya.

"Ahhhh!" hiway kong muli nang muntik na akong kumalas mainam at agad niyang sinalo ako gamit ang kaliwang kamay.

"Sir, gusto ko pang mabuhay at magkaroon ng anak sa inyo. Papakasalan at mamahalin pa kita." Naiiyak kong biro.

"Stop talking like that, Sophie Mae just hold my hand. Soles faster and hurry mabibitawan ko na siya."

Bigla akong naaralma at kinabahan sa sinabi niya. Sa subra kaba kumapit ako sa pang pulsohan niya na siya ring kanigulat at napadulas ng kamay ko sa kamay niya. Nabitawan niya ako at agad rin nasalo ng kabila niyang kamay.

"I got you, and please don't think negative. He's here."

'Lord gusto ko pa pong mabuhay, magpapakabait na po ako promise' Dasal ko sa kanya.

Ayaw ko pang mamatay ng virgin.

Maya-maya pa'y dumating si Engr. Soles at may kasamang taohan para maiangat ako pataas.

Nanginginig akong umapak muli sa seminto baka muli iyong gumuho tulad kanina.

Yumakap si Sir Wohley sa akin nang makita akong natatakot.

"It's fine Sophie I'm here," nag-aalala niyang sambit.

He's concerned about me is genuine. Nababakas rin ang takot sa nangyari.

Sinubsob ko ang mukha sa dibdib niya at doon umiyak. It's my first time, akala ko mamamatay na ako. Akala ko hindi ko na makikita ang mga magulang ko.

"Shhhh, stop crying we leave here."

Humikbi ako, at tumango sa kanya kahit nakasubsob pa ang mukha sa dibdib niya. Madumi ang dibdib niya dahil sa ginawang pagsaklolo sa akin kanina. Pero ayos lang mabango naman.

Nakaidlip ako sa kaliwang braso niya nang bumayahe kami pabalik sa company. Nagising lang ako nang huminto ang sasakyan.

"I think you need rest for now on. Huwag ka munang pumasok at umuwi ka sa inyo."

Tumango ako sa suggestions niya, dahil hanggang ngayon na trauma parin ako sa nangyari.

"Thank you sir."

"No don't say that, and I'm sorry. I was scared too earlier-"

"I know sir, don't worry magiging ayos din ako."

"Are you sure? Kung hindi mo kayang mag-isa call me, pupuntahan agad kita."

Pinilit kong ngumiti at tumango sa kanya para makaalis na.

Sir Wohley: Are you home?

Text message niya ng makauwi ako sa inuupahang apartment.

Ako: Yes sir I'm home, don't worry.

Binagsak ko ang katawan sa kama at bumuntong hininga. Sinisikap kong maalis ang trahidyang nangyari kanina.

Maswerte parin ako at buhay pa. Kung hindi ako naagapan ni sir Wohley kanina baka pinaglalamayan na ako ngayon.

Tumagilid ako sa kaliwang parti at nakita ang picture frame namin ni Mama at Papa. Kinuha ko iyon at agad kong niyakap.

"Mama, Papa, buhay pa naman po ako!" nakangiti kong bigkas sa picture frame namin.

Sa pagbalik ko ng picture nahagip ng mata ko ang picture fray namin ng best friend kong si Zahny.

Bumangon ako sa pagkakahiga at kinuha ang picture. Naluluha kong tinitingnan iyon dahil sa subra pangungulila sa kanya. Halos apat na taon na ang lumipas nang umalis sila sa Cagayan at lumipat sa kung saan.

"Bessy I miss you! Magpakita ka man lang sa akin, dahil ang dami kong ikukwento sayo," naluluha kong bigkas.

She was my bestie and my sister too. Simula pagkabata magkaibigan na kami at laging pareho ang school na pinapasokan namin kahit noong college.

Nag-iwan siya ng sulat, at number pero nang tawagan hindi na makontak.

I miss her so much. Siya lang ang taong nasasabihan ng promlema ko. Siya lang din ang nakakaalam at nakakatiis ng ugali ko. Kaya nasaan na ang babaing yon?

Hindi ko namamalayang nakatulog ako at yakap ang picture frame ng best friend ko. Nagising lang diwa ko sa pagtunog ng doorbell.

Tamad kong binuksan ang pinto at nagulat sa biglang pagsulpot ni sir Wohley dito. Naka palit na siya ng damit habang ako hindi pa.

"S-sir!?"

He look my eyes and shyly smiled. "I'm sorry for disturbing you. I'm here to give this food for you. Eat these before you going to sleep again."

Nahihiya ko iyong tinanggap.