Kabanata Dalawampu't Walo

1317 Words

I took a deep breath, smiled, and turned around to face him. I smiled genuinely while nodding my head. “Thank you for saying that you’re sorry, and thank you for letting me go.” I smiled more. Hindi ko na nga lang alam kung ano na ang itsura ko ngayon, maybe it was a forced smile right now. “I guess, this is the closure that we need, hm?” Tumango siya at ngumiti rin. “Yeah. I’m glad that I met you in this life, Marga. Thank you for everything.” Tumango rin ako at tumalikod nang muli sa kaniya. Hindi na ako nagsalita at binuksan ang pinto ng aking sasakyan para makaalis na. Hindi pa rin umaalis si Seatiel sa kaniyang kinatatayuan kaya naman sinubukan ko siyang lingunin. I raised my right hand, bidding my goodbye to him then I started the engine

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD