“Why are you sorry?” Humiwalay muna ako sa pagkakayap sa kaniya at saka ako umiling. “W-Wala lang…” He didn’t react immediately. He had a poker face, and I thought that he knew about my whereabouts last night, at alam niya rin na nagsinungaling ako sa kaniya. Unti-unting bumilis ang kabog ng aking dibdib dahil sa naisip. But before my mind could even dive deeper into these thoughts, Jonathan grinned and ruffled my hair before kissing my forehead. “Silly.” Tumatawa niyang sambit. I forced myself to laugh, too. Ayaw kong maghinala siya sa akin. I should act the way I am around him, and I didn’t include a forced laugh in that way. Ngunit hindi ko talaga kayang tumawa ngayong alam ko na may ginawa akong kasalanan. I was shocked when he pulled me into an embrace again. Hindi ako kaagad n

