Taming The Heiress

Chapter 7: Atty. Felix Wrench

(ZARA'S P.O.V)

Three days had passed, at ngayon na ang araw ng libing ni Zaino. We are on now in the middle of Zaino's parade all the way to the cemetery, wearing white shirts.

Sa parade, nasa unahan ang sasakyan kung saan nandon ang katawan ni Zaino, followed by Mom and Dad's car, then followed by mine. Ako lang mag isa sa loob ng sasakyan with my personal driver since naka separate yung van ko kung saan doon sumakay sina Kim at Jessi.

One hour after the parade, super daming tao kasabay na yung mga new anchors and reporters from different companies.

Bumaba yung personal driver ko para pag buksan ako ng pinto sabay ng paglapit ng mga bodyguards namin para harangan ang mga reporters. Lumapit ako sa gawi ng parents ko kung saan niyayakap ni Dad si Mom na iyak ng iyak habang nakatingin sa bangkay ni Zaino. Hays.

Napatitig rin ako kay Zaino sa huling pagkakataon.

Zaino... Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko, hindi tayo naging malapit sa isa't isa kaya you can't blame if I can't feel any sympathy to you right now. We might be siblings but you never treat me like your sister, and I'm sorry for hating you. Now that you're gone, it's time for me to let go of my grudge against you too. Rest in peace, brother.

~

Matapos ang libing, naghanda si Dad ng kaunting salo-salo sa ZM Conventional Hall kaya nagsi-alisan na rin unti unti ang mga tao sa sementeryo. Ugh, ang init sumasama yung pakiramdam ko, I don't know if I need to go to the convention hall, it's not like it's a party since it's just a social gathering after Zaino's burial.

Okay, Zara, tiis tiis lang.

Huli akong dumating sa convention hall dahil nga inantay ko pa na mawala na halos ang tao sa cemetery kanina. It's just me and my driver, nagulat ako ng nakasarado na ang entrance at maraming reporter sa labas.

Where's the guards?

Pinag buksan ako ng pinto ni Manong at lumabas na ako ng kotse. Hindi naman siguro ako dudumugin ng mga reporters na to, eh no?

Isa-isang lumingon ang mga reporters sa gawi at nagsitakbuhan sa kinaroroonan ko. Shoot, I need to keep walking. Si manong driver lang mag isa ang kasama ko kaya natigilan kami ng hindi na ako makagalaw dahil pinapaligiran na ako ng mga reporters.

It's too crowded at pakiramdam ko mas sumasama yung pakiramdam ko sa init. I tried my best to smile kahit pinagpapawisan na ako.

"Excuse me please let me pass through---" Panimula ko pa pero di ko natuloy ng binara nila ako ng sandamakmak na tanong.

"Miss Zara, are the rumors about your early retirement true?"

"Are you giving up your career to become the next owner of Mavros Group?"

"Totoo bang ikaw na talaga ang tagapagmana ni Chairman Zack?"

"Anong masasabi mo sa kumakalat na balitang magkalapit kayo ni Mr. Dawson?"

"Is Zara Mavros and Xavien Dawson in a relationship?"

"Ms. Zara, please give us your statement about this matter."

"I-I'm afraid I can't give you any details about---" sasagot pa sana ako pero nasilawan ako sa click ng mga camera at ang mga nag sisiksikang reporters sa tabi ko.

"Hindi po ba sayang para sa inyo ang iwan nalang basta basta ang pagiging artista niyo?"

"Tuluyan na bang mawawala ang pinakamamahal na actress sa industriyang 'to, Miss Zee?"

F*ck. They're so annoying. Napupuno na ako, konti nalang talaga at hindi ko na mapipigilan ang sarili kong sigawan sila. Gosh, calm down Zara, you need to be patient.

"Excuse me, I really have to go inside now." Mariin kong saad. Pilit ding pinapaalis ni Manong Driver sa harapan ko ang mga reporters kaso ang kukulit talaga.

"I SAID LET ME---"

"Can't you move away a little, Mr. and Ms. Reporters? I think you are being rude and disrespectful with your actions right now."

Napalingon ako sa nag salita at nanlaki ang mga mata ko ng si Xavien ito.

Agad niyang senenyasan ang mga bodyguards niya na harangan yung mga reporters na nakapaligid sa akin at tsaka siya nag lakad papunta sa kinaroroonan ko habang may dalawang nakasunod na lalaki sa likod niya.

"We met again, Zara." Panimula niya. He held my hand and kiss the back of my palm kaya natigilan at nag bulong-bulungan na naman ang mga tao.

Sh*t, ano na naman bang ginagawa ng hinayupak na 'to dito?!

He suddenly wrap his hands on my hips and pull me closer to him.

"What are you doing?!" Inis kong bulong sa kanya.

I'm about to push him away but he's so strong that I can't even move backwards.

"I'm saving you." He whispered back. We started to walk, may madadaanan na kami dahil marami siyang dalang bodyguards.

I didn't even notice him earlier, bakit ngayon nagpapa-center of attraction na naman siya?!

The man on his right open the main door for us at kasabay ng pag bukas nito ay ang pag tingin ng lahat ng tao sa amin pati na sina Mom and Dad.

Agad namang naglakad sa gawi namin sina Dad at Mom na parang nagtataka sa kaguluhan sa labas.

"Sweetie? Mr. Dawson? What's wrong? Why are you two together?" nag tatakang tanong ni Dad.

Napatingin naman siya sa kamay ni Xavien na kasalukuyang nakapulupot sa beywang ko, kaya umatras ako ng kaunti para lumayo kay Xavien. Mukhang napansin din naman ni Xavien ang tingin ni Dad kaya kusa niyang binawi ang kamay niya. Tse, buti naman.

"My apologies, Chairman Zack. I was on the way here when I saw Zara alone surrounded by a lot of reporters. Hindi siya makapasok dahil hinaharangan siya so I offered to help. Please don't misunderstood, sir." Paliwanag ni Xavien.

"What?! I clearly told the guards to wait for her outside even though we closed the door." kunot noong tugon ni Dad at tinignan ang mga guards, takot naman silang napayuko.

Tinignan ko si Mom na tahimik lang sa tabi ni Dad, it seems like siya na naman ang may pakana bakit walang guards na nag hintay sa akin sa labas.

"Anyways, thank you for helping out my daughter, Xavien. I hope you can take care of her in the future." Ngising pasasalamat ni Dad.

"Dad! / Zack!" saway ko. Pero nag taka ako ng pati si Mommy at sumaway din sa asar ni Dad.

"Oh siya, you two should get to know each other, maiwan ko na muna kayo." paalam ni Dad.

"What? Dad no I'm coming with you---" hirit ko pa sana pero tuluyan na silang dalawa nag lakad ni Mommy paalis at nakita ko pang masama ang tingin ni Mom na lumingon sa akin.

Why is she looking at me like that? As if namang gusto ko ring mapalapit sa Dawson na to.

"I already helped you twice, but you didn't even bother to thank me." biglang panimula ng asungot sa tabi ko.

Sasamaan ko sana siya ng tingin but I noticed that there were a lot of people looking at us even though they're not doing anything. Tsk, mapa-professional at mayayaman man, may mga marites parin talaga.

I smiled sweetly to him and said, "Why would I? I didn't even ask for your help." plastic na ngiting sagot ko.

"Siya nga pala, why do you keep on approaching me, Xavien? May kailangan ka ba sa akin?" Direkta kong tanong. Because this is really unlike him.

Nagulat naman siya saglit sa tanong ko pero agad na nakabawi.

"Well, how about you, Zara? Why are you so rude to me? Do you hate me or something?" tanong niya pabalik.

Umiling iling ako, "I don't hate you, but I might if you keep on bothering me like this, Mr. Dawson."

He chuckled, "Too bad, I just want to be friends with you. I heard you don't have any friends ever since, would you mind if I want to be one?" tanong niya.

Hindi ako agad nakasagot... Hence, no one ask to be my friend since I was still a kid. He's right, wala akong kaibigan ni-isa man lang. He must heard about it from Zaino.

I have known a lot of people but none of them were true and can be trusted. Wala akong mapagsabihang kaibigan, wala akong mapagkakatiwalaan, at wala akong kaibigang masasandalan kapag malungkot ako. I'm a total loner.

"Zara? Hey." He snap his fingers in my face so I could look at him.

"I don't need anyone." Mariin kong sagot.

"Then will you excuse me, Mr. Dawson? I'm pretty exhausted with all the shows." I fake a smile before I walk away.

Napatingin tingin ako sa paligid ng mapansin nawala si Dad. Tumungo ako sa likod ng convention hall kung saan naroroon ang bakuran namin, plano ko sanang magpahangin pero nakita ko ang nakalinyang bodyguards pati na rin si Dad.

*PUNCH*

Napatakip ako sa bibig ng madatnan kong sinuntok ni Dad ang isang guard namin kaya napabagsak ito sa sahig,

"I told you to wait for my daughter outside, you useless bast*rds!" hiyaw ni Dad dito.

I sigh at naglakad nalang palayo. Minsan hindi ko alam kung ginagawa niya lang to dahil ako nalang ang natitirang pag asa niya or overprotective lang talaga si Dad sa akin? Pansin ko kasing masyado siyang praning this past few days.

Napagdesisyonan ko munang tumungo sa banyo dahil masakit na rin yung paa ko kakalakad. Idagdag mo pa ang sakit ng ulo ko, aish.

Habang nag lalakad ako tinitignan ko ang purse ko para icheck kung may dala ba akong gamot para sa sakit sa ulo, I usually bring one with me lalo na kapag may overnight shoot ako.

At dahil hindi ako nakatingin sa daan di ko alam na may naapakan akong parang madulas na bagay sa sahig na naging dahilan sa pagkawala ko sa balanse.

"Sh*t!" mura ko.

Shoot ang taas pa naman nitong heels ko, mariin akong napapikit at hinihintay na bumagsak ako sa sahig but someone held my arms and pull me so I won't totally end up embarrassing myself.

Napatingin ako sa sumalo sa akin at napagtanto kong isa itong lalaki na hindi ko kilala.

"Are you alright? You should always be careful, Ms. Mavros." panimula ng lalaki at pinulot niya ang purse ko na tumilapon sa sahig.

Tinignan ko siya, parang kaedad ko lang din siya. He looks familiar. Tsaka kilala niya ako. Well, sino ba namang hindi?

Lumayo ako, "T-Thank you." nahihiya kong tugon at tumingin tingin sa paligid. Napahinga naman ako ng malalim ng mapansing walang nakatingin.

Buti nalang at nasa may sulok at tagong parte ang mga confort rooms kaya talagang hindi napansin ng mga tao.

"So you know how to thank people, akala ko hindi." Nakangisi niyang saad at ibinigay ang purse ko.

"Pardon?" hindi ko maiwasang tarayan siya.

"Oh, I'm sorry, don't mind it. By the way, my name is Felix. It's been an honor to talk to the one and only Zara Hadleigh Mavros." pakilala niya sa sarili at he handed me his business card.

Aha! Now I remember, siya yung isang lalaki na nakasunod sa likuran ni Xavien kanina. Tinanggap ko naman yung business card niya at tinignan ito.

'Wrench Law Firm - Atty. Felix Wrench'

So he's a lawyer, huh? Judging by his looks, I think he also came from a wealthy family.

I smile to him and offer a hand shake, well I guess I don't have any reason to be rude to him.

"It's nice to meet you, Mr. Wrench." pormal kong bati.

Para naman siyang natulala habang napatitig sa akin kaya nag taka ako.

"What's wrong? May dumi ba ako sa mukha?" I asked.

Napaiwas naman siya ng tingin, he cleared his throat and accepts my hand afterwards,

"My pleasure, Ms. Mavros." nakangiti ring sagot niya.

"Well, excuse me, I need to go to the C.R." paalam ko.

"Oh yeah sure. Go ahead, Zara." nakangiting tugon niya.

"Oh wait, am I allowed to call you on your first name?" nagdadalawang isip niyang dagdag.

Natawa naman ako ng mahina, it's not like everyone ask me for permission to call me in my first name.

"Suit yourself, Felix. So, I'll see you around." sagot ko tsaka tuluyan ng tumalikod sa kanya.

Nang makapasok ako sa C.R agad akong tumungo sa isang cubicle at hinalungkat ang purse ko para inumin yung gamot ko sa sakit sa ulo, nitanggal ko din saglit yung heels ko para makapagpahinga saglit yung paa ko, ang sakit na kasi talaga. I want to go home already, besides may meeting pa ako regarding my contract on an upcoming movie which I'm the female lead but I guess I can't sign it anymore, kahit magmatigas man ako, gagawa at gagawa parin ng paraan si Dad para walang hadlang sa mga plano niya para sa akin.

Mga 15 minutes ng mapagdesisyonan kong bumalik na din dahil hindi rin naman ako comfortable dito sa C.R. Sinuot ko na ang heels ko at nag retouch ng kaunti before ako tuluyang lumabas.

Napahinga ako ng malalim habang nag lalakad. Where's Kim and Jessi by the way?

"Oh, here she is. My daughter, Zara."

Natigilan ako at napatingin kay Dad na nasa ministage ng convention hall kasama ni Mommy na ang sama ng tingin sa akin.

"Come here on stage, Zara." Tawag ni Dad sa akin habang nag sitinginan naman ang lahat.

Oh no, don't tell me... Sa lahat ng pwedeng araw, ngayon pa talaga sa araw ng libing ni Zaino niya i-a-anunsyo?

I don't know but before I could walk towards them, I glance at Xavien's side where he's also staring at me seriously. Napaiwas naman agad ako ng tingin at pilit na ngumiti sa mga tao habang humakbang ako papunta sa gitna.

"Guards, kindly open the main door and let all the reporters come inside." utos ni Dad na rinig ng lahat. Nag simula ang bulong bulungan.

"Zack, what are you doing?!" Saway ni Mom dito pero inakbayan lang siya ni Dad at tinapik tapik ang balikat. Ramdam ko naman ang pagkairita ni Mom dahil alam naming dalawa ang gustong iparating ni Dad.

Nagsipasukan lahat ng reporters at ang simpleng social gathering ay naging magulo na. I sigh, ano ba tong pinasukan ko?

"LISTEN EVERYONE, FROM THIS DAY AHEAD, I WILL OFFICIALLY ANNOUNCE THAT MY ONE AND ONLY DAUGHTER, ZARA HADLEIGH MAVROS IS GOING TO BE THE NEW SUCCESSOR OF MAVROS GROUP OF CORPORATION. MY ONLY LEFT HEIRESS, PLEASE TAKE CARE OF MY ZARA, LADIES AND GENTLEMEN." pormal na saad ni Dad at nag bow sa mga tao. Wala akong ibang magawa kung hindi ang mag bow din at nanatiling tahimik.

Great, from now on there is no escape.

~