Chapter 7

875 Words
Is he a part of my past? Who's he? Arghhh! I tried to think and think about it over again but my head ended up aching. Tsk, I see. My psychiatrist said that I don't have to force myself to remember things from my past. But fvck! It's been two straight years. And I know nothing about my past. I can't remember anything until the memory of me and the guy flashed earlier. It was the first time that something flashed in my head. Should I tell it to mom? Dad? Should I visit my psychiatrist again? Matagal na akong nawalan ng ganang alalahanin ang nakaraan ko. Akala ko sa pamilya ko lang umiikot ang mundo ko noon, well, it's according to my parents. They told me everything when I was a child but not until they decided to leave me to manage their business outside the country. It's in the states. But not until today, not until that man in the garden appears on my mind. I wanted to remember things again. I wanted to know who he was. Kung ano ang naging papel niya sa nakaraan ko. Makikita ko pa kaya siya? I hope so. Napabalik ako sa realidad nang yugyugin ako ni Aljen. Napabaling ang atensyon ko sa kanya. Tinaasan ko siya ng kilay para malaman kung bakit. "Are you okay?" Tanong niya. "Yeah, I am. Why?" Sagot ko. "Nothing, kanina ka pa kasi nakatulala" "Am I?" Kunot noong tanong ko. "Yeah, and by the way, tapos na yung 1st class natin this afternoon." Tumango na lang ako sa kanya. Sumunod na pumasok ang 2nd subject lecturer namin. Introduce yourself. Introduce yourself. Introduce yourself. Ganyan lang ang nangyari buong afternoon class namin. I was readying my things para maka uwi na. Niyaya ko na sina Aljen at Hera. We're about to go ng makita ko si Killian sa labas ng room namin, nakatayo at parang nag aabang. Kumunot ang noo ko kung bakit siya nandito. When we left the room, he suddenly went in our direction wearing his usual smile. Magtatangka na akong lagpasan siya ng tawagin niya ako. "Hey, Kharz" tawag niya. I looked back at him habang nakataas ang isang kilay ko. "What?" I said with full of annoyance. Damn this airheaded guy. "I'll drive you home." Sabi niya habang malawak ang ngiti sa labi. "Drive my ass." Sabi ko sabay irap sa kanya. "Loh bastos." Bulong niya. "What?!" Singhal ko. "Kidding HAHAHAHAHAHAHAHAHA" "You are no fun, back off." "Joke lang eh" he said, pouting Tsk, tryin' to be cute huh? "And oh, wait, don't ever come near me again." Malditang saad ko. "Hoy ano ba tama na." Sabay na sabi ng mga bruha na nasa likod lang pala namin. Tumalikod na ulit ako at nagpatuloy sa paglalakad papuntang parking lot kasabay sina Hera at Aljen. Thank heavens and he doesn't follow us. He's annoying tho. We reached the parking lot. Si Aljen at Hera ay nagpaalam na dahil nandyan na ang mga sundo nila. While here I am, waiting for my driver to arrive. Nilabas ko ang cellphone ko para itext si Zy. To: Zy. Hey, first day done. Wala pa nag iisang minuto ng nagreply siya agad. From: Zy. Same, nakakastress. Daming naghahabol sa'king chix HAHAHAHA. Napairap ako sa hangin, isa pa to, ang hangin din. I was typing my reply ng may maramdaman akong may dumaan sa unahan ko. Napabaling ako sa lalaki. He looked back with his poker face. Our eyes met. Something flashed on my head. ----- I was standing in front of our newly built house while waiting for someone to pick me up I guess. I'm wearing my school uniform that time. While waiting, may magarang kotse ang dumaan sa harap ko. My eyes and the one who's driving the car met in a second. He was also wearing the same school uniform as mine. I think we're schoolmates. Nang lumagpas ang kotse niya sa harap ko ay ilang segundo ko pang tinignan ang likod ng kotse niya. There's something in me suddenly turned on. Diko maipaliwanag ang nararamdaman. Ang lakas ng t***k bigla ng puso ko. I don't know why. Those eyes, I can't forget it. Parang hinihipnotismo ako ng mga mata niya. ----- Naputol ulit ang memoryang pumasok sa isip ko ng may bumusina ng pagkalakas lakas sa harapan ko. Napabalik ako sa ulirat ng mapagtantong nasa harapan ako ng kotse ng gunggong na yon. "What's wrong with you woman?! Nananadya kaba?!" He shouted habang nasa loob siya ng kotse niya. "Sorry." I apologized while stepping back to give him the way so he can drive away. Bumaba siya ng sasakyan niya at lumapit sa akin. "Apology not accepted." He said while going in my direction. Habang papalapit at papalapit siya, ako naman ay napapaatras. Napatigil ako sa pag atras ng mabunggo ako sa dibdib ng isang lalaki. Napabaling ako sa nagmamay ari noon. There, I saw Killian looking at this guy in front of me. "What are you doing, dude?" Killian asked the man. "Nothing" he answered in a cold voice. "Okay." Killian said and smirked. Bumalik na ang lalaki sa sasakyan niya at nagdrive paalis. "Who's he?" I asked Killian. "C'mmon you know him." He answered. Then left me.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD