Maaga pa lang ay tinungo na ni Alessandro ang isang private café sa labas ng siyudad. Nakaupo siya sa isang sulok, malapit sa bintana, habang hawak ang isang tasa ng malamig nang kape. May mga tanong na paulit-ulit niyang binubuo sa isip, mga katanungang alam niyang kailangang masagot, gaano man kasakit o kabigat.
Dumating si Candy—maaliwalas pa rin ang itsura, suot ang isang simpleng kulay beige na bestida at itim na salamin sa mata. Nang makita siya ni Alessandro, ngumiti ito at inilapag ang kanyang bag sa tabi ng upuan.
“Sorry, traffic sa labas,” sabi niya.
Tumango lamang si Alessandro. Tahimik.
“Ano bang meron at bigla mo akong pinatawag?” tanong ni Candy, habang dahan-dahang inilabas mula sa kanyang bag ang isang maliit na envelope.
Inilapat niya ito sa mesa.
“Ultrasound,” sabi
