Palapag na ang helicopter kaya ay naghahanda na rin sila Churie na lumabas. Bahagyang naging maalog ang paglapag nila dahil plain Bermuda grass ang kanilang nilapagan, at kagagaling lamang umulan. Sa tuluyang pagtigil ng ugong ng helicopter ay bumaba na rin sila isa-isa mula sa loob nito. Tumayo nang unti-unti si Churie mula sa kaniyang inuupuan. She was firmly holding on to the plane hand chair to support her weight. Her legs were a bit shaking, just like their pretty little landing earlier. “Mahal, kaya mo ba talagng maglakad? Or would you like me to carry you instead?” Churie’s gaze was piercing and deadly. Hindi siya kumibo, bagkos ay nagpatuloy na lamang sa unti-unti niyang mga hakbang. “Mahal, I'm sorry na please. I'm sorry. I—it’s just, you look so irresistible and suddenly I'm

