STILL THIRD PERSON POV
Tahimik ang gabi. Ang hangin ay banayad na humahaplos sa mga kurtina ng silid ni Mae. Sa gitna ng katahimikan, marahang pumikit si Mae, at sa pagsara ng kaniyang mga mata… isang liwanag ang sumalubong sa kaniya.
Sa panaginip na iyon, tila ba wala na ang lahat ng sakit, lahat ng bigat sa dibdib. Napalitan ito ng isang kakaibang kapayapaan. Ang paligid ay kulay ginto, may mga bulaklak na para bang sumasayaw sa hangin. Nakasuot si Mae ng isang puting bestida, malinis, mahaba, at tila ba gawa ng ulap. Habang lumalakad siya sa isang makipot na daan, bigla niyang narinig ang isang pamilyar na tinig.
“Mae…”
Napahinto siya. Kumabog nang mabilis ang puso niya. Kilalang-kilala niya ang tinig na iyon. Mabilis siyang lumingon.
At doon, sa dulo ng daan, nakatayo si Cristine
