Nagising ako sa kakaibang, guhit ng sakit na aking nararamdaman. Sa una ay hagya pa lang na parang pumipitik-pitik lang kaya kayang-kaya ko pa i-endure. Saglit lang ang lumipas na sandali ay parang unti-unting tumataas ang level ng sakit. Mga level 2 na, but still ay kaya ko pa rin naman. Huh! Sisiw! Pinikit ko na muli ang aking mata at habang nakapikit naman ako, ay parang nakikita ko ang pag-pitik ng kamay ng orasan. Instant may orasan ako sa aking utak.
Panay-panay naman ang himas ko sa aking tiyan na sinasabayan ko ng taimtim na panalangin. Hindi ako mabuting tao, pero hindi ko naman siya tinalikuran gaya ng hindi niya ako pinabayaan. When I got pregnant a lot of realization kept coming in my mind. Ang daming binunyag at pinamalas sa akin ng aking pagbubuntis. At gaya ng sinabi ko,
