Pagkatapos nang gabing iyon, naging normal na ang lahat sa pagitan namin ni Archie. Or at least, that's what I thought. We were very casual with each other. Mag-uusap lang kami tuwing kailangan, at kung wala naman, hindi kami mag-iimikan.
Hindi ko na inisip ang bagay na iyon dahil mas marami pa akong kailangan pagtuonan ng pansin. Pinangako ko sa sarili ko na kakausapin ko na si Mama tungkol sa sakit niya. Takot man, kailangan ko pa rin itong gawin. Hindi naman pwedeng magpanggap ako na wala pa rin akong alam hanggang ngayon.
Unti-unti kong binuksan ang pintuan ng kanyang kwarto. Naabutan ko siyang binabasa na naman ang paboritong libro. 'Tsaka lang siya lumingon nang maramdaman ang aking presenysa. Ngumiti siya, tila kinurot ang aking puso nang makita iyon.
"Hindi ka ba pupunta sa opis
