Ethan’s POV
Nasa loob ako ng lumang kuwarto ko, sa bahay ng tunay kong ama. Madilim ang bawat sulok ng kuwarto, nagsimula akong maglakad at may naaninag akong batang naglalaro sa tabi ng kama. He is holding a brown teddy bear, na pamilyar sa akin.
Nilapitan ko siya upang mas makita ng maayos.
Then I saw the little kid, it’s me. I can see the emptiness and loneliness on his face while forcing to smile a bit.
“Kahit saan ako dalhin ni papa, hindi kita iiwan Reyn. Hindi kita pababayaan,” he uttered in deep loneliness.
I swallowed hard while watching my self wrecked.
“Hindi… hindi tayo maghihiwalay. Ikaw lang ang tumanggap sa akin, ikaw lang ang nagmamahal sa akin. Hindi ako papaya na mawala ka,” he started to sobs.
I sniffed while looking at him, crying.
Hanggang sa binato nito
