Agad ko siyang hinabol ng makita ko siyang lumakad palayo. Niyakap ko siya sa likod at pinigilan.
"Sorry! Walang malisya yun! It's just a friendship!" I said habang nakakapit padin sa kanya.
"Tss! Sabihin mo lang yung totoo, may pag-asa ba ako?" Seryoso niyang tanong.
"Oo, may pag-asa ka syempre ama ka ng anak ko eh! Yes! Sinasagot na kita wag kanang magalit para sa anak natin toh! Ayokong lumaki siyang walang ama! At-!" Hindi ko na natuloy yung sasabihin dahil bigla niya akong hinalikan.
Gulat na gulat naman yung reaction ko at nakasteady lang ako dito. After 5 secs. Bumitaw na din siya at nakangising tumingin sakin.
"At sino naman may sabing galit ako? Nagtatampo lang ako dahil niyakap ka niya! Andami mong sinabi! So tayo na?" Tanong niya habang nakangiti.
"O-oo s-sige, nasab
