Paggising ni Samira nang madaling araw, naluha na lamang siya. Tahimik siyang lumuluha dahil ayaw niyang marinig iyon ni Everson lalo pa't yakap-yakap siya nito. Pakiramdam niya, ang dumi niyang babae. Dahil basta na lamang siya bumigay sa binata. Pakiramdam niya, malandi siyang babae. Dahil hindi man lang niya napigilan si Everson na angkinin siya.
"Samira?"
Magising pa rin ang binata kahit na tahimik lang na umiiyak si Samira. At dahil iyon sa nanginginig ang kanyang kalamnan at hindi mapigilang humikbi. Agad na bumangon si Everson at saka pinahid ang mga luha ni Samira ngunit hindi pa rin ito tumitigil sa pag-iyak. Patuloy pa rin ang pag-iyak ni Samira.
"Samira... bakit ka umiiyak? Sabihin mo sa akin. May problema ba? May gusto ka bang ipagawa? I'm sorry kung nasaktan kita. Pero mawa
