"I'M sorry." Unang wika ni Phillip nang nasa waiting room na kami. "Masyado akong nadala kanina hindi ko na alam ang ginawa ko. Nang makita kita, walang ibang nasa isip ko kundi yakapin ka at halikan ka. I'm really sorry, babe."
Huminga akong malalim. "What's done is done. Stop apologizing. Hindi ko lang alam ngayon kung paano ko toh ie-explain sa mga kaibigan ko at magulang ko. I'm sure they all saw that."
Hinawakan niya ang kamay ko. "You shouldn't worry. I'll come with you when you see them. Darating din naman tayo sa punto na ipapakilala natin ang isa't isa sa mga taong mahalaga sa atin, right? I'll face them. Sincero ang intensyon ko sayo so we have nothing to worry."
I groaned. "It's not that simple, Phillip."
"Why? Ayaw ba nila sa akin?" Nag-aalala niyang tanong.
"No. That's no
