Walang bahid nang emosyon ang mga mata ko habang nakatitig sa kanya. Naglalaro ang diwa ko sa kung saan-saan at di na inaaalala ang mga sinasabi niya ngayon. Wala akong ni isa na naintindihan sa mga lumalabas sa bibig niya. Basta ang alam ko lang, nagsasalita siya sa harap ng maraming estudyante, nakatitig ako sa kanya, menimemorya ang bawat parte ng mukha niya dahil sa tingin ko ay ito na ang huling beses na muli ko siyang mapagmamasdan ng ganito katagal at makikita sa malapitan.
Our Suma cumlaude is now delivering his speech. Dominique Winter Jimenez is our Suma Cumlaude.
I should be happy that it is already my graduation day but instead I feel the other way around. Pinagsisihan kong kumapit ako sa mga salita ng isang Jimenez. Jimenez will always be Jimenez. Kaya ako nasasaktan ng ga
