BABAE, Ina... Anak... Asawa

Episode - 19

Toliro ang isip ng umuwi si Reinette. Iniisip ang kalagayan ng anak. Kung paano na si Reila, kailangan parin itong ma-check up ng specialist doctor niya para tuloyan ng gumaling ang anak. Magastus kung every three month magta-travel sila papuntang London para sa check up ng anak. Mag-aaral pa ang triples, tuition fees palang nilang tatlo mahihirapan na siya. Iba ang buhay dito sa ibang bansa.

Para akung nahahapo ng makapasok sa loob ng bahay namin. "Mom are you alright?" Kaagad na tanong ni Reid ng makita niya akung parang wala sa sarili. Pinakatitigan pa niya ako bago humalik sa aking pisngi. Isang matipid na ngiti naman iginanti ko sa kanya.

"I'm fine son, masyado lang mainit sa labas." Pagdadahilan ko nalang, tumuloy sa kusina at kumuha ng tubig na maiinum. Ayaw ko silang mag-alala. Mamaya ko nalang sasabihin sa kanila ang napagusapan namin ng General Manager ng hotel. Hanggang ngayon inaalala ko parin ang aking anak na babae. Mapapanatag lang siguro ako kung 101% na siyang magaling at wala ng risk sa buhay niya. Pwede na siyang mabuhay ng normal tulad ng mga kapatid niya. Mapera nga ang kanilang ama ginagawa naman nilang santo ang pera at ayaw nilang nababawasan, pero pagsa-kawalanghiyaan kahit yata magkano hindi siya nanghihinayang magtapon ng salapi.

"Ma, next month kami nalang ni Reila ang pupunta sa London, siguro one month lang kami dun may mga aayusin din akung ibang naiwan trabaho." Saad ko matapos kung ikwento ang napag-usapan namin sa hotel. "Meron din po akung makukuhang konting pera dun. Siguro pwede ng pang-tuition fee nilang tatlo sa pasukan. Kayo na munag bahala kila Reid at Reijan." Dagdag ko pa. Malaking bagay din ang sinasabing makukuha kung pera at ang computation ko pwede para sa isang taon nilang matrikula.

"Mas maganda nga siguro kung kayung dalawa lang pupunta menos gasto pa. At huwag mong intindihin ang dalawang ito, ako ng bahala sa kanila. Hindi naman na sila alagain." Aniya. Marami ng senaskripisyo si Mama para sa amin ng mga anak ko. Paano kung wala akung inang maunawain at mapagmahal.

"Sa monday po kailangan ko ng mag-report sa trabaho." Saad ko pa. Nag-iisip kung ano pang pwede kung maging side line para magkaroon pa ng other income pandagdag sa mga gastusin sa bahay.

Gumaan ng konti ang pakiramdam ko, kailangan ko talaga ng moral support ng aking pamilya, sa kanila lang ako kumukuha ng lakas ng loob.

"Sipag at tiyaga lang makakaraus kami." Bulong niya bago pumasok na loob ng bago niyang opisina. Ang unang araw niya sa hotel bilang assistant manager. Kaagad din niyang masusing sinuri ang lahat ng mga dokumentong nakitang niya sa ibabaw ng lamesa. Pagdating sa trabaho mabusisi siya at ayaw niyang napupulaan siya, mga bagay na hinahangaan sa kanyang ng Chairman ng hotel. Ang talino at abilidad niya ang puhunan niya, at araw-araw nag-i-improve ito.

Ilang ulit na niyang binilang ang sweldo, tama naman sa pinirmahan niyang payroll, but she was still confused. Halos tripled ang itinaas nito at masmalaki pa ng doble sa sahod ng kanilang general manager, samantala assistant lang siya nito. At ayun sa acoounting and budget department sumunod lang sila sa nakasaad sa memorandum.

"Excuse me Sir can i ask you about something?" Kaagad niyang wika pagpasok sa opisina ng General Manager nila.

"Sure please go ahead." Malumanay nitong ani at hinintay ang susunod niyang sasabihin.

"About my salary, it has increased more than tripled of my regular salary." Iniisip ko na baka nagkamali ang computation.

"We had a memo for your salary increased. And be happy for that, I know you need that for your triplets. How are they now?" Bali-wala niyang sunod-sunod na wika.

Hindi parin ako makapaniwala sa mga sinasabi niya. Alam ko ang rule and regulations. Alam ko kung magkano ang salary and wages namin, ang minimum salary, ang mga benefits ng bawat employees. Pero kailangan ko talaga ng malaking pera para sa mga anak ko. Pero kung may mali mahirap akusahan at maparusahan dahil baka ito na ang magiging katapusan ko, pero kung may memo galing sa head office ayus lang. May pagtataka parin niyang kaagad ibinalik dito ang folder matapos mabasa at makompermang totoo ang lahat, ganuon pa man may gumugulo parin sa isipan niya.

I feel like something is wrong, dahil parang imposible ang mag-increased ng malaking salary na ako lang mag-isa na walang nagagawang kakaiba. Huwag naman sana bulong ko dahil maraming pumapasok sa isipan kong nagdududa sa nangyayari ngayon. Kailangan kung gumawa ng sariling inbistigasyon upang makumpirma ang katotohanan at kung sino ang nasa likod nito. At kung totoo ang aking hinala sinisiguro kung may mananagot.

Lihim at matiyag niyang binabantayan bawat kilos ng mga kasamahan niya sa trabaho, kung sinu-sino ang mga kinakausap ng mga ito. Pinag-aaral at binubusising mabuti ang bawat ditalye ng mga dukomento ng bawat departments. Ilang buwan na niyang ginagawa ito pero wala parin siyang makitang kakaiba. Maingat ang mga tao sa trabaho nila, simple at palihim lang siyang nagmamatyag. Gusto man niyang magtanong alam niyang walang aamin o magbibigay ng kahit anung impormasyon o salita.

Pagtunog ng telepono sa ibabaw ng mesa niya ang nagpangat ng kanyang ulo sa subsub na trabaho. Ang hot line at alam niyang kadalasan galing abroad ang tawag.

Ilan beses siyang huminga ng malalalim para pakalmahin ang sarili dahil sa natuklasan. Hindi niya akalain sa malayung lugar pa manggagaling ang impormasyon sasagot sa mga katanungan niya. At hindi siya makapaniwalang ang mga taong itinuring pa niyang kapamilya ang loloko sa kanya. Pinagkaisahan siya ng mga ito.

Tumayo si Reinette at humarap sa transparent floor to ceiling glass wall ng kanyang opisina. Nagtatayugan mga gusali ang kanyang natatanaw. Ilan lakad paikot-ikot din ang kanyang ginawa. Tinatanung sa sarili kung anong parusa igagawad niya sa mga taong nagkasala sa kanya. Bakit nagawa ng mga itong paikotin siya sa mga palad ng mga ito ng hindi niya namamalayan. At iisang tao lang may sala ng lahat. Ayaw din niyang magbigay ng parusa ng hindi inaalam ang motibo ng mga ito. Alam niya kung gaano kasakit sa pakiramdam ang pinarusahan ng walang hinihiging paliwanag. At ayaw niyang pagsisihan ang gagawin hakbang.

Ilang ikot pa ginawa niya sa kitchen para masigurong fresh at malinis lahat ng lulutuing pagkain para sa mga hotel guests. Ito na nakasanayan niyang gawin araw-araw, tuwing umaga. Minsan ini-inspection din niya ang bawat kwarto kung tama pagkakaayus ng kama kung malinis ang bathroom. Kadalasan kasing reklamo ng mga guests ang hindi lapat na pagkakalagay ng kobre kama, at ang bathroom. Minsan naman may guest na sobrang arte at maging kurtina pinapapalitan.

"Ma'am Reinette malinis na po lahat ng vacant rooms. Ready na po para sa mga bagong guests." Usal ng isang staff na kalalabas lang ng isang hotel room, tulak-tulak ang kanyang cart. "Na-vacuumed ko na po hanggang kasulok-sulokan." Dagdag pa niya. Kaya sinilip ko at pinasadahan ng tingin.

"Good morning everyone!" Seryosong bati niya sa mga taong dinatnan na niyang nakaupo sa loob ng kanyang opisina. Naglakad siya palapit sa kanya table. Nakatayo niyang isa-isang pinasadahan ng tingin ang mga ito. Mga nakayuko lang ang mga itong halos hindi maibuka ang bibig ng gumanti ng bati sa kanya.

"Enter!" May kalakasan niyang usal ng may sunod-sunod na katok sa pintong narinig. Isang buntong hininga pinakawalan niya at pairap na sinulyapan ng tingin ang kanilang General Manager kasabay nitong pumasok ang head ng Accounting Department. Hindi rin maitatangging naging kaibigan na niya ang mga ito. At alam na alam ng mga ito ang buhay niya. Wala rin babala ang mga itong magkaharap na naupo sa visitor chairs sa harapan niya.

"Reinette we are sorry for what we have done. But there's nothing wrong with that. We just need to help you." Bungad agad ni Mr. Gauthier ang kanilang General Manager. Talagang guilty siya.

"May paggalang at respeto ako sa tulad mong nagsisikap. Mag-isa ka lang Reinette, tatlo ang anak mo, alam kung nahihirapan ka sa sitwasyon n'yo ngayon. Siya naman ang nagkusa, nakiusap siya sa amin at wala kaming masamang intensyon sayo." Susug din ng kanilang accounting head.

"Your pride is just too high even though you need his help for you triples. But i have a lot of respect for people like you. Remember Reinette he is a rich man and he doesn't care about that. It was just a small penny to him. Nevertheless, he enraptured by you 'til now though. I saw it in his eyes. Just my perspectives." Saad pa ni Mr. Gauthier. Kaya kinunutan niya ito ng noo. "Ano bang pinagsasabi niya wala naman siyang alam sa tunay na kuwento ng buhay ko, baka pagnalaman nila isumpa rin nila ang taong kinamumuhian ko." Piping bulong ko.

Pabagsak siyang naupo sa kanyang executive chair at masama lang tiningnan ang dalawang taong nagpapaliwanag sa kanyang harapan kahit wala pa siyang tinatanong. Kung makikipagtalo pa siya sa mga ito, masasayang lang ang kanyang oras. Marami siyang dapat gawing trabaho. Knowing Mrs. Acuña mahilig itong nakipagdibati at hindi ka titigilan hanggat di nananalo, a prostrated Lawyer.

"You don't know what our real story is. So please stop interfering with us. Do not conspire with that person, you don't know him. And that against the law, you all can be imprison." Saad ko sa kanila. "Next time, if you do this to me again I will never forgive you in the future. Now you two leave my office. And please don't ever, ever do that again, kundi mananagot kayong dalawa sa akin." Mariin kung sikmat pagbabanta sa kanila at matalim silang tinitigan.

"Pati ba naman kayo nakikipagsabwatan." Reklamo ko rin sa apat pang tao naiwan sa loob ng aking opisina, makaraan makalabas ang dalawang wala rin nagawa ng ipagtabuyan ko palabas. "Anong mapapala ninyo sa ginawa ninyo? O baka dahil may perang kapalit kaya kayo pumayag sa mali. Alam n'yo bang pwede kayong mawalan ng trabaho at kasuhan sa ginawa ninyo. Labag sa batas yun." Sikmat ko sa kanila. Paano nila nakokonsinti ang mga ganitong gawain.

"Sorry po ma'am. ang intensyon ko lang makatulong. Magulang din po ako at alam na alam ko ang pakiramdam ng taong nagigipit, mag-isa lang po kayo at tatlo ang anak n'yo." Pangangatwiran niya.

"Wala kang alam sa buhay ko at mas lalong huwag kayong nakikialam sa buhay ng may buhay. Paano ngayon kung tanggalin ko kayo sa trabaho at ilagay sa blacklist ang mga pangalan ninyo, sa palagay ba ninyo may kukuha pa sa inyong kompanya. Baka kahit ang taong kinasabwat ninyo hindi kayo lingunin." Litanya kung sermon sa kanila.

"Sorry po ma'am hindi na po mauulit, patawarin na po ninyo kami." Pagmamakaawa pa nilang pakiusap sa akin.

"Ibabalik nalang po namin ang pera kung gusto n'yo." Sambut pa ng isa.

"Sige lumabas na kayo at gawin ng maayus ang mga trabaho ninyo. Siguraduhin lang ninyong hindi na mauulit ang nangyari kundi mawawalan kayo ng trabaho at makukulong pa kayong lahat." Singhal ko sa kanila at pinagtabuyan na sila palabas ng aking opisina.

Sinundan lang niya ng tingin ang mga taong lumabas ng kanyang opisina, hindi rin niya masisi ang mga ito. Isang tao lang ang kanyang sinisisi.Tinatanong sa isip kung ano pang kayang gawin ni Treyton. Natatakot sa maaaring gawin nitong labag sa kalooban niya, iniiisip na baka ipadukot nito ang kanilang mga anak. Anak ang importate sa dating asawa

'Traydor kang lumaban Treyton, ganyan din ba ginagawa mo sa ng kalaban mo sa negosyo?' Hindi habang panahon maloloko mo ako.' Sa naiisip at dahil naloko siya ng dating asawa lalong nadagdagan ang galit niya dito. Hindi na siya pwedeng kumampante nalang ngayon, at sinisiguro niyang marami pang mga plano ang dating asawa para makuha ang kanilang anak. Malilit pa ang mga anak at hindi pa kayang ipagtanggol ang sarili, kahit sabihin pang marunong ng self defense ang mga ito hindi parin sapat yun kung maraming kalaban at malalaking tao ang lalabanan.

According to Treyton he joined the military then, ng hindi siya binigyan ng position sa kanilang kompany ng kanyang ina. While he was in the military he studied a master's degree.

Unfortunately his mother didn't know how to runned their businesses, so after he graduated he resigned from military and he took over the position of CEO of their own company. At muli niyang naiangat ang pabagsak na nilang negosyo makaraan lang ang ilang taon. Mula noong muling namayagpag ang kanilang mga negosyo, kinilala siya bilang isa sa pinakamahusay na batang negosyante, nakatanggap ng ibat-ibang paruri at parangal. Dito na niya nakilala si Treyton, mailap at laging may kasamang mga body guard.

"Congratulations!" Isang salitang pagbati at walang kangiti-ngiti nitong wika matapos iabot sa kanya ang trophy, ni hindi siya nakuhang kamayan, agad din itong tumalikod at lumakad papalayo ng walang lingon likod, bumaba ng stage kasunod ang mga bodyguard.

Hanggang isang araw nagulat nalang siya ng nakita itong nakatayo sa pinto ng kanyang classroom. He holding a big bouquet of white roses. He said "Hi!" With the smile in his face. Pinasadahan ng tingin ang loob ng kanyang classroom. Buti nalang wala na ang kanyang mga estudyante. "Are you going home?" Malamig ang boses niyang wika na tila mo nangaakit.

"Hhmm." She humming and puzzling why the man is here, without body guard and driver by his side. Bakit nito nalaman kung saan school siya nagtuturo. Sa tulad nitong mayaman walang imposible dito, basta maraming pera lahat magagawa ng walang kahirap-hirap.

He walked closer to me. "Can I drive you home... Oh.. you can't refuse either. So, I'll drive you home." then he handed me the bunch of flowers. "For you!" The puzzle still written on my face. 'Baliw na yata ang lalaking ito, hindi nga niya ako pinansin noon gabi, ngayon nasa harapan ko at nagpi-feeling closed kami.' Bulong ko sa aking isipan at binaling ang aking paningin sa ibabaw ng aking table.

.

.

.

.

.........................................................

please follow my account...

and add my story in your library..

...loveyouguys..God Blessed Us..

...thanks much......lrs..

....."IronLady"....