KABANATA 11
Pagkatapos kong magswimming, unti-unti kong inangat ang sarili ko sa tubig, feeling the cool waves slide off my skin, habang ang mga buhok ko, basang-basang, ay dahan-dahang bumabalot sa mukha ko. Huminga ako nang malalim, sinusubukan kong kontrolin ang t***k ng puso ko, pero alam ko, hindi lang ito dahil sa exercise o sa malamig na tubig. My eyes couldn’t leave him—Riel.
He was standing there, still on the sand, parang tahimik na statue, nakatingin sa akin. Hindi siya nagsasalita, hindi gumagalaw, pero ramdam ko ang intensity ng tingin niya, parang bawat segundo na nakatingin siya sa akin ay may bigat, may kabigatan na hindi ko maintindihan. Hindi ko alam kung bakit, pero ang pakiramdam ko, parang nakatali ako sa kanya ng invisible thread, and kahit gusto kong lumingon sa ib
