KABANATA 24
Namulat ang mga mata ko, medyo nanlalamig pa sa hangin ng umaga. Ang liwanag mula sa bintana ay dahan-dahang pumapasok sa kwarto, naglalaro sa mga pader at kumikislap sa sahig. Unti-unti kong naramdaman ang katamaran sa katawan ko, pero mas ramdam ko ang kaba na hindi ko maintindihan.
Sandali lang, may naaninag akong tao sa kwarto. Dahan-dahan, parang slow motion, tumingin ako, at ang mundo ko ay biglang huminto. Isang lalaki—nakahubad sa itaas, naka-pants lamang, ang kulay itim ng buhok niya, nakatingin sa akin na parang may halo ng pagka-irritate at amusement sa mata niya.
Hindi ko alam kung paano lumabas sa bibig ko ang tanong. “R-Riel?” Nang lumingon siya, parang binugbog ang lahat ng senses ko. Ang katawan ko ay nanigas, ang puso ko ay bumilis ng t***k, at ang utak ko a
