Naka sakay na sila ni Domenic sa elevator at lahat ngunit hindi pa rin mawala ang panginginig ng kalamnan ni Nicole, tahimik lamang siyang nakikiramam at kulang na lang ay may humuni nang kuliglig sa pagitan nila ni Domenic.
Pigil na pigil niya rin ang sarili na huwag umiyak, ngayon ay napatunayan niya na ang sabing mas mabilis at madaling kalimutan ang isang tao kapag walang nagiging balita tungol dito, higit kung hindi niya makikita ang taong dahilan ng pag hihirap ng damdamin niya ngayon.
Marahas siyang napa buntong hininga saka pilit na pina kalma ang sarili.
“Are you okay?”
Nag aalalang tanong sa kanya ni Domenic, hindi naman na nag abala pa si Nicole na tapunan ito ng tingin at nanatili na lamang na naka yuko.
Pilit rin siyang tumango bilang sagot at hindi na nag abala pang
