“Ngayon ka lang napauwi, ah?” Tanong ni Agnes as soon as I step out from the car.
Dito ako lumaki ngunit hindi dito sa bahay na ‘to ako natuto. Nang namatay ang tatay ko at abala naman si Mama sa negosyong iniwan ni Papa ay umalis na ako rito at bumukod. Ni hindi ko na maalala kung kailan ako huling umuwi. Siguro sampung taon o higit pa, o baka mas maikli ngunit dahil sa tagal ay hindi ko na maalala.
Isang maliit na travelling bag lamang ang dala ko, panglimang araw para manatili. I told Agnes before coming home that I won’t spend long here. May negosyo akong inaalagaan, kailangan ko ring tutukan iyon. At plano kong makapag-ipon sa loob lamang ng limang taon para sa pangarap kong bahay sa ituktok ng burol at tanaw ang asul na karagatan.
I have no plan to go home, actually, my life alone
