Chapter 22
-Jamil-
Nakaupo pa rin ako sa wheel chair habang si Gemmalyn ay nagluluto ng aming breakfast, ganito ang gusto kong mangyari sa amin noon ang makita s’yang pinaluluto at kami ng aming anak ay naghihintay sa masarap nitong luto. Nakikita ko kung hindi lang ito naglihim sa amin noon ay baka napigilan pa namin ang gustong mangyari ng mga magulang nito. Pero alam kong hindi na naming maibabalik ang nakaraan dahil sa nangyari na ito at kailangan naming itong harapin para muli naming makasama ang aming anak dahil nararamdaman kong buhay pa ito at nasa mabuti itong kalagayan.
Napansin naman nito ang pananahimik ko kaya naman lumapit ito sa akin at hinawakan ang aking kamay, nakikita ko naman ang pag-aalala nito kaya ngumiti na lang ako dito at hinalikan ko ang kamay nito, para hind
