C H A N
Namamaga ang mata ko dahil hindi ako nakatulog ng maayos kagabi. Hindi mawala sa isipan ko ang lahat ng pangamba, sa mga puwedeng mangyari kaya hindi ko maiwasan ang hindi maiyak.
Ang sakit na umiiyak ka na walang tunog. Ang hirap magpigil ng damdamin pero kailangan kong gawin. Naiintindihan ko naman ang lahat ngunit sadyang hindi ko lang maiwasang hindi mag-overthink.
“Auhmmm... K-Kumain na tayo.” Umiwas ako ng tingin dahil ayaw kong makita niya ang medyo namamaga kong mga mata.
Walang suot na damit si Miguel nang pumasok siya sa kusina at tila matamlay rin itong naupo sa kaniyang puwesto. Kaya tahimik din akong naupo kaharap niya at tahimik din kaming kumaing dalawa.
“How's your sleep?” tanong nito, napansin kong nakatingin siya sa akin. “Chan... Look at me.”
“Ayos lang ako
