Love and War (OS#2)

Chapter 15

Naalimpungatan ako dahil sa paghalik sa noo ko. I did not yet open my eyes, but I had little groan.

"Did I wake you up, Honey." malambing na tinig nito sa'kin. Pero hindi muna ako kumilos o kumibo dito.

I slowly open my eyes, it blurs for a second. Bumungad ang matamis nitong ngiti, at marahan niyang hinaplos ang mukha ko. I smell his scents.

"G-good morning." I'm a bit husky.

"Good morning, Honey. Sorry if I wake you." he gives me another kissed. I can't help myself not to feel it.

"Aalis ka?" mahinang tanong ko rito.

Tumango naman ito. "Yes, Honey. I have something to do today. But don't worry I'll be home early." mahinahong usal niya sa'kin.

Hindi ko maiwasan mapatitig sa kanya. Kahit nararamdaman kong lumulutang pa din ang mundo ko— I find myself become affected in his presence. It just circuit of my veins that makes me feel something strange.

"T-take care." simpleng usal ko rito. Unti unti kong pinikit ang mga mata ko. Parang hindi ko kayang tagalan ang paraan ng pagtitig niya.

"Okay, you can sleep again." another set of kisess on my face. Wala akong lakas para umalma kaya hinayaan ko na lang siya.

Nakatulog ulit ako. At bandang tanghali na ako nagising. Saktong tumawag sa'kin si Nanay.

"Anak, kumusta ka dyan? Kaylan ba ang uwi mo?" bungad na usal ni Nanay.

"Okay lang naman ako, Nay. At hindi ko pa po sigurado kung kaylan ang uwi ko." sabi ko. I've been here for two weeks.

"Tinanong ng Papa mo kung alam ko ba kung nasaan ka." kwento nito sa'kin.

Natigilan naman ako dahil doon. Parang gusto kong matawa.

"Totoo ba iyan, Nanay?" takang usal ko rito. Kasi hindi naman nangyayari ang ganoon talaga.

"Nag-aalala din naman ang Papa mo sayo." usal nito sa'kin.

"Himala na nag-aalala siya.." deretsang usal ko.

Pero narinig ko ang mabigat nitong paghinga. "Alam kong malaki ang galit mo sa Papa mo. Pero kita ko sa mga mata niya na nag-aalala din siya sayo." paliwanag nito. Pero sarado ang isip ko doon.

"Nay, sige sa susunod na lang po ulit." sabi ko rito. Sinubukan kong maging mahinahon kahit naiinis na ako.

Kahit gustuhin kong makausap pa si Nanay. Ayoko na dahil kukulitin niya lang ako tungkol kay Papa. Ayokong mag-isip pa ng mga bagay bagay— dahil pakiramdam mo mawawalan ako ng magandang mood sa buong araw.

I felt— I'm fully recovered about what happened. Kahit kahit halos mahimatay ako sakit ng mga unang araw. Parang winawasak ng malala ang buong pagkatao ko.

"Ate, kain ka na." usal nito sa'kin. Tumango naman ako sa kanya.

"Halika sabayan mo na ko." paanyaya ko sa kanya.

Tumango naman ito, at kumuha siya ng plato sa loob. Umupo naman ito sa katapat kong upuan.

"Tinanghali ka ata ngayon." sabi nito sa'kin.

"Oo, pakiramdam ko kasi pagod na pagod ako." usal ko sa kanya.

"Sabagay mahirap bumawi lalo kung kagagaling sa sa'kin." usal nito sa'kin.

Hindi ko naman maiwasan mapangiwi dahil roon. "O-oo." ibang sakit kasi pinag daanan ko kaya natagalan bago ako kumalma. Mabuti na lang hindi na iyon ang sumunod na napag-usapan. Nahihiya kasi akong isipin kung bakit ako umabot sa ganoon.

Nagpresinta naman akong maghugas ng pinagkainan namin kahit ayaw niya. Ilang araw kasi akong nakahiga lang sa kama kaya pakiramdam ko kailangan kong gumalaw gumalaw.

Nasabi niyang mamimitas sila ngayon kaya gusto kong sumama. Kahit ayaw niya nung un dahil kay Sebastian. Pero gusto ko kasing maranasan iyong ganoong bagay.

Pinagsuot niya akong sweater para iwas pagkakati. I wore leggings with black sweater. I used the cup of Sebastian in his closet. Tutal iisa lang naman ang lalagyanan ng damit namin. Wala akong pakialam kung magalit siya.

I was so excited. Naka-seperate ang bawat varieties ng gulay. Kaya mamangha ako.

"Siya ba ang asawa ni Sebastian, Athalie?" rinig kong usal ng matandang babae sa gilid niya.

"Oo, Nay Berna. Ang ganda niya po 'ne." proud na usal ni Athalie.

"Oo naman at mukhang hindi siya maarte." sabi pa nito.

Tumango naman si Athalie. "Oo, Nay. Ang husay din siyang magluto." dagdag pa nito.

Hindi ko maiwasan kiligin dahil roon. Syempre, ako lang po ito! Ang hambog lang ng atake ko.

"Magaling pipili ng mapapangasawa ni Sebastian." saad nito.

Hindi lang ako natuwa sa pagkakasabi niya. Kasi naman bakit ba inaakala nilang asawa ko iyong ulupong na iyon. Kung ano ano kasi pinagkakalat ng lokong iyon.

We started picking vegetables. I'm getting naive for the first time, but I'm trying my best. Pero hindi nagtagal natutunan ko na din kung paano mamitas.

The sun is getting hotter and I've been showering by my own sweat. I'm not making it a problem; instead, it was an exciting part.

"Tubig, Ate?" natingala naman ako kay Athalie.

Tumango naman ako. "Salamat." inubos ko ang laman ng bottle. I felt the dryness of my throat.

"Okay ka lang ba, Ate?" tumango naman ako.

"Oo naman. Huwag kang mag-alala." ngumiti ako rito.

Hindi naman ganoon katagal ang pag-aani dahil madami ang din kami. Pero bandang tanghali umuwi na kami ni Athalie sa mansyon. Tuwang tuwa naman ang mga kasamahan namin dahil kahit mukha akong anak mayaman sinubukan ko ang buhay nila.

I have a good time with them. Kaya lang tinanggi kong asawa ako ni Sebastian. Sinabi ko na lang na magkaibigan kami, kahit pati iyon labag sa loob ko.

Pinainit na lang ni Athalie iyong pagkain na natira kanina. I'm peaceful waiting for her, hindi na niya kasi ako pinatulong.

"Ate, namumula ang balat mo." sabay turo sa mukha ko at kamay.

Ngumiti naman ako. "Okay lang iyan... Parang sunburned na?" tanong ko rito.

Umiling ito dahil may laman ang kanyang bibig. She chewed it first before she spoke. "Parang-- pero hindi naman." saad nito.

Natawa naman ako sa kanya. "Don't worry, it's normal." sabi ko rito.

Binabad ko ang katawan ko sa bathtub. Ang lamig ng tubig ay bumabalot sa balat ko ay nagbibigay ng kakaibang kaginhawaan. Matagal akong naligo dahil pakiramdam kong naiibsan ang pagod ko.

I am quietly sitting at the veranda. Nang tumunog ang phone ko.

Ulupong is calling.

Hindi ko maiwasan mapairap dahil sa tumawag ngayon. Ano na naman kaya sasabihin ng lalaking ito? Kanina kung ano ano tinitext niya. Kala mo naman ang tagal naming naghiwalay kung makamusta.

"Oh, bakit?" mataray kong usal rito. Kala ko naman matatahimik na buhay ko ngayon araw hindi pala.

"Honey... Bakit ka naman ganyan?" sabi nito.

I smirked at him. "Kasi tumatawag ka.." deretsang saad ko rito.

"Hindi mo ko miss?" usal nito.

Napangiwi naman ako dahil roon. "Hindi natutuwa nga ako kasi wala ka rito."

"Ganoon! Sige, hindi ka ulit makakalakad." pagbabanta nito sa'kin.

"Subukan mo puputulin ko alaga mo!" galit kong usal rito. Tumawa naman ito.

Bigla umingay ang paligid niya. "Tang-ina mo, Percy. Bobo ka ba?" sigaw ng isang lalaki.

"Mas bobo kang hayop ka! Isama kaya kita sa halo ng semento." gigil na saad pa ng isang lalaki.

Wait? Nasaan ba si Sebastian? Pakialam ko naman hindi ba. Malaki na siya hindi na siya bata, kasi kaya na niyang gumagawa ng bata.

"Pwese bang tumahimik kayo." that's the voice of Marcious.

"Si Jaden kasi may sapak sa utak."

"Ikaw lang ang Attorney kilala ko na tanga." usal nito.

"Putang-ina mo! Mas tanga ka."

"f**k! Pwede bang tumigil kayo... Hindi ba kayo nagsasawa." nag-iba ang tono ng boses ni Sebastian. Halos hindi ko makilala dahil sa paraan ng pagsasalita niya.

Tumahimik saglit saglita dahil roon. Hindi na ako kumibo dahil umurong ang dila ko. I heard his sigh.

"I will call you later. Take care." naging malumanay na usal nito.

He ended up the call. Napailing na lang ako matapos noon. Lahat sila may sapak kaya hindi maitatanggi na kaibigan nila si Marcious. Nakakaramdam pa din ako ng pagkabagot dahil wala na naman akong ginagawa.

Kinagabihan, dumating si Sebastian, at nasa sala ako noon. I saw a book at the table, and I read it to kill the time.

"Honey." he was here. Pero patuloy lang na nakatuon ang atensyon ko sa binabasa ko.

I'm invested. I heard his footsteps but I didn't bother myself to interact with him.

"Honey, pansinin mo naman ako. Why do you have sunburn?" malambing na usal nito. Humiga ito sa tabi ko at umunan sa lap ko. Pero hindi na ako umalma.

I don't want to destroy the moment. "Quiet, I'm busy." usal ko rito.

Hindi naman na ito nagsalita pa. Bagkus ay yumakap ito sa bewang ko. I'm almost done, kaya ayoko ng sagabal. Hinayaan ko naman siya sa ginagawa niya.

Ilang minuto lang natapos ko ng basahin ang libro. Tinapik ko ang balikat niya.

"Bumangon ka dyan." usal ko rito.

"Wait lang." saan nito. He kissed my tummy.

Kaya naigtad ako dahil doon. Hinampas ko ng malakas ang likod nito gamit ang librong binabasa ko. Dumaing ito. Binaba ko naman ang hawak kong libro.

"Hayop ka talaga! Iyang kamanyakan mo." usal ko rito.

Natawa naman ito dahil sa paggalaw ng balikat niya. "Namiss kita." saad nito.

"Ako? Hindi kita namiss. Kaya bumangon ka na diyan." utos ko rito. Pero mabilis itong umiling.

"Bakit hindi mo ko miss?" he sounds like a child.

"Sabog ka ba?" tanong ko rito.

"Hindi 'no."

Napailing naman ako inaasal niya. "Saan ka ba galing?" curious kong tanong.

Humiwalay ito sa'kin at umupo sa tabi ko. "I can't tell you." sabi nito.

"Okay." simpleng saad ko rito.

Napakunot naman ito ng noo. "Hindi mo pipilitin tanungin ako." umiling naman ako.

"Hindi--- pakialam ko naman kung ayaw mong sabihin." akmang tatayo na ako. Mabilis ako niyong pinaupo sa hita niya.

At muli niya akong niyakap at siniksik ang mukha sa dibdib ko. Gusto ko siyang itulak dahil baka naririnig niya ang kabog ng dibdib ko. Pero parang pagod na pagod ang mukha nito.

Ayoko siyang pilitin kung ayaw niyang sabihin. Kasi sino ba naman ako sa buhay niya para pakialaman siya. Kasi kung gusto niyang ipaalam magsasabi naman siya.

Nanatili siyang nakayakap sa'kin ng mahigpit. Ang mainit na paghinga nito ay tumatagos sa tela ng damit ko. Sumandal ito sa upuan kaya naman, bumaligtad. Ako ngayon ang nakadangay sa dibdib niya

His heart beat a little bit fast. Pero wala siyang pakialam kung malamang ko ito. May kakaiba pakiramdam dala ang yakap niya. It's weird thinking.

Sumubok akong humiwalay pero humigpit ang yakap nito sa'kin. Bahagya akong napasigaw dahil binuhat niya ako. Nagtungo kaming sa kwarto at marahan niya akong hiniga. Tumabi siya sa'kin at niyakap ako ng mahigpit. Pero ramdam ko ang isang mainit na halik sa buhok ko.

He slowly rubbed my back. "I really wanted this every second.. I want to hug you every day." malambing na usal nito sa'kin.

"B-bakit sa'kin? hindi ba dapat kay Saina." matapanag na usal ko rito.

"You are not her-- supposedly it wasn't her." at inabot nito ang noo at hinalikan. "Saina, is not you--- and you are Sierra I want to hug every second." deretsong usal nito

"Pero bakit-- hindi ba ikakasal kayo." saad kk rito.

Tumawa ito sa'kin. "I'll tell you but not soon." sabi nito sa'kin.

Kahit sobrang curious ako, kailangan kong repestuhin siya.

"Sige." sabi ko rito. His scent covered every part of my body.

"Tumulong ka pala sa pag-aani?" usal nito sa'kin.

"Oo wala kasi akong magawa."

Tumango naman ito. "Kaya pala may sunburned-- next time.. You must wear anything that could cover you skin." malambing na usal nito.

"Are you not mad? Kasi nangialam ako." saad ko rito.

"Why would I? Kaysa naman magkulong ka dito Honey... By the way, Athalie said you want to go to the falls..." saad nito.

"Oo, maganda daw doon sabi niya."

"We will go there tomorrow then." saad nito sa'kin.

"Talaga ba?" hindi ako makapaniwala dahil sa sinabi niya. s**t! Ito na iyon---

"Yes." he kissed my forehead. At muli nitong siniksik ang sarili sa'kin. He is really comfortable resting in my tummy.

______________________________________

Happy READING kaWETness 💙