KABANATA 7
1976 Words
KABANATA 7
"SALAMAT!" ani ko rito bago walang lingonan na lumabas sa kotse niya.
Padabog kong isinira ang pintuan na iyon bago binagtas ang daan papasok sa loob ng gate nang kumbento.
Nang makapasok sa loob ng gate ay agaran kong isinara ang gate na iyon dahil sa pag-aalala na baka habulin niya ako. Pero ang pag-aakala ko na iyon ay hindi nangyari, hindi nangyari sapagkat, sino ba naman ako para habulin niya? I am just his mere ex. Kaya bakit pa ba ako umaasa?
Hindi nangyari sapagkat segundo lamang ang lumipas simula ng makapasok ako sa gate ay agaran ko ng narinig ang pagpapabuhay nito sa makina ng sasakyan na pagmamay-ari nito, kalauna’y ang tunog ng pagpapaharurot nito sa sasakyan ang narinig ko.
Napalingon ako sa gawi nito at doon ko nakita ang papalayong bulto ng sasakyan nito.
Bitbit ang mga damit na pinaghubaran ko’y yumuko ako para i-lock ang gate.
"Oh, iha ba't ngayon ka lang?"
Ang mga kataga na iyon ay ang nagpa-angat ng tingin sa akin mula sa pagkakayuko. Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses na iyon at doon ko nakita ang si Sister Luz, na sa tingin ko’y kakalabas lamang mula sa loob ng kumbento.
Ngumiti muna ako ng matamis bago ‘ko pinuntahan ang gawi nito. Nagmano at hinalikan ko ang pisnge nito ng makalapit ako sa gawi nito.
"Nagkatuwaan po kasi kami ng mga kaibigan ko.” I answered.
"Ganoon ba iha?” she asked and I nodded, “O siya’t sige, umakyat ka na roon sa kuwarto mo nang sa gayon ay makatulog ka na, mukhang pagod na pagod ka pa naman oh,” aniya na siyang nagpangiti sa akin ng matamis dahil sa green minded ko na utak.
Yeah, you’re right Sister Luz, pagod na pagod nga po ako. Well, sino ba naman ang hindi mapapagod kung pagkatapos ng mahabang ceremony ng graduation ay ang mahabang tite naman ang kahaharapin mo?
Gusto ko sanang sabihin ang mga kataga na iyon sakan’ya ngunit isinarili ko na lang iyon dahil sa kadahilanang baka kasi mapatay o mapalayas nila ako ng wala sa oras e. Mahal pa naman ako ng mga ito.
Nakangiti ‘kong tinanguan si Sister Luz. Ang hindi pagiging mahigpit sa akin ang gusto ko sa kanila. I can do whatever I wan't basta't hindi lang ito makakasira sa puri ko, I can do whatever I wan't basta't hindi lang ako uuwi nang nakaimon o lasing rito.
Matapos ang tagpong iyon ay agaran kung nilisan ang lugar na iyon. Pagod kong inihakbang ang mga paa ko papasok sa kumbento. At no’ng akyatin ko ang hagdanan papunta sa ikalawang andana ng kumbento ay mas lalo ko pang naramdaman ang pagod na kanina ko pa iniinda.
Pagod na pagod ako, drain na drain na rin ang utak ko, samantalang ‘yong vajayjay ko naman ay halos hindi ko na maihakbang dulot ng matinding kirot at hapdi sa bawat paghakbang ko.
Nang marating ko ang gawi no’ng ikalawang andana ng kumbento ay agaran kung tinungo ang daan papunta sa kuwarto ko. Binuksan ko ang pintuan ng makalapit ako sa tapat ng pintuan ng kuwarto ko. Inilock ko ang pintuan ng makapasok ako sa loob nito.
Binuksan ko ang lamp shade na nasa bed side table ko at wala sa sariling ako’y napangiti ng makita ko ang nag-iisang larawan na nagpapa-alala sa akin tungkol sa mga magulang ko. Ang tanging larawan na hawak hawak ko. Nakangiti kong hinaplos ang larawan bago ko ito itinapat sa puso ko.
Mama, papa miss na miss ko na ho kayo.
Bulong ko sa kawalan habang iniimagine ang nakaraan ko, ang nakaraan na kung saa’y kasama ko sa kanila.
Wala sa sariling napakapa ako sa pisnge ko ng makaramdam ako ng malamig na bagay rito. At doon ko napagtanto na luha ko pala ang malamig na bagay na iyon. Ni hindi ko man lang namalayan na umiiyak na pala ako.
Nakangiti kong inilapag sa bedside table ang larawan ng mga magulang ko. Inilagay ko rin sa maliit kong katre ang damit na pinaghubaran ko.
Pumunta ako sa gawi ng kabinet upang kunin ang cellphone ko na nakalimutan kung dalhin dulot ng pagmamadali ko kanina.
Halos sumabog ang cellphone ko dulot ng napakaraming notification ng buksan ko ito. Bahagya pa ngang nag lag ang cellphone ko dahil roon.
At ng mapagtanto kong nakalimutan ko pa lang i-off ang data ko’y napatampal na lang ako sa noo ko. Kaya naman pala sumabog ang notif ko pagka open na pagka open ko pa lang sa cp ko.
Binuksan ko ang f*******: ko at halos maulol ako nang makita ko ang 99 plus na notifications ko. At ang lahat ng iyon ay galing sa mga kaklase ko. Itinag kasi ako ng mga ito sa mga larawan,sa mga larawan namin sa graduation kanina. May mga larawan silang itinag sa akin na kasama ako, may larawan naman na sila lang pero iti-nag parin ako. Napailing tuloy ako, halatang galawan ng clout chaser e.
May mga larawan rin sila na kung saa’y may napakahabang caption, mahahabang caption tungkol sa naging karanasan nila habang nag-aaral at marami pang iba. Dinaig pa ang confession sa haba ng caption nito. Nakaka-umay tuloy’ng basahin.
Gumraduate rin naman ako ah, pero ba’t di ko inupdate ang profile picture ko? Ba't di ako nag MMK sa f*******:, e samantalang pang MMK naman talaga ang buhay ko?
Well, kunsabagay life nila ‘yon e kaya dapat wala akong pakialam.
Nang buksan ko ang messages ko ay purong pagbati lang sa group chat namin ang nakita ko. Pero may dalawang mensahe ang pumukaw sa atensiyon ko.
At ang dalawang mensahe na iyon ay ang mensahe ni Spencer para sa akin at mensahe na galing kay Thunser.
"Grats.." Ang matipid na pagbati ni Spencer sa akin.
Nanlaki ang mga mata ko sa nabasa. Dali dali kong tinignan kung anong petsa niya i-chinat ang mga kataga na iyon. Dali-dali sapagkat ito pa lang kasi ang kauna-unahang pagkakataon na ichi-nat niya ako simula ng maghiwalay kami e. Ni hindi man nga lang nito ni-replyan ang mga ka echosan ko sa messenger no’ng maghiwalay kami noon e.
Habang nag ba-backread ako sa conversation namin dalawa no’ng maghiwalay kami ay parang ako pa mismo ang nahiya sa sarili ko dahil sa mga pinag cha-chat ko noon sakan’ya. I find it cringe and OA kasi. Like heck, ang jejemon ko pala noon. May nalaman laman pa akong,
"Spencer si Alis 'to, kaibigan 'to ni Jeanshe, nasagasaan siya Spencer, nasa hospital kami ngayon dahil naka confine siya.”
"Spencer si Alis uli 'to, nag a-agaw buhay na si Jeanshe kung kaya't puntahan muna siya dito!"
Muntik na akong mapahalakhak nang mabasa ko ang mensahe ko na iyon para sakan’ya. Like heck, ang jeje ko pa talaga noon. Ang baliw ko pala sakan’ya noon.
Pero.. really?! Nagawa ko talagang magpanggap na di ako ang gumagamit sa acc na ito para lang maipagbigay alam ko sakan’yang nasagasaan ako kahit hindi naman talaga? Tangina! Nakakahiya. At alam niyo ba 'kong ano ang mas nakakahiya? Iyon ay ang hindi man lang ako nito ni-replyan kahit isang tuldok man lang.
Ano kaya ang nakain ko noon para i-chat ko ang mga kataga na iyon, sakan’ya? Wait—may nakain nga ba ako, o sadyang baliw lang talaga ako sakan’ya noon?
Kunsabagay, first break up ko 'yon e, kaya siguro nagawa ko ang mga bagay na iyon.
Ang ikalawang mensahe na umagaw sa atensiyon ko ay ang mensahe na nanggagaling kay Thunder.
Ino-pen ko 'yon at wala sariling ako’y napangiti at nakahinga ng maluwag ng mabasa ko ang chat niya. Nakahinga ako ng maluwag sapagkat nabawasan ng kaunti ang pag-alala na nararamdaman ko tungkol sakan’ya dahil sa chat niya.
"Ayos lang ako Jeanshe, medyo masakit nga lang ang panga ko. Nandidito pala sa akin ang toga, ang medalya at ang diploma mo,” he chatted.
"Hmm.. mabuti naman kung ganoon, Thunder,” I replied.
“’Tsaka ko na lang pala kukunin 'yan,” dag-dag ko pang sabi rito, ang tinutukoy ay ‘yong toga, diploma at medalya ko.
After few seconds he replied. Napa wow tuloy ako ng wala sa oras, hindi ko kasi inaakalang online pa pala ito e, since three in the morning na.
"Nakauwi kana?" tanong niya.
"Yep.”
"Wala ba siyang ginawang masama sa'yo? Nakipagbalikan na ba siya sa'yo at nakipagbalikan ka na rin ba sakan’ya?" sunod-sunod niyang tanong sa akin matapos kung sagutin ang naunang tanong niya.
Napailing na lang tuloy ako dahil doon. At kasabay rin niyon ay ang pagtataka ko, pagtataka kung ano ang nakain nito at kung bakit ganito na lang ata ito kun makaasta.
What's wrong with this man?
"Hindi siya nakipagbalikan sa akin at isa pa wala rin akong planong makipagbalikan sakan’ya.” Nagtataka man dulot ng inaakto nito’y sinagot ko pa rin ang tanong nito.
Labag sa loob kung itinype ang mga kataga na iyon. Labag sapagkat, deep inside, I wan’t him.. I wan’t him in my life again. I’m missing him.. I’m missing the man that I used to know before.
Hindi ko na hinintay pa ang maaring maging reply nito sa tinuran ko, nag type agad ako ng mga pamamaalam na kataga sakan’ya at saka I senend rito.
“Goodnight,” pamamaalam ko rito bago pinatay ang cell phone ko.
Inilipag ko ang cellphone ko sa ibabaw ng bedside table ko. Kinuha ko ang tuwalyang nakasabit sa likod ng pintuan bago ko napagpasyahang lumabas ng kuwarto ko para maligo.
Hagdanan agad ang bumungad sa akin pagkalabas na pagkalabas ko pa lang sa kuwarto ko. Bumaba na ako at saka ‘ko binagtas ang daan papasok sa main na cr nitong kumbento.
Wala pang tao sa kusina nang ako'y mapadaan doon, which made me f*****g concluded na tulog pa ang mga ito.
Nag half-bath lang ako nang sa gayon ay mawala ang init na nararamdaman ko at ang lagkit nang ano ko. Dinilaan niya e, kaya ang lagkit lagkit.
Ipinulupot ko sa katawan ko ang tuwalya bago ako lumabas ng cr, matapos akong mag half bath.
Mga mabibigat na paghakbang ang aking pinapakawalan habang binabagtas ko ang daan papunta sa ikalawang andana ng kumbento.
Pagod na pagod na kasi ako kaya ganoo’n. Kung sana’y hindi lang ako nanlalagkit, paniguradong hindi na ako nag aksaya pa ng oras sa pag ha-half bat. Kaso di kasi talaga kaya e, hindi kaya kung hindi ako mag ha-half bath. Baka kasi magkaka rushes ang bilat ko e ‘pag hindi ako mag ha-halg bat.
Ang pagod na nararamdaman ko ang siyang naging dahilan kung bakit nakatulog agad ako pagkahilata na pagkahilata ko pa lang sa katre ko.
Alas diyes na ng tanghali nang ako'y magising kinaumagahan. Mugto pa ang mga mata ko dahil sa kakulangan ng tulog at sa pagod ng gumising ako.
Inayos ko ang higaan ko at ang sarili ko bago ‘ko napagpasyahang lumabas mula sa maliit kong kuwarto.
"Magandang umaga Engineer Jeanshe! Congratulations!"
Ang mga kataga na iyon ay ang unang bumungad sa akin, pagkalabas na pagkalabas ko pa lang sa kuwarto ko na siyang nagpangiti sa akin ng malapad at bahagyang nagpaluha sa akin. Hindi ko kasi inaakala na ganito pala kasarap marinig ang mga katagang engineer na karugtong ng pangalan mo.
"Maraming salamat, Sister,” ang nakangiti kung pagbati rito.
Nang makababa ako mula sa hagdanan ay doon ko nakita ang ibang mga madre na nakaupo sa sofa.
Pumunta ako sa gawi nila bago 'ko sila binati. Hinalikan ko ang mga pisnge nila saba'y sabi sa mga katagang,
"Mandang umaga, sisters!"
“Magandang umaga rin saiyo, iha,” sagot naman ng mga ito.
"Umupo ka muna iha dahil may pag-uusapan tayo," nakangiting ani ni Sister Sheila. Isa sa mga Founder nitong kumbento. Isa rin siya sa mga ginagalang na madre dito. Matanda na ito pero mababakasan mo pa rin sa pagmumukha nito ang kagandahang tinaglay nito noong bata pa ito
- Writer
