CHAPTER 37
FREDA’S POV
I can go home now.
After of weeks staying here, I can finally go home. A home that I am actually not excited to see again. All I want right now is to run away from all of this s**t that is happening to me.
Hindi ko alam kung gaano na ako katagal dito sa ospital dahil hindi ko na binibilang ang araw. Pero habang pinagmamasdan ko ang mga bodyguard ni Kuya at mga kaibigan kong nilalabas ang mga gamit ko ay pakiramdam ko sobrang tagal ko na dito. Lahat sila ay abala sa pagliligpit samantalang ako ay nandito lang sa couch pinapanood sila at inaantay matapos.
Nakakatawa na ngayon ay literal na puro bunganga na lang talaga ang magagamit. Literal na magmamando na lang talaga ako sa mga taong nasa paligid ko dahil hindi ko naman na magagawa ang dati.
Self-pity?
M
