I was already twelve when I met his other son named Isaiah. Unang kita ko pa lang ay hindi na nagbago ang pananaw ko sa kanya. He looked so simple and he looked like me alot... Iyon nga lang, mas maamo siyang tingnan kumpara sa akin. It's like he's my soft version.
"Di mo ba iyon binilhan ng bagong sapatos, Pa? Kulang nalang magmukha siyang pulubi sa kanyang suot..." sabi ko nang umalis na ang supladong si Isaiah.
"Nakita mo naman? Nagwalk-out at tinanggihan ang pera ko. Manang mana lamang siya sa kanyang ina. Hindi mo mabubulag sa kayamanan," he chuckled.
Hindi ko alam kung ano ang tunay na dahilan kung bakit nawala ang galit ko kay Papa, at kung bakit unti-unti kong natanggap ang kanyang pagkakamali. Maybe because I saw his weak side... Iyon nga ba? O talagang naliwanagan lamang ak
