Nerd Noon, Dyosa Ngayon

Chapter One

Chapter One

Blue’s P.O.V.

IT’S been two years since I last saw the only girl who can make me smile without even realizing it. And I miss her so much. Wala talagang katulad ang sayang naibibigay niya sa akin.

I miss you, Iana. . . .

Araw-araw, naglalaan ako ng oras para ulit-ulitin na basahin ang lahat ng nasa diary niya. Doon ko nalaman na napakahaba pala ng pangalan niya,‘Eviana Clare Yane.’Pero wala na yatang mas tatalo sa haba ng pangalan ko—Bond Lewis Ueri Earone Sown. Kaya naisip ko, Blue na lang ang nickname ko.

Sayang lang, hindi kami tuluyang naging magkaibiganbagopa kami lumipat dito sa USfor good.Yes, for good. Dito na nga ako nag-aaral and I am now in 6th grade.

Break time na at nandito ako ngayon sa playground ng school namin. Gaya ni Iana sa Pilipinas, dito ako madalas na tumatambay;nagbabakasakali na makita ko siyakahit napakaimposible.

Ilang sandali pa, napako ako sa aking kinauupuan nang makarinig ako ng boses na tila humihingi ng tulong. Sinundan ko ang boses na iyon at sa direksyon n’on ay nakita kong may mga lalaking nagkukumpulan doon. Kaya naman nagmamadali akong lumapit. I have the feeling na baka si Iana ang sumisigaw.I’m being delusional, but you can’t blame me.I miss my Iana so much.

Pagdating ko roon, nakita ko ang isang babae na binu-bully. She’s wearing a thick eye glasses, long-sleeved polona pinaibabawan ng below the knee dress, atcolorful high socks.

Oh,sh*t.

“Iana—”No, she’s not Iana. This girl’s different!Pero kahit ganoon, hindi naging hadlang iyon para hindi ko tulungan ang babae.“Hey, you’re in your right state of mind. You do know how to determine right and what’s wrong. So if you’ll excuse me and this girl—”Itinayo ko ang babae at saka pinagpagan ang mga tuhod niyang puno ng buhangin. “Get out of here,” baling ko sa mga lalaki. Umalis naman sila, kahit na halata sa kanilang mga mata ang inis dahil sa pangingialam ko sa kanila.

“Thank you. . . .”the girlsaid while wiping her tears.

“Don’t cry anymore, they’re gone.” I gave her a smile and she smiled back. She has the same vibe as Iana.Lalo ko tuloyna-missang Iana ko.

“No, I’m used to them. Sanay na akong masaktan at umiyak. It doesn’t hurt that much, but you’ve just saved me earlier, so I feel special. Thank you.” She smiled again. She’s a smiling person, I guess.

“Filipino ka pala. Me too,we just started to live here two years ago,” I said as the bell rang.

“I’ve been here since birth. Thank you so much,and I’m happy to meet you.But classes are starting soon and I don’t want to miss any.Again, thank you.”

I smiled at her. She’s so grateful.Hindi ko tuloy naiwasang isipin kung ano’ng naramdaman ni Iananangbigyanko siya ng panyo. I hate myself for being a coward noong nasa Pilipinas kami. Kung sana nilakasan ko ang loob ko, eh ‘di sana nagkaroon kami ng memories together at meron akong nabaon namasayang alaala at hindi puro ‘sana’ o ‘what if’ang nasa isip ko ngayon.

***

ALAM kong huling klase na namin peronanatili pa rin ako rito saplayground na madalas kong tinatambayan.Atbukod sa pagbabakasakali na makita si Iana, nag-isip-isipdinako tungkolsa nangyari noong nakaraang araw. Hanggang sa nanumbalik na naman ang eksaktong eksena naming tatlo.

I was doing my assignment kahapon sa kwarto ni Dad nang may tumawagsa cell phone niya.I hurriedly reached for it para ibigay sa kanya. Natagpuan ko si Dad sa garden atnagkakape siya kasama si Mommy.

Sa isang iglap, natigilan ako sa paglapit sa kanila.It seemed like they’re talking about some serious matters.Nakakatakot ang aura nila. The phone stopped ringing pero nanatili pa rin ako sa aking kinaroroonan—sa likod ng halamanan.

“Lewis is getting older. Habang lumalaki siya, lalong lumalayo ang loob niya sa akin.”Boses iyon ni Mommy.

Napailingsi Dad. “Maybe because you’re not doing your best para makuha ang loob niya! My Lewis is a soft boy. Bakit hindi mo siya makasundo, ha?”

Maybe Dad is right. How can she be my favorite when she’s comparing me lagi sa kapatid ko? Also, she’s always telling me to get loss whenever I’m near her.Mabuti nga’t never ko siyang isinumbong kay Dad.Is she even my mom? I never feel she act like one.

“This is hard for me too, Leo. He’s hardheaded and I am not a saint to be forever patient with his attitude. Bakit hindi niya na lang kasi kaugali si Jaeo na masunurin sa akin?” Her eyeballs rolled.

Ikinukumpara na naman niya ako sa kapatid ko. . . .

“Kung sanang buhay ang mommy niya ngayon, hindi sana ako nahihirapan ng ganito!”

Agad nanapatayo siDaddy na bahagyang ikinagulat ko.“Watch your words! Nananahimik na ang kaluluwa ni Luisakaya huwag na huwag mo siyang babanggitin sa usapan na’to!”

Napanganga ako sa narinig.Ano’ng ibig nilang sabihin?

“Bakit ba kasi kayo nagkaroon ng anak, Leo?! Hindi ba ang usapan, ikakasal lang kayo?!”nanggigigil na tanong ni Mommy.At parang kumirot tuloy ang puso ko. Hindi ako bobo para hindi ko makuha agad ang pinag-uusapan nila.

“Hindi pa rin ba tayo tapos sa usapan na ito? Paulit-ulit na tayo—”

“If my existence is a burden toyou, then just kill me. Dump me anywhere you want,” sabi ko matapos magpakita sa kanila. Hindi ko alam kung bakit lumabas sa bibig ko ang mga salitang’yon. Ang alam ko lang,punong-puno ng galit ang puso ko ngayon.

“A-Anak. . . .”

“Dad, bakit hindi mo naman sinabi sa akin?”Agad na nangilid ang mga luha ko at sa isang iglap ay tumulo na ang mga ito.Ang sakit.Pinalaki nila akong iba ang kinikilalang ina. Na habang lumalaki ako, mas nararamdaman kong hindi niya ako gusto at gulong-g**o ako kung bakit.Ang mas masakit pa, para akong nakikipagkumpitensya sa kapatid ko para langtratuhin niya rin akong anak.

Kapatid ko nga ba talaga si Jaeo? Hindi ko na alam. Napakagulo. Hindi ko na rinalam kung maniniwala pa ako sa sasabihin niDaddy, dahil parang pinulbos ang tiwala ko. Durog na durog at wala ng tiyansang mabuo pang muli.

“You could’ve at least told me she’s not my real mom. . . .”dagdag ko at hindi ko mapigilang hindi pumiyok sa bawat salitang binabanggit ko.

“Lewis—”

“Twelve years, Daddy. Twelve years n’yo na akong niloloko. . . .”Tuluyan na akong napahagulgol. Hindi ko na kinayaang sakit.

“I was planning to tell you, but—”

“You don’t need to explain, Dad!Heto nga at alam ko na.” Tiningnan koang kinilala kong ina. “And I am sorry thatmy mom gave birth to me.”

“Anak, before I even get to know your real mom, I already met her.Girlfriend ko siya no’n at nagkahiwalay lang kamidahil naka-arrange marriage pala ako sa ibang babae—sa mommy mo. But I’m really sorry, anak, kung hindi ako naging mabuting asawa.

“Your mom died because of me.Buntis siya no’n at nang malaman niyang nabuntis ko rin ang kinikilala mong mommy ngayon,nag-away kami at napaaga ang schedule ng panganganak niya. Nailabas ka niya pero sabi ng doktor . . . hindi kinaya ng puso niya.

“I’m sorry, anak. I am a horrible dad. I loved two amazing women,which is very wrong. But believe me, I don’t regret having you and Jaeo in my life. You both are my blessings, anak. Sorry. Dad is such a disappointment,” mangiyak-iyak na paliwanag ni Daddy.

“I’m not just disappointed, Dad. I feel worst!”Then I glared at Jaeo’s mom.

“Look at your son, Leo! Sinasagot ka niya ng ganyan! At alam mo ba kung paano niya ako tiningnan?!‘Tapos, sasabihin mo, I’m not doing my best?! Aba!”

Natawa ako sa pagfi-feeling artista niya. “You know what? You can be an artist. Why don’t you just leave us here alone and just audition for a lead role in a television drama?Ang galing mo kasing um-acting.” I don’t care if I’m being disrespectful. Because respect begets respect.

“Anak, your mom is my wife—”

“Therefore, she’s a mistress,” I said without hesitation. I want to slap her the reality that she’s nothing but an option. I’m mad at them;really mad!

“How dare you—”

“Don’t you ever dare lay your filthy hands on me. You are not deserving. And I don’t want to see allof you. You don’t deserve allof my time!”sigaw ko at saka umalis na sa kanilang harapan bitbit ang sakit na nararamdaman ko.

Napabuntonghininga na lang ako sa naisip. It’sbeen days, but still, the pain inside my heart is still excruciating. Lalo pa akong nainis nang makita ko si Jaeo na tumatawa kasama ang mga kaklase niya. Wala siyang karapatang maging masaya habang nagiging miserable ang buhay ko.

Pumapasok ako sa eskuwelahan para lang pagbigyan angpuwersahangpaghatid sa akin. Perohindi ako dumidiretso sa classroom. Oo, kanina pa akong umaga nandito sa playground. Nagtatago lang ako kapag may nakikita akong puwedeng sumita sa akin.Ayoko talagang pumasok, tinatamad ako, atgusto kong ipakita sa kanila na hindi nila ako kontrolado.

Ilang araw na rin akong nakabusangot lang at nagmumukmok.Hindi rin ako sumasabay kina Daddy sa pagkain kapag nasa bahay ako. Gusto ko kasing iparamdam sa kanila ang feeling ng mawalan,bilang tinanggalan nila ako ng karapatan para makilala ang ang totoong mommy ko.

Ilang araw na ang nakalipas, at matapos kong matulungan ang babae kanina, saka lang ako nakangiti uli.

Maya-maya pa, narinig ko na ang bell, hudyat na tapos na ang klase. Agad akong umuwi at dumiretso sa kwarto. Nadatnan ko naman dito si Jaeo na nakaupo sa study table ko.

How dare he?

“You are not even allowed to look at the door of my room, ‘tapos, pumasok ka rito? Ang kapal mo naman?” I was being harsh, but I didn’t care.

“Sorry, I was just fixing your things because it’s all a mess and the maids aren’t allowed to go inside—”

“And you are? Get out of here, Jaeo. Hindi mo ba nabalitaan sa mga katulong na hindi ka puwederito? Nakakairita kayo.” Pabagsak kong binitiwan ang bag ko at agad na humiga sa kama. Bahala na siya kung hanggang kailan niya gustong mag-stay sa kwarto ko. Wala akong pakialam sa kanya.

“Lewis. . . .”

“Don’t call me by my name! You should address me formally becausewe’re not siblings!”May sasabihin pa sana ako ngunit nanahimik na lang ako. Ayaw ko nang sumobra pa ang pagiging marahas ko.

“Sorry,I was just . . .”

“Get lost,” sabi ko at tuluyan na siyang tinalikuran.Wala na rin naman akong narinig pa mula sa kanya at narinig ko na lang ang pagsara ng pintuan. Marahil,umalis na siya.

I suddenly feltsorry because he don’t deserve this. Only his mother deserves this kind of treatment.

But no, I shouldn’t be guilty.

***

After six years . . .

I WAS looking at my reflection in the mirror as I was thinking of the worst six years of my life here in the US, wasting my time going to school and notattending my class. Kaya naman gano’n, wala kasingpakialam ang teachers ko dahil at the end of the year, pera lang ang katapat nila.

“Blue, kaunting panahon na lang, you’ll be free from this sh*tty so-called ‘family.’”Itold myself as I’m fixing my necktie.

Lumabas na ako ng kwarto at dumiretso sa kusina para kumuha ng sandwich na naka-ready na para sa akin. For the past six years, I never dine together with them all. Ayaw kong makita ang mga pagmumukha nila. Nakasisira ng araw.

Akma na akong lalabas ng bahay nang tawagin ako ni Dad para paupuin sa hapag. Agad ko naman siyang hinarap at nagsalita. “Is there anything really important para umupo ako ngayon d’yan sa harapan n’yo? I believe there is none, so I gotta go. I’ll be late for school.” Aalis na sana ako uli ngunit hinarang ako ng bodyguards niya at puwersahang pinaupo sa bakanteng upuan. Wala naman akong nagawa kundi pabagsak naumupo rito.

“Lewis—”

“Don’t call me that.”

“Blue. . . .”

“There.”

“Jaeo, could you please leave us two here for a while? I need to tell him something really important.” Tumango naman ang kapatid ko sa amang kontrabida sa buhay ko at umalis kasama ang nanay niya.

“What?” I looked at him with bored eyes.

“We”ll be associated with one of my friend’s really huge business in the whole country.” I gave him a questioninglook.“I want you to get married to their only daughter.”

Sarkastiko akong tumawa. “Are you kidding me, old man?”

“I’m not and respect me still, Blue,”sabi niya at umiling-ilingnaman ako.“I will give you my shares once you get married with her.”

Nang marinig ko iyon, tila nagkaroonng buhay ang mga mata ko. Once na nakuha ko ang lahat ng mana ko, I will be able to get away from here and live independently. . . .

“The percentage?”

“Seventy-five, Blue. 75 percent if you will just agree with the marriage.”

“Higher.”

“Eighty.”

“No, I don’t want that. Higher.”

“Eighty-five.”

“Call! I don’t care kung sino pa, basta ibigay n’yo lang sa akin ang 85% ng shares ko. Goodbye, I’ll be late for school.”

“Eighty-fiveis—”

“Bye,” mariing sabi koat walang lingon-lingong umalis.

I’m now ready to skip classes. Years from now, I’ll be able to have 85% of his money.

See you, free life.