Aurelia Ivory Valencia
TINIGNAN KO ang tinuro ng lalaki sa akin matapos kong magtanong ng daan sa pupuntahan ko. After saying thank you, I started the golf cart to move towards the narrowed and a bit of a rough road.
Hininto ko sa gilid ang sinasakyan ko at tinignan ang pangalan na nasa entrada ng lupain. May malalaking barriers ang umiikot sa kabuuan ng malawak na lupain. Gawa sa kahoy at iilang mga puno ang nagsisilbing bakod.
“Dela Estevez Granja,” I mumbled to myself.
“Ano ho ang kailangan ninyo?” paglapit sa akin ng isang matandang lalaki na nagdidilig ng halaman.
Inayos ko ang suot na sombrero at kinuha ang shoulder bag para isabit iyun sa aking balikat. I got out of the golf cart and walked towards the man, sinulyapan ko muli ang pangalan. Pag-aari ng Dela Estevez. Pag-aari n
