Naglalakad sila Yvonne at Kelvin palabas ng mall. Taas-noo kung maglakad si Yvonne habang hirap na hirap naman si Kelvin na buhatin ang mga paper bags na dala niya. Hindi na nga siya halos makagalaw sa dami ng dala niya.
Tiningnan ni Kelvin si Yvonne. Sumimangot ito.
“Hindi man lang naawa sa akin,” parang bata na bulong ni Kelvin.
Napatingin si Yvonne sa kasabay na si Kelvin. Tumaas ang kanang kilay nito.
“May sinasabi ka ba diyan?” pagtatanong ni Yvonne. Nakikita niyang nahihirapan si Kelvin sa pagbubuhat pero dedma na siya.
Pilit na ngumiti si Kelvin.
“Wala,” sarcastic na pagsagot niya.
Umismid naman ang labi ni Yvonne saka umiwas nang tingin kay Kelvin.
Sumimangot muli si Kelvin.
Nakarating na ang dalawa sa exit ng mall at lumabas doon.
Huminto sa paglalakad si Yvonne. Huminto
