CHAPTER 28
KLARA'S POV
Umalis ako nang walang paalam. Walang nakakaalam kung saan ako pupunta.
Sa bawat hakbang ko palayo, pakiramdam ko ay isang bahagi ng pagkatao ko ang nawawala. Ang buong mundo ko—ang buhay na inakala kong may pag-asa, ay tuluyan nang gumuho.
Mahal ko si Viktor, pero hindi na ako pwedeng manatili.
Ang sakit.
Ang sakit-sakit.
Walang patid ang pagluha ko habang nasa eroplano, ang bawat segundo ay parang isang mahabang pagpapahirap.
"Wala na. Tapos na."
Dati, ang pagsasayaw ang naging sandalan ko. Pero ngayon? Wala na akong gana. Hindi ko na kayang humakbang sa entablado, hindi ko na kayang ngumiti. Parang wala nang saysay ang lahat.
Wala na akong silbi.
Wala na akong halaga.
Humigpit ang hawak ko sa sarili kong braso, pilit na pinipigilan ang sakit na bumabal
