CHAPTER 11
ANDREAS POV
Nakaupo ako ngayon sa opisina ko, sinusubukan mag-focus sa trabaho, pero tila isang larawan ang paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko—si Klara. Ang paraan ng ngiti niya, ang saya sa mga mata niya, at… ang sandaling iyon. Ang halik.
Napabuntong-hininga ako habang tinutukod ang ulo ko sa mesa. Ano ba itong nangyayari sa’kin? Napaka-unusual para sa akin na maguluhan ng ganito. Sanay ako sa structured na buhay—trabaho, meeting, plano. Walang espasyo para sa kalituhan.
Pero ngayon? Ang puso ko, parang nakikipag-agawan sa utak ko.
Naiinis ako sa sarili ko habang naaalala ko ang eksenang iyon. Hindi ko sinasadya, pero kusang gumalaw ang katawan ko. Ang mga labi ko, parang may sariling isip.
“She’s not like anyone I’ve met before,” bulong ko sa sarili ko. Hindi siya ka
