Maaga kong tinapos ang mga dapat kong gawin sa trabaho. May balak kasi ako na dalawin si Mam Jillian sa factory nila dahil alam ko na hindi mabuti ang kalagayan niya. Dalawang araw na mula ng hindi inaasahan na makita ko siya sa mall at dalawang araw narin akong binabagabag sa pag-aalala ko sa kanya. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung ganito na lang ako ka-apektado. Hindi ko maunawaan kung bakit ganito na lang kung mag-alala ako para sa isang kaibigan. Sa totoo lang mula ng malaman ko ang kalagayan ni Mam Jillian ay hindi na ako pinatahimik ng isip ko kakaisip ko sa kanya. Hindi ako makatulog ng ayos sa gabi at halos oras-oras ay nasa isip ko siya.
Alam ko na normal lang na mag-alala para sa isang kaibigan lalo pa kung nasa isang matinding problema ito, pero may kakaiba talaga sa a
